همه فن حریف

لطیفه،

2006-11-14T08:35:00.000+01:00

مهندسان نرم افزار کامپیوتر چطور فیل شکار می کنند؟
این دسته شکار فیل را بر
اساس اجرای الگوریتم زیر انجام می دهند :
گام 1) برو به آفریقا
گام 2) از دماغه رود نیل ( جنوبی ترین نقطه آفریقا ) شروع کن
گام 3) به سمت شمال حرکت کن و هر منطقه را از غرب به شرق بپیما .
گام 4) در هر گذر ،
الف – هر حیوانی را که می بینی شکار کن .
ب – آن را با فیل مقایسه کن .
ج – اگر با هم برابر بودند کار تمام است و گرنه برو به گام 3 .
برنامه نویسان با تجربه ، ابتدا یک فیل را در قاهره (شمال آفریقا) قرار می دهند تا مطمئن شوند که الگوریتم فوق خاتمه می یابد

فيلترينگ،

2006-10-30T05:37:00.000+01:00

شايد تنفر انگيز ترين كلمه اي كه روزانه مي شنويم همين باشد. اما مي توان به فيلترينگ به گونه اي ديگر نيز نگاه كرد.

نخست آنكه سايت هاي انترنتي چگونه فيلتر مي شوند؟
پاسخ آن است كه نرم افزارهايي (يعني برنامه هاي كامپيوتري خاصي) وجود دارند كه اين كار را انجام مي دهند. يعني با قرارگرفتن سر راه عبور اطلاعات كلمات غير مجاز را شناسايي نموده اطلاعاتي را كه شامل اين كلمات باشند را فيلتر مي نمايند.

توجه داشته باشيد كه اين برنامه كامپيوتري باهوش نيست (يا حد اقل به اندازه انسان با هوش نيست) و مي توان از راه هاي گوناگون او را گول زد.
نكته ديگر اينكه برنامه هاي مربوط به فيلترينگ را كشور هايي مانند ايران يا چين (كه محدود ترين كشورهاي دنيا در زمينه ارتباط اينترنت هستند) ننوشته اند بلكه كشورهاي بسيار پيشرفته (و آزاد) دنيا مثل امريكا و آلمان نوشته اند. منظور شركت هاي توليد كننده اين نرم افزار ها نه محدود ساختن عموم مردم از دسترسي به اطلاعات بلكه برعكس جلوگيري كودكان و افراد زير سن قانوني به محتوي سايت هاي پرنوگرافي در مدارس يا كارمندان شركت ها و ادارات از سر زدن به چنين سايت هايي در ساعات اداري است. در حالي كه دسترسي عموم مردم به همه بخش هاي اينترنت بدون هيچ محدوديت باز است.

در ايران و چين براي توليد نرم افزارهاي عمومي فيلترينگ تلاش هايي انجام شده است.

بنابر مطالب بالا، از انجايي كه نرم افزارهاي فيلترينگ نخست براي جلوگيري از دسترسي به سايت هاي پرنوگرافيك نوشته شده اند و دوم، براي كار در شبكه هاي محلي در سطح ملي، براي محدود سازي هر آنجه كه دولت ها خوش ندارند كارآيي خوبي ندارند.

در واقع راه هاي بسيار زيادي براي عبور، دور زدن و گول زدن فيلتر وجود دارد. در اينجا قصد تدريس راه هاي عبور از فيلتر را ندارم. بلكه بيشتر هدف ام باز گو كردن اين مطلب است كه اگر فيلتر را به عنوان روبوتي برنامه ريزي شده در نظر بگيريد هميشه راه حل هاي جالب براي گول زدن آن را خواهيد يافت و به ياد داشته باشيد كه طرف فيلتريگ ملي ميليون ها نفر كاربر عصباني است كه اگر دست به دست هم دهند مي توانند سوراخ هاي گوناگون فيلتر را شناسايي كرده از جهات مختلف آن را هدف قرار دهند و شايد روزي آن را بطور كامل از كار اندازند.

ايراني،

2006-10-27T15:57:00.000+02:00

روي اين آدري كليك كنيد www.google.com بله همان گوگل خودمان است. و در قسمت جستجوي آن بنويسيد "ايراني" و كليد Search را فشار دهيد. با كمال تعجب در چندين صفحه اول فقط چند سايت فارسي زبان مي يابيد كه از اين كلمه استفاده كرده باشند.
حال براي مثال اسم خود را تايپ كنيد (به فارسي) يا حتي تايپ كنيد "كونم" البته براي اينكه فيلتر جلوي آن را نگيرد يك حرف بيخودي مثلا ' به ته آن اضافه كنيد. و ببينيد ماشالله چقدر طرفدار دارد.
اين هم درس امروز.

بدون عنوان،

2006-10-22T12:32:00.000+02:00

انرژی هسته ای حق مسلم ماست.
محدودیت در سرعت دسترسی کاربران به اینترنت.
اسرائیل به زودی نابود می شود.
دختربچه 17 ساله محکوم به اعدام نمایشگاهی نقاشی برگزار نموده که بیگناهیش و احساسش از کشته شدن را اعلام نماید.
مرگ بر امریکا.
سایت های خبری مهم فارسی زبان فیلتر شده اند.
...
آنتن های مخصوص دریافت شبکه های ماهواره ای جمع آوری می شوند.
روزنامه .. بعد از .. شماره تعطیل شد.

حیواناتی به نام ایرانی،

2006-10-17T07:33:00.000+02:00

متاسفانه از سرزمینی هستم و به زبانی حرف می زنم که متعلق به حیواناتی وحشی به نام ایرانی است.
شب راحت سر به بستر می گذاریم، احیا می گیریم و با نام خدا روزه می گیریم و نماز می خوانیم در سر زمینی که احمد باطبیش تنها به جرم نشان دادن پیراهن خونی هم کلاسی به اعدام محکوم شد و بعد که مورد لطف قرار گرفت اکنون در زندان برای انجام مداوای پزشکی باید سیصد میلیون تومان وثیقه بگذارند تا در بیاید.

خبر زیر را که می خواندم می دیدم که این مام وطن چه کثافت هایی را پروانده و همه در لجن زندگی روزمره چنان بی تفاوت در هم می لولیم.

همسر احمد باطبی از مرخصی دو روزه وی برای ادامه درمان خبر داده است.سمیه بینات، همسر احمد باطبی درگفتگویی با سایت فارسی بی بی سی گفت که احمد باطبی با وثیقه سیصد میلیون تومانی برای دو روز مرخصی از زندان آزاد شده است.احمد باطبی در جريان اعتراضهای دانشجويی هيجدهم تير 1378(1999) در تهران بازداشت شد و ابتدا به اعدام محکوم گرديد اما اين حکم در مراحل بعدی دادرسی به پانزده سال زندان تقليل يافت.خانم بینات در این گفتگو اعلام کرد که با گرو گذ�! �شتن یک سند صد میلیون تومانی دیگر به همراه وثیقه 200 میلیون تومانی قبلی امکان آزادی چهل و هشت ساعته احمد باطبی فراهم آمده است.

ملت با شعور،

2006-10-15T07:29:00.000+02:00

داشتم خبر مربوط به معلم جواني رو در يورك شاير بريتانيا مي خوندم كه در سر كلاس حاضر به برداشتم رو بنده از چهره خود نبوده طوري كه شاگردان كلاس گاهي متوجه منظور او نمي شده اند. درحالي كه در كشور هاي سنتي اسلامي مثل ايران هم معلم ها و استادان دانشگاه از رو بنده براي رفتن سر كلاس استفاده نمي كنند.
اين ماجرا در ادامه درخواست جك استرا رهبر حزب كارگر در مجلس عوام بريتانياست كه از زنان مسلمان در محدوده انتخاباتي خود خواسته بود كه در جلسات عمومي از روبنده استفاده نكنند تا ديگران بتوانند حركات چهره (يا همان Body Language) آنان را ديده با آنان ارتباط مستقيم (رو در رو) برقرار كنند.
اين بحث كم كم داغ مي شود كه روبنده و چدار كامل (سرتاسري) تا چه حد باعث جدايي جنسي (كه در بريتانيا خلاف قانون است) و فاصله بين جامعه مسلمان و بقيه جامعه بريتانيايي مي شود.
برخلاف داستان چندسال پيش در فرانسه كه والدين و معلمان به خيابان ريختند و گفتند تا زماني كه شاگردان محجبه در مدارس هستند ما به سر كلاس نمي رويم (كه البته مبتني بر قانوني 110 ساله در فرانسه بود كه هر گونه تبليغ مذهبي را در مدارس دولتي فرانسه ممنوع مي كرد) اينبار جامعه بريتاينايي به آرامي و با حوصله با اين موضوع برخورد مي كند.
طبق نظرسنجي كه روزنامه گاردين انجام داده 53 درصد مردم بريتانيا با نظر جك استرا موافق هستند و معتقدند كه چادر و روبنده باعث جدايي جامعه مسلمان از بقيه جامعه مي شود ولي 75 درصد مردم با ممنوعيت استفاده از چادر در خارج از خانه مخالف بوده اند.
در اين بين كن لوينگستون شهردار لندن نيز به صف مبارزه عليه روبنده پيوسته و از جامعه مسلمانان خواسته كه خود اين پوشش را كنار گذارند هرچند شهردار نيز معتقد است كه تغيير بايد درون جامعه مسلمان روي دهد نه آنكه از بيرون به آن تحميل گردد.
اينكه مشكل جديدي به نام اسلام افراطي مردم اين كشور را به وحشت انداخته و اينكه بيشتر بمب گذاران انتخاري جوان هاي مسلماني بوده اند كه درون جامعه بريتانيايي بزرگ شده اند، مردم اين كشور را بر آن داشته تا نسبت به ريشه هاي اين مسئله حساس شوند و در پي چاره بگردند، اما به جاي رفتارهاي نسنجيده و از روي احساسات هر قدم را با فكر و مشورت و بحث آزاد در رسانه ها به پيش مي برند طوري كه حتي برخي از رهبران مسلمان نيز با نظر جك استرا موافقت كرده اند ولي گفته اند كه تغييرات نياز به زمان دارد.

خاصيت دنياي ارتباطات جهاني اين است كه در آن سوي دنيا مي توان درس هاي بسيار از مردمي گرفت كه هر تصميمي را با فكر نه احساس و پيشداوري مي گيرند.

مرز توهین،

2006-10-10T08:41:00.000+02:00

خیلی جالبه که بعضی از دوستان با قاطعیت میگند توهین را باید پاک کرد. زیاد موافق نیستم، اون رو هم که مهدی گفته تا حدی قبول دارم ولی باز هم می گم که پاک کردن به شدت بر خلاف میل باطنیم است.
معتقدم که باید مرز توهین را خیلی دور برد، این روز ها مد شده هرکسی حرفی برخلاف میل ما بزنه توهین شده به ما و باید برخورد کنیم و ... همه نشریاتی در این سال ها در ایران بسته شده اند بر این پایه فرهنگی بوده.
توهین به عقیده مردم یا توهین به مقدسات معنی نداره و توهین به شخصیت دیگران نیز تنها وقتی معنی پیدا می کنه که اون شخص خود شاکی باشد. در غیر این صورت هیچ حرفی توهین آمیز نیست.
آنچه را برخلاف میلم پاک کردم با سلیقه خودم توهین آمیز نسبت به نژاد مردمی می دانستم که در شان مطالب این وبلاگ نبود.
صبر و تحمل خیلی مهم تر از پاک کردنه، دلیلی هم نمی بینم که اگر کسی از نوشته دیگری ناراحت شد یا خوشش نیامد مجبور به سانسور آن نوشته باشم.

توهين ممنوع،

2006-10-08T18:55:00.000+02:00

من بر خلاف ميل باطنيم و با اينكه دوستان ديگه وبلاگ نويس معمولا اين كار رو نمي كنند، مجبور شدم كامنت مهديس رو كه اتفاقا قصد مطرح كردن موضوعات جالبي داشت رو حذف كنم. چون هم به مذهب و از اون خيلي بد تر به نژاد مردم توهين كرده بود كه دومي اصلا برام قابل تحمل نبود.
از مهديس جون خواهش مي كنم كه كامنت جالب خودش رو با زبان آرام تر بدون توهين به ديگران دوباره مطرح كنند تا من و ديگران بيشتر با نظراتش آشنا بشيم.

رمضان,

2006-10-05T12:51:00.000+02:00

گاهي فكر كردن به ريشه هاي بعضي سنن به درك بهتر اون ها كمك مي كنه. به پيروي از ضد برساختگرايان عقيده ندارم كه هر نهاد اجتماعي به صورت عقلاني به منظور برآورده نمودن نيازي خاص يا رسيدن به هدفي خاص طراحي و اجرا شده است، كه چنين چيزي به هزاران دليل غير ممكن و حتي برخلاف عقل سليم جاري در سطح جامعه خواهد بود. به عكس، نهادها و رسوم اجتماعي در اثر تمرينات و شكست هاي جامعه و حذف رسوم ناسازگار با اوضاع و احوال روز تكامل مي يابند. عقل سليم جاري در جامعه (اين اصطلاح را به اين دليل به كار مي برم كه عقل سليم را موضوع انتزاعي و خارج از دانش مكتوم در بطن جامعه نمي دانم) با اين رسوم و نهاد ها همزيستي خواهد داشت.
امروزه در ماه رمضان به سر مي بريم جداي از جنجال هاي مربوط به زمان شروع و پايان ماه، برگزاري مراسم مربوط به آن نيز قابل توجه است. در اين بين سوال هاي بي پاسخ يا غير قابل پاسخ دادن نيز بيشتر.
براي مثال خانم انوشه انصاري زماني كه در مدار زمين به سر مي بردند و در هر زمان كه از پنجره سفينه فضايي خود به بيرون نگاه مي كردند يا در زمان راهپيمايي هاي فضايي، ماه را به صورت كامل (ماه كامل مي ديدند)، ماه رمضان با چنان دقتي كه از دوبي به تهران و بغداد يك روز تفاوت زمان دارد در مدار زمين كي شروع شده و كي خاتمه مي يابد ضمنا ساعات شرعي به وقت مدار زمين كدام ها هستند، تازه شانس آورده ايم كه ايشان قدم بر ماه نگذاشتند كه در آنجا ديگر اوضاع قمر در عقرب مي شد!!!!!!!!!!!!!!!
بگذريم، شايد بتوانيم موضوع را طور ديگر نگاه كنيم، اين رسم را در نظر بگيريد.
جامعه اي داريم (نه الزاما همه مسلمان)، در اين جامعه رسم بر آن است كه غني و فقير يك ماه در سال را روزي يك وعده غذا (نهار) نمي خورند و آخر ماه سي وعده غذاي نخورده را خودش يا پولش را به نيازمندان مي دهند. آنكه پيتزا مي خورده پيتزا و آنكه نون خالي مي خورده نون خالي. نكته نخوردن در آن است كه طعم گرسنگي از ياد نرود، نه ساعت 6:23 دقيقه صبحي در كار است نه بوي گند دهان و نه آب نخوردن و هزاران بيماري و مسئله غير قابل حل، ضمنا در كره ماه نيز قابل اجراست.
امروز زماني است كه بيشتر سنن ما با چالش غيرقابل اجرا شدن و بي كاربرد شدن روبرو هستند راه ساده دور انداختن يا دو دستي چسبيدن به آنهاست راه سخت تر بكارگيري عقل سليم براي انطباق آنها با شرايط و تكامل دادن شان است.

هماهنگي در زندگي،

2006-09-15T07:13:00.000+02:00

الان درست وسط ديدن يكي از فيلم هاي وودي آلن دارم اين مطلب رو مينويسم، درواقع خيلي چيزهاي ديگه بودن كه دوست داشتم بنويسم ولي به هر حال اين يكي رو عملي كردم.
داستان اين بود كه امروز صبح يك نوشته جالب به دستم رسيد در مورد 40 تا كاري كه موقع عشق بازي نبايد انجام داد. اون رو واسه خيلي ها فرستادم شروع مطلب با يك گفته از وودي آلن بود

Is Sex dirty? Yes, if you do it right.

واسه اون هايي كه نفهمدين اينكه آيا سكس كثيفه و در جواب بله ولي اگر اون رو درست انجام بدين.

الان يعني ساعت 11:30 شب وسط فيلم "Take the money and run" يا "پول رو بردار و فرار كن" از وودي آلن هستم. فيلم هاي وودي آلن رو بيشتر واسه علي دوستم كه عاشق اون هست مي گيرم ولي خودم هم نگاه مي كنم.
راستش رو بخواين ازش خوشم مياد ولي نه اونقدر كه هر هفته يك فيلم ازش رو ببينم. الان وودي كه تو فيلم يك دله دزد بيشتر نيست با يك دختره تو پارك آشنا شده و اون جمله رو كه صبح خوندم و گفت.
به نظرتون جالب نيست كه يك چيزهايي در زندگي به هم برخورد مي كنند.

چند روز پيش هم با آيلين دوست دختر 70 ساله انگليسيم سر همين موضوع بحث مي كرديم و هردوتامون معتقد بوديم كه هيچ چيز ماورا طبيعه اي در اين موضوع نهفته نيست، ولي كل موضوع جالب توجه است.

يك چيز ديگه اينكه اين نسخه از فيلم در دست منه، دوبله فارسي هم داره و گاهي زبان فيلم رو عوض مي كنم تا ببينيم تو فارسي چي ترجمه شده، جدا همانطور كه قبلا هم پي برده بودم دوبله هاي فارسي بسيار بسيار مزخرف هستند. تنها دليلي كه خيلي از مردم فكر مي كننده كه دوبله هاي فارسي خوبند اينه كه اصل فيلم خيلي جالبه و هرچي هم اينها گند بزنند توش باز هم به نظر جالب مياد و خيلي ها فكر مي كنند كه دوبله خوبه ولي اگر بتونيد فيلم رو با زبان اصلي اون بفهميد هيچ وقت لذت ديدنش رو با دوبله از بين نبريد.

آخر اينكه برخي از مسئولان دوبله به خودشون اجازه ميدن موسيقي فيلم رو عوض كنند كه به نظر من از سانسور هم بد تره.

اشتباه بزرگ،

2006-08-19T11:33:00.000+02:00

.
این اشتباه در ترجمه ناقص کلمه "Open" به فارسی رخ داده است.
در فارسی معمولا به جای Open، واژه باز را به کار می بریم برای مثال:
"Open the Door" یعنی "در را باز کن"، اما "Open" معانی دیگری نیز دارد که یکی از پر کاربرد ترین شان، "آزاد" است. برای مثال انواع مسابقات "Open" تنیس در دنیا که هیچگاه "باز" ترجمه نشده و نام جام آزاد ... را به خود می گیرد. به همین ترتیب می توان "Open University" در بریتانیا را نام برد که مشابه آن "دانشگاه آزاد" را در ایران داریم.
حال اشتباه مسبب برخی بدفهمی ها کجاست. فیلسوف بزرگ قرن بیستم کارل پوپر با کتاب خود "Open Society and its enemies" جاودانه شد، در حالی که به دلائل نا معلوم، متجرمان بزرگ ایرانی این کتاب ، نام آن را "جامعه باز و دشمنان آن نهاده اند".
پس از آن، باز بودن جامعه، مطرح و مورد بحث قرار گرفته است، البته صحیح است که سه اصطلاح زبان های غربی (Open, Free, Liberal) همگی به گونه ای متفاوت معنی آزادی را می رسانند و مترجم فارسی زبان، به منظور حفظ و انتقال معنی، به دنبال جایگزین های مترادف در زبان فارسی می گردد، از طرف دیگر باید دقت کرد که از اصل موضوع دور نشد، طوری که ترجمه روح مطلب اصلی را در بر داشته باشد.
شاید بتوان "جامعه آزاد و دشمنان آن" را ترجمه بهتر نامید، مخصوصا که پس از پوپر، اصطلاح Open، کاربردی گسترده تر و پر مفهوم تر یافته طوری که امروزه Open Source، Open GIS و امثال آن در زمینه های فنی نیز کاربردی فراگیر دارند، ما آنها را "باز" ترجمه می کنیم در حالی که "آزاد" در بیشتر موارد نزدیک تر به مفهوم اصلی است.

Match Point،

2006-06-09T08:25:00.000+02:00

الان فيلم Match Point از آخرين ساخته هاي وودي الن رو ديدم.
در بازي تنيس آخرين امتياز براي بردن مسابقه را Match Point مي گن. ضربه سرنوشت سازي كه به گفته وودي الن مي تونه گاهي بيشتر از توانايي و نحوه بازي تنيس باز، به بخت و اقبال او بستگي داشته باشه. همانطوري كه در زندگي روزمره خيلي اوقات اينچنين هست.
فيلم كاملا انگليسي و پر از نماهاي زيباي شهر لندن و خانه هاي اشرافي، ديالوگ هاي طولاني و گاه خسته كننده است. طبق معمول وودي الن گاهي آنقدر موضوع را كش مي دهد كه حوصله بيننده را سر ببره.
يك جا از قول او خواندم كه اگر بيننده هاي فيلم هايم از فيلم راضي نبودند كاري از دستم ساخته نيست چون توليد فيلم تمام شده.
كسي نيست كه به آقا گوش زد كنه كه خوب درس بگير واسه فيلم هاي بعديت/
به هر حال ديدن فيلم، يك بعد از ظهرتون رو كاملا پر مي كنه (بس كه طولانيه)، مقدار زيادي زبون انگليسيتون رو قوي مي كنه (چون خيلي ديالوگ داره) بعد هم مقدار زيادي شما رو به فكر وا ميداره كه گاهي لازم است.
اگر آقاي الن رو مي بينيد از قول من گوشزد كنيد كه مي شد كل فيلم رو از اونجايي كه يك ماجرا (نميگم چي تا بي مزه نشه) براي نولا پيش ميومد شروع كرد و قبل از اون رو به صورت فلش بك اشاره كرد. اينطوري شايد يك فيلم زير يك ساعت يا حتي فيلم كوتاه درست مي شد كه خيلي هم وقت بيننده رو نمي گرفت.

آخر اينكه اگر دوست داريد اوپراي خوب موسيقي متن فيلم باشه حتما اين يكي رو از دست نديد.

لذت سكوت،
از حدود 200 سال پيش در دنياي موسيقي كلاسيك ارزش نوت هاي سكوت به خوبي شناخته شده است. به گونه اي كه به آن بهاي برابر با ديگر نوت ها و اصوات موسيقايي داده اند.

سكوت را گاه به معني منفي، يعني استعاره اي از خفقان و خاموشي نيز بكار مي برند. و ترانه معروف صداي سكوت (Sound of Silence) پاول سايمون از معروف ترين اشاره ها به اين مفهوم سكوت است.

اما چيزي را كه به كلي فراموش شده است، ارزش واقعي و جاي خالي اين صدا (يا بي صدايي) در زندگي روزمره شهر نشيني ايراني است. هرچند كه هنوز مي توان روستا هاي دور دستي را يافت كه مردمانشان ابزارهاي شكست سكوت را نيافته اند و خواسته يا نا خواسته در آرامش و سكوت زندگي مي كنند.

در جوامع از نظر فرهنگي پيشرفته تر، سكوت را به منظور احترام و يادبود، آرامش دادن به ديگران و احترام به بزرگان نيز بكار مي برند. مانند انواع يك دقيقه سكوت هايي كه در جوامع غربي رواج دارد.
در آن جوامع هنوز مي توان در خيابان ها آرام قدم زد و با صداي آهسته صحبت ديگران را شنيد. شب ها مي توان به صداي راه رفتن غريبه ها گوش كرد و صداي قطار را از دور، آب رودخانه و پرنده هاي شب.
اينها همه پس زمينه هاي سكوت اند و بي آن شنيده نمي شوند.

در موسيقي ما، هنوز مفهوم سكوت به درستي به كار گرفته نمي شود، به گونه اي كه به عنوان عنصري از موسيقي، محسوس بكار نمي رود.
مردم شهر نشين ايراني از سكوت هراس دارند. آرام ترين مناطق كشور، به محض ورود شهرنشيان عاري از سكوت مي شود. و آرامشي كه همراه سكوت وجود داشت تنها در يادها مي ماند.

جانوران جنگل نشين نيز كه هزاران سال در سكوت شب را به صيح مي رساندند از هجوم صدا هراس دارند.

هراس از سكوت در مردم شايد ريشه هاي روانشناسي داشته باشد، و ساكت كردن ايراني براي مدت طولاني كاري بس مشكل، حتي در مكان هايي كه سكوت الزامي است (مانند سالن هاي تئاتر، سينما، بيمارستان ها ...)
فهم صداي سكوت، مانند ديگر اصوات موسيقي نياز به آموزش دارد. همانطور كه گوش كردن و فهم انواع موسيقي نياز به گوشي شنواي آن سبك و آموخته براي فهم آن دارد. سكوت را نيز بايد آموخت.
لذت بردن از صداي سكوت، مانند ديگر لذايذ انساني نياز به آموزش دارد و فرد بايد به سطحي از شعور و آگاهي فردي برسد كه بداند كي و چگونه بايد از آن لذت برد، چگونه حفظش كند و چگونه آن را فرا گسترد.

گاهي براي شنيدن ثانيه اي سكوت بايد كيلومترها از شهر و آبادي دور شويد، اگر شانس بياوريد و دل شكسته اي زير آواز نزده باشد.
سكوت شبانه، ديگر صداي دلنشيني است كه به سختي مي توان شنيد. سر و صداي هراسان اتومبيل هايي كه اگزوز ندارند و صداي اوپس اوپس موسيقي هاي گوش خراش تهراني و لوس آنجلسي حكايت از روح مردمي دارد كه از سكوت مي ترسند.

در غارها، گاه صداي كر كننده سكوت را مي توان شنيد، و گاه در شب هاي كويري و در كوهستان.

اگر به دنبال شنيدن اين صداي دلنشين از مردمان دور مي شويد، تنها كساني را با خود همراه كنيد كه توان شنيدن و شعور لذت بردن از آن را داشته باشند.

نزديك دو هفته شد،

2005-09-10T21:42:00.000+02:00

باز هم كلي وقفه بين نوشتن هام افتاد. خلاصه اين دو هفته اينكه، نقشه هاي راه هاي ايران غلط از آب در اومدند. بد تر از همه اينكه همون نفشه هايي كه CD اطلس راه هاي ايران از روي اونها درست شده است.
به دليل قوانين جمهوري اسلامي ايران، بيشتر سايت هايي كه سرويس هاي مجاني Host عكس رو ارائه مي دادند مسدود شده اند و من نمي توانم مكان دقيق اشتباه ها رو مشخص كنم. به هر حال، در نقشه راه هاي ايران، مسيري وجود دارد كه از جاده شمشك به ديزين به سمت شمال منحرف شده و به يوش مي رود. چنين راهي وجود خارجي ندارد و با در نظر گرفتن توپوگرافي منطقه غير ممكن به نظر مي رسد. از طرف ديگر، مسير قديم (قبل از رضا شاه) تهران به شمال كه از وارنگه رود مي گذرد در نقشه وجود ندارد و همينطور خود دهكده وارنگه رود.
در ادامه مسافرت دو هفته پيش به يوش رسيديم. شب را در كلبه روستايي روبردي خانه نيما گذرانديم. خانه نيما چيز زيادي براي گفتن نداشت. گذر از كنارش و قدم زدن در درونش احساس نيما را به آدم نمي داد. مسئولان ميراث فرهنگي كه ماهيت دهكده يوش را با نام نيما يكي نشان مي دهند و همه جا كيلومتر شمار هايي فاصله شما تا خانه نيما را به رخ مي كشند، وقتي به خانه اش مي رسيد اثري از وجود او در خانه و محيط آن نمي بينيد. نه از تاريخ چه اش، نه از كساني كه در آن بوده اند و نه از آثاري كه در آن خلق شده و ..
از يوش قشنگ تر بلده است كه هنوز بكر مانده و بلاياي كلاردشت سرش نيامده است.
دهكده كوهستاني ساكتي كه در ته دره تنگ گرفتار آمده است. همانقدر كه با زندگي شهري در آميخته از زيباي اش كاسته اما بكري خود را از دست نداده است. نان بربري ماشيني بد مزه اي هم در بلده خريديم و بنزيني زديم و با سرعت به سمت تهران روان شديم.
در اين دو هفته كلي فيلم هم ديدم كه مهم ترين شان Eraser head يكي از آثار مهم David Lynch است.
اگر كسي علاقه اي به كارهاي David Lynch داشت شايد جاي گفتگويي داغ در مورد اين فيلم باشه.

ساخت گذرگاه معلق زیر شیشه ای در گراند کانیون,

2005-08-27T17:42:00.000+02:00

یک شرکت وابسته به قبیله سرخ پوستان امریکا, برنامه ساخت گذرگاهی با کف شیشه ای را در لبه یکی از پرتگاه های گراند کانیون در دست دارد. این گذرگاه، که به شکل نعل اسب طراحی شده است، تا حدود 70 متر در فضای اطراف دره پیش خواهد رفت.
این طرح, که پیش بینی شده تا ژانویه, به بهره برداری برسد, بخشی از برنامه وسیع تر 40 میلیون دلاری قبیله هالاپای, به منظور تبدیل 1000 جریب از زمین های گراند کانیون به مرکز توریستی است که البته شامل دهکده های باستانی و شهر های وسترن هم می شود.
گذرگاه، که کف و دور آن از شیشه ساخته خواهد شد، به کمک تیر های فولادی حمایت شده و گنجایش 120 نفر را دارد. این گذرگاه, تحمل وزن 72 میلیون پوند (نزدیک 40 تن) وزن را دارا است. بازدید کنندگانی که از این گذرگاه عبور می کنند، در ارتفاع 4000 پایی از سطح زمین، در هوا راه پیمایی خواند نمود که قطعا تجربه ای جدید برای بازدید کنندگان گراند کانیون به شمار خواهد رفت.
هزینه بلیط برای این گردش عجیب 25 دلار در نظر گرفته شده است.

كنسرتي متفاوت،

2005-08-20T18:15:00.000+02:00

امروز بهزاد نعلبندي لطف كردند و اطلاعات نسبتا كاملي رو از كنسرت شون براي من فرستادند تا در وبلاگم قرار دهم. ضمنا مهدي هم كه ظاهرا پارسال برنامه اونها رو ديده مطلبي در مورد همين كنسرت نوشته كه اينجا مي تونيد بخونيد.

با شیوه ای متفاوت اجرا میشود:
کنسرت گروه " وصل صوفيان " در تالار وحدت

کنسرت گروه " وصل صوفيان " با شيوه ای متفاوت و بديع از 3 تا 5 شهريور در تالار وحدت اجرا می شود.
اين کنسرت که ترکيبی از موسيفی عرفانی و کلاسيک است به سرپرستی و آهنگسازی " ابراهيم اثباتی " اجرا خواهد شد.
کنسرت گروه وصل صوفيان با استفاده از عناصری همچون نور، حرکت، ويدئو آرت و رايحه های بويايي اجرا می شود.
اجرای اين کنسرت با آواز " مصطفی محمودی " و همخوانی حوروش خليلي، ريچارد عيسی پور و ... همراه است و در مجموع 8 خواننده، 12 نوازنده و 40 دف نواز در آن به اجرای برنامه مشترک می پردازند.
گفتنی است اجرای کنسرت مذکور ساعت 21 روزهای پنج شنبه تا شنبه (3 تا 5 شهريور) بوده و پيش فروش بليط های آن از امروز در گيشه تالار وحدت ( تلفن 7-66705101) و دفتر گروه (44210028) آغاز می شود و بهای سالن همکف تالار وحدت با بالکن ها متفاوت است.

فرانسوي،

2005-08-19T10:29:00.000+02:00

پس از پايان دوران رقابت هاي شديد و نبرد هاي بزرگ بين دول بريتانيا و فرانسه، شوخي هاي بين دو طرف باقي است. شايد معروف ترين آنها اين باشد كه آچاري كه در ايران هم به نام آچار فرانسه شناخته مي شود، ظاهرا از نظر مكانيكي اشكالات بسيار زياد دارد، و ناميدن آن به نام آچار فرانسه هم از همين شوخي بر مي آيد و ظاهرا در فرانسه مردم به اين نوع آچار، آچار انگليسي مي گويند.
اما از قديم مي گويند تا نباشد چيزكي مردم نگويند چيزها. اگر به گوش كردن اخبار از منابع متنوع علاقمند باشيد حتما مي دانيد كه سال ها (نزديك ينجاه سال) بعد از راه افتادن بخش فارسي راديوي بي بي سي، و راديوي آلمان، و نزديك به بيست سال بعد از راه اندازي بخش فارسي صداي امريكا، فرانسوي ها به ياد راه اندازي برنامه به زبان فارسي افتادند. اشتباه بزرگ شان در آن زمان، اين بود كه برخلاف ديگر راديو هاي بين المللي كه برنامه هاي خود را با زمان پخش يكديگر (مثلا برنامه هاي صداي امريكا دقيقا پس از پايان برنامه هاي بخش فارسي بي بي سي شروع مي شد) تنظيم مي نمودند. برنامه هاي فارسي راديو فرانسه دقيقا هم زمان بود با پر شنونده ترين برنامه هاي بخش فارسي بي بي سي.
از 6-7 سال پيش كه اينترنت به خانه ها راه پيدا كرد. راديو هاي فارسي زبان هم به فكر راه اندازي وب سايت هاي خود افتادند. امروزه كامل ترين وب سايت خبري فارسي زبان، وب سايت بخش فارسي بي بي سي است.
بخش فارسي راديوي فرانسه هم از عقب نمانده و وب سايت خود را راه اندازي كرده است. (اينجا را كليك كنيد). اما صفحه آن را كه باز مي كنيد تنها با يك متن فارسي روبرو مي شويد كه اعلام مي كند كه راديوي فرانسه به چند زبان دنيا برنامه پخش مي كند. از طرف ديگر لينك هايي هم در سمت راست صفحه وجود دارند كه براي گوش دادن به برنامه هاي راديو از طريق اينترنت هستند. امروز (جمعه) براي گوش دادن به اخبار روي يكي از اين لينك ها (كه با Windows Media player كار مي كرد) كليك كردم، نتيجه جالب توجه بود. گوينده اخبار اعلام كرد، "امروز دوشنبه بيست و چهارم مرداد ماه هزار و سيصد و هشتاد و چهار است".

كله،
مي دونيد تنها تركي كه از كلش استفاده مي كنه كيه؟
جواب : "علي دائي"

عشق بازي،
تركه داشته با دوست دخترش عشق بازي مي كرده. دختره ميگه عزيزم حرف هاي كثيف بزن. تركه هم حول مي شه ميگه "ريدم تو دهنت"!!!!!!!!

فيلم،
ديروز هم دو تا فيلم تازه ديدم. Dreamers و Scarface. ديدن هردو تاشون رو توصيه مي كنم اما Dreamers رو بيشتر. يادمه كه پارسال مسعود بهنود نقد جالبي بر اين فيلم نوشته بود. خدتون ضحمت پيدا كردن و خوندنش رو بكشيد.

اسرائيل،
ديروز خبرهايي از تلويزيون هاي دنيا پخش مي شد كه تلويزيون خودمون خيلي توجهي به آن نشان نمي داد. خبرها مربوط به خروج شهرك نشينان يهودي از خانه هايشان در دو شهرك نوار غزه يعني، نودكليم و كفار.. بود. تند رو هاي مذهبي كه به دستور دولت براي خروج داوطلبانه، و بعد از آن التيماتوم هاي دولت توجه نكرده بودند با دخالت ارتش و پليس از خانه ها و كنيسه ها خارج مي شدند. رفتار ارتش و پليس جالب و آموزنده بود. نيرو هاي ويژه، ماه ها براي اين كار تعليم ديده بودند و هدف شان آن بود كه بدون خشونت و درگيري تمام شهرك نشينان را خارج كنند. تندرو هايي كه بازو به بازو خود را به هم گره زده بودند در كنيسه ها تجمع كرده بودند. نيرو ها امنيتي دستور داشتند كه به هيچ چيز مقدسي توهين نكنند و مردم را هم با آرامش خارج نمايند. آنها يكي يكي، اعتراض كنندگان را از هم جدا كردند و با حوصله تمام تا شب همه را خارج نمودند. جالب تر آنكه نيرو هاي امنيتي، بين كساني كه به آنها فحش مي دادند آب توزيع مي كردند. خبرنگاران از تمام شبكه هاي خبري دنيا و روزنامه هاي معتبر آزاد بودند كه عكس و فيلم تهيه كنند و براي رعايت شئونات مذهبي، پليس هاي زن، خانم ها و پليس هاي مرد آقايان را بيرون مي آوردند، طوري كه دست نا محرم به نا محرم نخورد. (تا ديروز نمي دانستم كه يهوديان هم نامحرم بازي دارند).
دو نكته آموزنده در لحظه تاريخي ديروز ديدم. اول اينكه فلسطينيان بالاخره توانستند زمين هاي خود را (حد اقل تا امروز بخش مهمي از آن را) پس بگيرند. و ما كه هميشه سنگ آنها را به سينه مي زنيم در شادي شان شريك نبوديم، و به روي مان هم نياورديم. دوم اينكه، نيروهاي امنيتي مي توانند بدون توهين و خشونت هم نظم را ايجاد كنند. به هر حال، جرم آن اسرائيلي ها كه بر خلاف راي دولت و اكثريت ملت خود در شهرك ها باقي مانده بودند جرم شان سنگين تر از خيلي از اعتراض كنندگان در كشور ما بود اما با آنها محترمانه برخورد شد.

فيلم سرطان و ديگر چيزها،

2005-08-18T08:06:00.000+02:00

در دو، سه هفته گذشته كلي فيلم ديدم كه مختصر توضيحي در مورد هركدام مي دهم.

Open Water،
يكي از بهترين ها، فيلمي بود به نام Open Water. داستان زن و شوهري است كه براي تعطيلات به جزائر هاوايي سفر مي كنند و قصدشان از اين سفر غواصي است. زماني كه به همراه گروهي از ديگر دوست داران غواصي و با يك تور به وسط اقيانوس رفته اند، اشتباهي جا گذاشته مي شوند و وقتي از آب بيرون مي آيند خود را وسط اقيانوس تنها مي يابند. فيلم قصه يك روز تنهايي اين زوج در دنياي ناشناخته اقيانوس است.
داستان فيلم، به آرامي و با هيجان پيش مي رود، پرداخت فيلم بيشتر شبيه فيلم هاي مستند است، موزيك نقش مهمي در آن ندارد و البته گفتن اين نكته هم جالب است كه فيلم برداري كاملا در محيط اقيانوس انجام شده است. شب تعطيل را براي ديدن فيلم توصيه نمي كنم.

خيلي دور خيلي نزديك،
اين يكي را در سينما ديدم، فيلم بيان ناقصي است از شك و ترديد در وجود خدا، به دليل محدوديت هاي موجود فرهنگي، سياسي، اجتماعي، اقتصادي و ... توان بيان بي طرفانه ندارد. به همين دلائل، كارگردان مجبور شده عوامل فيلم را به صورتي كاملا كليشه اي و حتي غير واقعي طوري كنار هم بگذارد كه نتيجه مورد نظرش را ارائه كند. در زمان تماشاي فيلم در سينما، لحظه اي سكوت و هيجان حاكم نبود، به جاي آن زمزمه و گاه صداي بلند تماشاچيان به گوش مي رسيد كه ايرادات فني داستان را گوش زد مي شدند (مانند زماني كه صداي موبايل به خوبي نمي رفت و قهرمان داستان هم از SMS استفاده نمي كرد). دليل اين همه جايزه گرفتن اين فيلم را نمي دانم اما از ديدن آن لذت نبردم. آخر اينكه، خيلي سال پيش از تلويزيون جمهوري اسلامي، فيلم ژاپني با داستاني به همين شكل پخش شد، شباهت هاي بين اين دو، چنان زياد بود كه تاثير گرفتن كارگردان از فيلم ژاپني را به ذهن راه مي داد.

Casualties of War،
فيلم نسبتا قديمي كه بالاخره موفق به ديدن اش شدم. داستان سربازان امريكايي در جنگ ويتنام است و بدرفتاري هاي آنها با مردم محلي و جناياتي كه چند نفر از آنها به دليل اش محاكمه شدند. شان پن، هنرپيشه امريكايي كه موقع انتخابات رياست جمهوري گذشته به ايران سفر كرد در اين فيلم بازي مي كند. داستان فيلم انسان را به ياد زندان ابوغريت در بغداد مي اندازد.

The Birth،
فيلم جديدي از نيكول كيدمن. داستان فيلم در مورد تناسخ است. قصه اي كه مشابه آن بارها و بارها ساخته شده است. بجز بازي نيكول كيدمن، نكته برجسته اي در آن نديدم. روند فيلم تا حدودي خسته كننده به نظرم آمد.

The Empire of the Sun،
داستان زندگي پسر بچه انگليسي از خانواده تاجران اشرافي انگليسي، مقيم شنگ هاي، زمان جنگ جهاني دوم است. زماني كه ژاپني ها شنگ هاي را به تصرف خود در آورده اند و انگليسي ها را اردو گاه هاي كار اجبراي فرستادند. داستان، داستان جنگ است و تحمل، تاثيرات اش بر روحيه كودكاني كه در آن زمان رشد يافته اند.

و اما سرطان و درمان آن،
به طور كلي، سه روش اساسي براي درمان سرطان وجود دارد. عمل جراحي (خارج نمودن غده سرطاني از بدن)، شيمي درماني، و راديو تراپي. تا امروز عمل جراحي موفق ترين راه معالجه غده هاي سرطاني بوده است. اما در موارد بسيار زيادي امكان خارج كردن كامل غده از بدن وجود ندارد. در اين مواقع، پزشكان مجبور به استفاده از ديگر روش ها هستند.
بين دو روش آخر، شيمي درماني موثر تر و قوي تر است، (هرچند كه در برخي مواقع استفاده از راديو تراپي بهتر جواب مي دهد و اين با تشخيص پزشك معالج است).
سلول هاي بدن از طريق دوتا شدن رشد مي كنند. به اين معني كه سلول به اندازه خاصي كه رشد كرد، به دو قسمت تقسيم شده و از يك سلول دو سلول جديد ساخته مي شود. رشد سلول ها، و همين طور كنترل كيفيت آنها توسط ژن هاي خاصي راه نمايي مي شوند. يعني اين ژن ها، در زمان هاي خاص، مانع رشد يا تكثير سلول ها مي شوند، از طرف ديگر اگر سلول تجزيه شده كاملا خصوصيات سلول مادر را نداشته باشد، اين ژن ها باعث مرگ سلول هاي توليد شده خواهند شد. زماني كه روند تكثير سلول ها به دليل مشكلات ژنتيكي، دچار تحول هاي مخرب شود، سلول ها رشد غيرعادي پيدا كرده، و بد تر از آن، ديگر به وظائف خود عمل نمي كنند. اين سلول ها را سلول هاي سرطاني مي نامند.
دارو هاي شيمي درماني حاضر، با فعال نمودن ژن هاي كنترل كننده در تمام بدن، مانع رشد تمام سلول هاي بدن مي شوند. يعني، هر وقت سلولي بخواهد دو تا شود، هر دو سلول حاصل شده، كشته خواهند شد. از آنجايي كه سلول هاي سرطاني رشد بيشتري نسبت به سلول هاي معمولي بدن دارد قرار بر اين است كه آنها سريع تر نابود شوند. تمام عوارض جانبي دارو هاي شيمي درماني هم ناشي از همين خاصيت آنها است. دليل ريزش مو، كم شدن تعداد پلاكت ها و گلبول هاي قرمز و سفيد در خون، زرد شدن رنگ پوست و ... همه به دليل نابود شدن سلول هاي درحال رشد در بدن است.
حال مواقعي وجود دارد كه خود ژن هاي كنترل كننده آسيب ديده اند، (نوع سرطان شبنم از اين گونه بود). در اين مواقع دارو هاي شيمي درماني تمام سلول هاي در حال رشد بدن را نابود مي كنند بجز سلول هاي سرطاني، و به اصطلاح گفته مي شود كه شيمي درماني نتيجه نداده است.
در چند سال اخير، دانشمندان به دنبال راه هاي ديگر نابودي سلول هاي سرطاني بوده اند. اين دانشمندان از پيش مي دانستند كه سلول هاي سرطاني سيگنال هاي خاصي در بدن متنشر مي كنند و شايد بتوان با كمك اين سيگنال ها آنها را رديابي نمود. يكي از راه حل هاي مورد توجه، آن است كه به وسيله اي سيستم دفاعي بدن را عليه سلول هاي سرطاني شوراند.
توجه داشته باشيد كه، چون سلول هاي سرطاني تمام علائم طبيعي سلول هاي عادي بدن موجود زنده را دارند (در واقع همان ها هستند) سيستم دفاعي بدن، متوجه چيز غيرعادي نشده و واكنشي نستب به آنها نشان نمي دهد. راه حل هاي ديگري هم در نظر گرفته شده است، مانند دارو هايي كه اين سيگنال ها را خود رديابي مي كنند و به نابودي سلول هاي سرطاني مي پردارند.
يكي دو اصطلاح ديگر در مورد سرطان، غده هاي اوليه (Primary) و ثانويه (Secondary) است. زماني كه در بدن بيمار غده سرطاني ديده مي شود اين غده را Primary مي نامند. ممكن است پس از عمل جراحي غده در همان محل دوباره ظهور كند، در اين حالت غده اوليه تكرار شده است. اما زماني ممكن است پيش بيايد كه غده در جاي ديگر از بدن يا در بافتي ديگر در مجاورت غده اوليه ظاهر شود. اين غده را Secondary مي نامند و در اين حالت سرطان Metastases شده است. بيماري كه سرطان اش به اين مرجله رسيده باشد ممكن است سال ها عمر كند اما از نظر درمان هاي رايج راه حلي براي درمان او وجود ندارد. البته پزشكان به وسيله عمل هاي جراحي، شيمي درماني و راديو تراپي سعي خواهند كرد كه جلوي پيشرفت سرطان را بگيرند و طبيعتا تا زماني كه اندام هاي حياتي بدن به كارشان ادامه مي دهند اميد به زندگي وجود دارد.

اما راه حل هاي جديد، سعي در مداواي اين مسائل دارند. يكي از داروي هاي بسيار اميد بخش در اين زمينه داروئي به نام Omnitarg است. Omnitarg نام تجاري دارو است. اين دارو كه از نسل جديد تر دارو هاي شيمي درماني به شمار مي رود، از يك طرف داراي عوارض جانبي كمتر است و از طرف ديگر، تاثير اميدوار كننده تري بر غده هاي سرطاني (حتي بسيار پيشرفته و حتي Metastasis) داشته است. تا امروز گام دوم از آزمايش ها روي اين دارو انجام شده و در سه زمينه، سرطان پروستات، سرطان سينه (گسترده) و سرطان تخمدان نتايج بسيار رضايت بخشي بدست آمده است. از آنجا كه آزمايش ها روي اين دارو هنوز به مراحل نهايي خود نرسيده، به صورت تجاري در اختيار بيماران قرار ندارد اما ظاهرا در مراكز درماني در امريكا و بريتانيا از اين دارو به صورت محدود و آزمايش استفاده مي شود. پايين آدرس، گزارش تازه اي از آخرين نتايج بدست آمده از آزمايش ها آورده شده است.

لينك ها:

Data From Omnitarg Clinical Program Presented at American Society of Clinical Oncology Meeting

نقد فيلم خيلی دور، خيلی نزديک، ساخته رضا ميرکريمی

Yes Minister،

2005-08-13T20:14:00.000+02:00

از امشب، هر شنبه شب، ساعت 22، سريال Yes Minister از شبكه دو صدا و سيماي جمهوري اسلامي ايران پخش مي شود. با وجود ترجمه و دوبله ضعيف، اما سريال لذت بخش و ديدني است. موضوع سريال، (كه از مجموعه هاي كمدي كلاسيك بي بي سي است) دفتر يكي از وزيران دولت بريتانيا، و به شوخي گرفتن آن است. ظاهرا نگاه تهيه كنندگان برنامه هاي تلويزيون، اين بوده كه برنامه اي براي مسخره كردن (يا به اصطلاح خودشان برملا كردن بازي هاي پشت پرده دولت هاي غربي) نشان دهند، غافل از آنكه، تنها احساسي كه تماشاي چنين برنامه هايي به بيننده مي دهد، حجم آزادي، بردباري، و تساهل در سرزميني است كه چنين برنامه هايي در تلويزيون دولت اش ساخته مي شود، بدون آنكه به امنيت ملي، وقار ملي و هيچ چيز ملي، ميهني يا اعتقاديشان توهين شود، تضعيف شود يا خدشه وارد شود.
هر شنبه اين سريال را تماشا كنيد و بعد از لذت بردن از محتوي آن، به اين موضوع بيانديشيد كه اگر قرار بود مشابه اش را در صدا و سيماي جمهوري اسلامي ايران و در مورد وزراي كابينه و ديگر عاليجنابان مي ساختند چگونه مي شد!!!!!!

Your Beautiful,

2005-08-11T18:31:00.000+02:00

ترانه You're Beautiful، از James Blunt، چند هفته است كه صندلي شماره يك پرفروش ترين آهنگ هاي پاپ بريتانيا رو اشغال كرده است. در مورد James Blunt، اينكه 27 ساله است، پدرش افسر ارتش بريتانيا بوده و او هم تا مدتي پيش در استتخدام ارتش بوده و در يوگوسلاوي سابق به عنوان سرباز پاسدار صلح خدمت مي كرده. در آن مدت، گيتارش را به تانك مي بسته و شب ها به نوازندگي و ترانه سرايي مي پرداخته، مدتي است كه از ارتش جدا شده و به طور حرفه اي به خوانندگي روي آورده است. اين ترانه از James Blunt مربوط به آلبومي به همين نام از اوست.

You're Beautiful,

My life is brilliant.
My love is pure.
I saw an angel.
Of that I'm sure.
She smiled at me on the subway.
She was with another man.
But I won't lose no sleep on that,
'Cause I've got a plan.

You're beautiful. You're beautiful.
You're beautiful, it's true.
I saw your face in a crowded place,
And I don't know what to do,
'Cause I'll never be with you.

Yeah, she caught my eye,
As we walked on by.
She could see from my face that I was,
Fucking high,
And I don't think that I'll see her again,
But we shared a moment that will last till the end.

You're beautiful. You're beautiful.
You're beautiful, it's true.
I saw your face in a crowded place,
And I don't know what to do,
'Cause I'll never be with you.
You're beautiful. You're beautiful.
You're beautiful, it's true.
There must be an angel with a smile on her face,
When she thought up that I should be with you.
But it's time to face the truth,
I will never be with you.

تو زيبائي،

زندگي ام زيباست
عشق من خالص است
فرشته اي را ديدم
يقين دارم كه فرشته اي را ديدم
او در مترو به من لبخند زد
او با مرد ديگري بود.
از آن روز خوابي را بدون او نديده ام،
زيرا نقشه هايي در سر دارم.

تو زيبايي، تو زيبايي
تو زيبا هستي، و اين حقيقت است.
چهره ات را در شلوغي ديدم،
و نمي دانم كه چه كاري ازم ساخته است،
زيرا هيچ گاه با تو نخواهم بود.

همان طور كه از كنار هم مي گذشتيم،
چشم اش در چشم ام افتاد،
او به راحتي در چهره ام مي خواند كه من،
كف كرده ام،
فكر نمي كنم كه ديگر بار او را ببينم،
اما لحظه اي را با هم گذرانديم كه تا ابد باقي خواهد ماند.

تو زيبايي، تو زيبايي.
تو زيبا هستي و اين حقيقت است
چهره ات را در شلوغي ديدم،
و نمي دانم چه كاري ازم ساخته است،
توزيبايي، تو زيبايي،
تو زيبا هستي، و اين حقيقت است.
حتما فرشته اي با لبخندي برلب اش آنجا بود،
و در آن لحظه فكر كرده بود كه من كسي هستم كه بايد با تو باشم.
اما بايد واقعيت را بپذيرم،
من هيچگاه با تو نخواهم بود.

بالاخره يكي واكنش نشون داد،

2005-08-09T05:32:00.000+02:00

نظر داشتن،
يكي از نكات جالب توجه براي من اينه كه روزانه سي چهل نفر آدم از اين صفحه بازديد مي كنند و دو سه هزار نفر هم از وبلاگ مهدي، اما اين آدم ها هيچ نظري ندارند. بعني نمي توانند هيچ اظهار نظري كنند. البته اينكه موافقم، خيلي مزخرف بود. حالم را به هم زدين و امثال اينها را نمي توان اظهار نظر دونست. و اينكه تعدادي از خوانندگان وفادار اين وبلاگ خود را موظف به واكنش نشون دادن مي دونند (مثل مژگان عزيز) و ..
امروز بعد از ظهر با مهدي سر همين موضوع صحبت مي كرديم و اينكه اينقدر ما خودمان را به جان هم انداختيم و كسي واكنشي نشان نداد. يعني كسي در بين خوانندگان نظري نداشت كه قابل ارائه براي ديگران بداند، و در مورد موضوعي كه در مورد شخصيت خود او مطرح شده بود.

باز هم مژگان،
مژگان نكاتي رو اشاره كرده بود كه بسيار ارزش بحث منطقي رو دارند. اول اينكه داستان دانشجويان ايراني رشته هنر در هلند كه نتوانسته بوند چيزي بي معني خلق كنند. مژگان عزيز، اين از مزيت هاي اين افراد نبوده بلكه نشان ضعف شديدشان در خلق آثار جديد است. اينكه شما چنان نو آوري داشته باشيد كه بدون هدف و منظور خاص، باز هم توان خلق اثر داشته باشيد هدف آن امتحان از دانشجويان بوده كه متاسفانه به گفته تو دانشجويان ايراني از پس آن بر نيامدند. (اين شايد خود نشان از همان ضعف هاي آموزشي و فرهنگي باشد)، در اينجا بايد اشاره كنم كه در خود ايران نيز با چنين ضعف هاي ساختاري روبرو هستيم. زماني كه از گرافيستي خواسته مي شود كه طرحي نو دراندازد تنها انگشت شماري در كل كشور يافت مي شوند كه مي توانند اثري نو ايجاد كنند. من روزانه با اين نقطه ضعف در شايد بهترين هاي ايران روبرو هستم.
در مورد كتاب اوضاع بد تر از آن است كه فكر مي كني، نخست اينكه حافظ و خيام و سعدي و مولوي مربوط يه صد ها يا هزاران سال پيش هستند، چند نويسنده مطرح داريم كه آثاري چنان توليد كنند. در صورتي كه باشند و آثارشان هم ترجمه شده باشد باز هم نشان ضعفي بزرگ تر است، اينكه اروپاييان نا شناس ترين نويسنده هاي ما را هم كشف كرده باشند و ما شناخته شده ترين آثارشان را نيز ندانيم.
چند اثر هلندي به فارسي ترجمه شده مي شناسي؟ اينكه يك آقاي هلندي اشعار هزار ساله ايراني را به سه زبان برگردانده باشد نشان رشد فرهنگ و سواد در كشور ماست يا در هلند؟
آيا نويسنده ايراني را مي شناسي كه اشعار هلندي را به فارسي، عربي و تركي ترجمه كرده باشد؟
تو كه در هلند زندگي مي كني حتما مي داني كه زبان هلندي يكي از سخت ترين زبان هاي دنياست (تاجايي كه انگليسي ها وقتي مي خواهند از سختي بسيار چيزي صحبت كنند مي گويند فلان چيز دوبار هلندي است (double Dutch)). مردم هلند به راحتي به زبان هاي انگليسي، فرانسوي و آلماني صحبت مي كنند، در جايي مي خواندم كه شما مي توانيد سال ها در هلند زندگي كنيد بدون آنكه هلندي بياموزيد (كه البته نمونه اين را هم مي شناسم).
به هر حال، اين مردم آثار فرهنگي و هنري ديگر ملل را به راحتي مياموزند و ديگران بسيار كم از آنها مي دانند. من اين را نشانه فرهنگ و آموزش خوب مي دانم. و برعكس، آنكه در فلان كشور هم شعر هاي ما را مي خوانند بيشتر از آنكه نشانه رشد فرهنگ مان بدانم نشانه اي از رشد آن فرهنگ تشنه آموختن مي بينم.

يك نكته مهم در اين بحث هم پرهيز از تعصب است.
فرض كنيد كه من هر روز از بزرگي و عظمت تمدن ايراني سخن بگويم، چه چيز به خودم و به شما اضافه كرده ام. چه سودي از اين خود پسندي عايد ما مي شود. آيا خارجي ها را اينقدر دست كم گرفته ايد كه اوضاع فرهنگي، سياسي، اجتماعي و اقتصادي ما را ناديده بگيرند و به تعريف هايمان گوش كنند. فرض كنيد كه گوش كنند باز چه سودي به دست مي آوريم؟ آيا با حلوا حلوا كردن دهن مان شيرين مي شود؟

برعكس، اگر من، شما يا هر كس ديگري سعي كند با تفكر دقيق، نقاط ضعف فرهنگ و تمدن مان را بيرون بكشد و آنها را به بحث بگذارد و در حالت خوب آن موفق شود راه حلي مناسب براي رفع اين مشكلات پيدا كند و شجاعت بيان اين مشكلات و راه حل ها را داشته باشد، آيا خدمتي به اين فرهنگ و تمدن نكرده است؟ حتي فرض كنيد كه اين متن ها به زبان هاي ديگر هم ترجمه شوند، آيا فكر كرده ايد انگليسي ها و امريكايي ها چشم و گوش بسته مانده اند تا در وبلاگ ها و روزنامه هاي فارسي زبان مشكلات كشور مطرح شوند؟ تازه فرض كنيم چنين هم باشد، آيا دانستن مشكلات ديگران سودي دارد؟ فرض كنيد شما از مشكلات بي جواب مردم در بريتانيا با خبر شويد، آيا مي توانيد به آنها ضربه اي بزنيد؟
يا خودتان سودي عايدتان مي شود؟ برعكس اگر نقاط قوت، دلائل پيشرفت و شكوفايي فرهنگي، علمي و افتصادي آنها را بدانيد، آيا نمي توانيد از تجربيات آنها درس بگيريد؟
آيا بهتر نيست كه همه خوبي هاي ديگران و همه بدي هاي خودمان را ببينيم، طوري كه خوبي هاي آنها دست مايه پيشرفت ما گردد، و به آن راضي نباشيم و بيشتر بخواهيم؟
آيا فكر مي كنيد جاده پيشرفت پاياني دارد كه در آخرش ديگر چيزي براي ياد گرفتن و اصلاح كردن نيست؟ و حتما خيال مي كنيد كه ما در همان نقطه قرار داريم و فكر مي كنيد كه با شكستن آينه مي توان از با خبر شدن ديگران از عقب ماندگي هاي مان جلوگيري كرد؟
آيا اين رفتار را نشان مهم تري از عقب افتادگي فرهنگي مان نمي دانيد؟ آيا عدم تمايل به ياد گرفتن، فكر كردن و بحث كردن را مشكل اساسي فرهنگي نمي دانيد؟
در زندگي روزانه تان تا چه ميزان به اين مسائل فكر مي كنيد، چه راه حل هايي يافته ايد؟ تا چه حد سعي در ترويج آنها كرده ايد؟ آيا به عملي بودن شان هم فكر كرده ايد؟ نيازي به مطرح كردن، و به اجرا گذاشتن شان نمي بينيد؟ در اين راه كوشش مي كنيد؟ اگر خودتان به نتايج دقيق نرسيده ايد، به دنبال راه حل ها در چه منابعي گشته ايد؟ فكر نمي كنيد كه آيا مردم ديگر كشورهاي جهان هم ممكن است مسائل مشابه ما داشته باشند؟
تا چه حد از احوالات آنها با خبريد؟
چقدر به مردم بقيه دنيا علاقه داريد؟ آيا زندگي با آنها را تجربه كرده ايد؟ فكر نمي كنيد كه ممكن است مردمي در جهان زندگي كنند كه چيزي براي آموختن به ما داشته باشند؟ آيا از آنها آموخته ايد؟
چقدر آماده ايد زندگي تان را متناسب با تفكرات تان تغيير بدهيد؟ آيا روش زندگي ما بهترين روش در دنيا است؟ ما نياز به ارتباط داشتن با بقيه نداريم؟
در هيچ جا از آنها عقب نيستيم؟ آيا ديگراني نيستند كه در فرهنگ، روابط اجتماعي، انسانيت و اين چيز ها از ما بهتر باشند؟
علم و دانش غربي ها از كجا آمده است؟ آيا فقط استعمار و ظلم و ستم است كه ما را عقب نگه داشته است؟ كشور امريكا خيلي بعد از وجود انواع حكومت هاي مستبد، بدبختي و بيچارگي در ايران بنيان گذاشته شده است؟ چرا ديگران هميشه در حق ما ظلم مي كنند؟
اگر لازم بدانيد هنوز هم مي توانم پرسش هايي را مطرح كنم كه يا براي شان پاسخي داده نشده است، يا اينكه از كليشه هاي هميشگي و تكراري استفاده شده.

بياييد براي يك لحظه هم كه شده، تصور كنيد كه ما بهترين نيستيم. به اين فكر كنيد كه ما يكي از كشور هاي عقب افتاده جهان سوم، در جايي از دنيا هستيم كه خيلي از مردم دنيا دوست ندارند پاي شان را در آن بگذارند.
ما در منطقه اي از جهان زندگي مي كنيم كه خيلي از متمدن ترين مردم دنيا آن منطقه را خطرناك توصيف مي كنند، بياييد اين جملات را براي لحظه اي هم كه شده جدي گوش كنيد. همه مردم دنيا بد نيستند. شايد امكان آن وجود داشته باشد كه ما رفتار هايي كرده باشيم كه در دنيا پسنديده شناخته نمي شوند. بياييد لحظه اي به مظلوميت خود فكر نكنيم، به جاي آن به منافع خود، به شخصيت خود، به پيشرفت خود، اقتصاد، علم و فرهنگ خود فكر كنيم. منظور من پيچيدن هيچ نسخه اي نيست، ضمنا من جاسوس هيچ سازمان جاسوسي دنيا نيستم، يهودي و صهيونيست و طرف دار هيچ گروه يا حزب و هيچ جا، كس و چيزي هم نيستم. به عنوان يك ايراني براي لحظه اي از شما خواهش مي كنم به مغزتان اجازه دهيد كه طور ديگري بيانديشد، حتي اگر بعد از آن لحظه سر جاي اولش برگردد.
اينكه در روز دوم خرداد، 70 درصد مردم ايران به طرز غير قابل پيشبيني به شخص خاصي راي مي دهند اصلا نشانه خوبي نبود و نيست، اين نشان مي دهد كه 70 درصد اين مردم يك طور فكر مي كردند. نشان همدلي نيست، بلكه نشان دهنده اين است كه گزينش هاي فكري زيادي در جامعه ما نيست.
گرايش هاي فكري در اين جامعه شكل نمي گيرند كه مردم در ميان آنها دسته دسته و گروه گروه شوند. به همين دليل است كه صد سال بعد از مشورطه در اين كشور احزاب شكل نمي گيرند؟ بياييد فكر كردن را گسترش دهيم. مهم اين نيست كه افكار ما درست باشد يا حتما نتيجه درست بدهد مهم خود فكر كردن است.
و مهم تر از آن اينكه بپذيريم كه ديگران ممكن است نظريات و افكاري مخالف ما داشته باشند، در حالي كه با ما دشمن نيستند و لازم نيست آنها را بكشيم.

خواننده عزيز، به احتمال بسيار زياد شما بيش از 18 سال سن داريد. به اين معني است كه دوران آموزش شما سپري شده است، فكر كردن، چگونه فكر كردن و آزاد فكر كردن را يا تا كنون آموخته ايد و شايد ديگر نتوانيد بياموزيد، اما شايد امكان آن وجود داشته باشد كه به فكر ديگران احترام بگذاريد، با آن آشنا شويد و سعي كنيد كه بدون تعصب انديشيدن را بياموزيد. اگر در اين كار موفق نشديد، سعي كنيد كه حداقل امكان آن را براي فرزندان خود و نسل هاي بعد فراهم نماييد.

اينبار ذائقه،

2005-08-06T22:09:00.000+02:00

اين متن ادامه بحث من با مهدي در مورد ذائقه، سليقه، هنر و آموزش و رابطه آنها با فقر فرهنگي است. سابقه بحث را مي توانيد از طريق track back ها يا "رخت آويز هاي ديگران" در وبلاگ هايمان دنبال نماييد.

با انتخاب اسامي موافقم. اما چند نكته. اول اينكه قبول ندارم كه آزادي تنها مشكل در نشر هنر و فرهنگ در جامعه است. بلكه فقر فرهنگي رو دليل بسته بودن جامعه مي دونم. در واقع نه تنها معتقد هستم كه با آزادي دادن به تمام ذائقه ها و سليقه ها در اين جامعه باعث رشد فرهنگي خواهيم شد، بلكه شايد خطر هاي بسيار زيادي هم در كمين چنان آزادي باشند. البته با پدرسالاري حكومتي هم مخالف هستم چون دلائل ديگري بر فقر فرهنگي به حساب خواهد اومد.
اگر مقداري از انتزاعي گويي فاصله بگيريم مي تونم تلويزيون ها و راديو هاي كاملا آزاد ايراني مقيم لوس آنجلس رو به علاوه هنرمندان مقيم آن ديار مثال بزنم كه جز مايه شرم سازي چيزي نيستند. در آزاد ترين كشور دنيا و در مهد رسانه ها، جايي كه كوچك ترين سانسوري (حداقل روي كار آنها) وجود ندارد، جايي كه با وجود تعداد بي شمار فرهيختگان و تحصيل كردگان ايراني مي توان با كيفيت ترين برنامه هاي فرهنگي و هنر را با كمترين هزينه ها ساخت (همان گونه كه بخش فارسي راديوي بي بي سي اين كار را انجام مي دهد) چنين برنامه هاي بي محتوي اي ساخته مي شود. دليل مهم آن اين نيست كه هنرمندان خودشان را مي گيرند، دليل آن است كه نه هنرمندان هنر مي داند و نه بيننده.
شايد براي هنر تعاريف بسيار وجود داشته باشد و البته در اين بحث هدف تعريف هنر نيست، اما شايد مهم ترين خاصيت هنر نو بودن آن است. نو آوري، پيشتازي گاهي تا حد جنون. احساس قوي نسبت به جهان پيرامون، بيان احساس و امثال اينها همه از خصوصيات هنر هستند. بنابراين از هنرمند انتظار يافتن سليقه هاي مردم و پاسخگويي به آن نمي رود. مردم هستند كه بايد هنر و هنرمند مورد علاقه خود را ميان خيل آثار ارائه شده بيابند و از آنها بياموزند و تاثير بگيرند. اما اين خود وابسته است به وجود هنرمند و جريان هاي هنر كه خود به طور اولي وابسته است به فرهنگي كه در آن نوآوري و خلق فضيلتي باشد كه آموخته مي شود.
اگر كودكان خود را خلاق و هنرمند بار نياوريم اين چرخه شكل نمي گيرد.
باز برگشتيم به اصل آموزش. آيا شما همان كتاب هاي دوران كودكي تان را مي خوانيد؟ يا سليقه شما رشد يافته و چيزهاي والاتري را جستجو مي كنيد؟ آيا شعر، موسيقي و نقاشي هاي دوران كودك تان را مرور كرده ايذ؟ قديمي و بچه گانه نشده اند؟ چرا؟ چون شما رشد كرده ايد!
سليقه و ذائقه نيز چنين است، رشد مي كند اما به معلمي نياز است كه راه تعالي آن را بداند يا به شجاع مردان و زناني كه جرات جستجو كردن و يافتن را داشته باشند و به جامعه اي كه آنان را بار بياورد!!
مهدي جان، با تو موافق نيستم كه سليقه ها را مي توان پاسخ گفت، سليقه ها را بايد ايجاد نمود. روز هالووين هم جشن مزخرفي بوده مربوط به هزاران سال پيش كه هنرمندان و نوآوراني آن را امروزي كرده اند، نمونه ديگرش جشن ديوالي در هند است كه بسيار متفاوت از مراسم خسته كننده نوروز و ديد و بازديد است.
واقعيت آن است كه اگر نوآوري و تغيير وجود نداشته باشد تا صد سال ديگر شايد فقط نامي از نوروز باقي بماند همانطور كه خيلي از مراسم سنتي ايراني بوده اند كه حتي تا همين چهل سال پيش در جاهايي از كشور برگذار مي شده اند و ديگر نمي شوند. آن روز هم شايد بگويي اين ذائقه، يا سليقه اي بوده كه پاسخ گفته نشده است، من آن را نيز به حساب فقر فرهنگي مي گذارم.
از شما خواهش مي كنم بعد از خواندن اين مطلب، كامپيوتر خود را خاموش كنيد و سري به ميدان محسني، خيابان جوردن و ... بزنيد، آنجا تهران است؟ ايران است؟ چرا فكر مي كنيد آنجا ايران است؟ پس اروپاست كه نيست، امريكا هم نيست، پس كجاست؟
آنجا هيچ جا نيست، زيبا نيست، فرهنگ ندارد، هويت ندارد، زندگي ندارد، فقط انسان واره هايي با اتومبيل مشغول بوق زدن هستند تا زمان خواب شان فراهم شود، اگر شانس آورده باشند تنها نمي خوابند اگر نه، كه فردا هم روزي براي خود، آن را نيز مثل خيلي چيز هاي ديگر هدر خواهند داد!!!
آنها به هنر، سينما و تئاتر علاقه اي ندارند، دوست ندارند، اميد ندارند، زندگي ندارند، آينده ندارند.
به هيچ وجه منظورم اين نيست كه اين آدم ها چون به هنر علاقه اي ندارند آدم نيستند، هستند اما مي توانيد به من توضيح دهيد كه به چه چيز علاقه دارند؟
چند وقت پيش با پسر يكي از مشهور ترين نويسندگان ايران بحث مي كردم، معتقد بود جوانان به دليل اينكه تفريخ ندارند مجبور به رو آوردن به مواد مخدر مي شوند. اين زماني بود كه از يك سفر هيجان انگيز برمي گشتيم. بعد از مباحثه اي داغ، به اين نتيجه رسيد كه من بچه مثبت هستم.
آيا بچه مثبت بودن خجالت آور است؟ آيا منفي بودن نشان شخصيت است؟ آيا جامعه اي كه در آن بچه مثبت بودن چيز خجالت آوري است سالم است؟
آيا ضد فرهنگ بودن، نشاني از فقر فرهنگي نيست؟ آيا مردمي كه نمي دانند چطور مي توان از زندگي لذت برد نياز به آموزش ندارند؟

تفاوت سليقه ها،

2005-08-05T17:13:00.000+02:00

(اين متن در ادامه بحثي است كه با مهدي در پي نوشته هاي قديمي تر ام در مورد هنر در گرفته است. براي دنبال كردن بحث ها مي توانيد از Track back ها در پايين نوشته آدرس نوشته هاي مرتبط را بيابيد.)

مهدي چيزهايي نوشته بود كه به نظر من طبق معمول بيشتر برانگيزنده بودند. منظورم اين است كه، مهدي گاهي چيزهايي مي نويسه كه خودش هم بهشون اعتقاد نداره اما هدف اش برانگيختن خواننده و به فكر واداشتن اون است.
مهدي جان، وقتي مي نويسي " چرا با روي صحنه رفتن 2 تا تئاتر از دو كارگردان معروف اينچنين صندلي هاي تئاتر شهر پر ميشه؟
چرا با برگزاري كنسرت توسط برخي از اساتيد موسيقي ( از شجريان تا روحاني و افشار و ...) اينچنين سالنهاي موسيقي كشور پر ميشه."
آيا واقعا به اين موضوع اعتقاد داري كه سالن هاي كشور چنان زياد هستند كه پرشدن اونها چند وقت يكبار و اون هم در پي ماجراهاي سياسي و اجتماعي خاصي كه مردم را هيجان زده كرده اند نشان دهنده علاقه مردم به هنر و فرهنگ است؟ به نظر شما، كل سالن هاي نمايش در كشور ايران، روي هم رفته صد هزار صندلي دارند؟
اينجا بايد ياد آوري كنم كه وقتي صحبت از هنر مي كنم به هيچ وجه منظورم نوع يا سبك خاصي از اون نيست. براي مثال، مردم امريكاي مركزي و جنوبي، علاقه عجيبي به موسيقي هاي جاز، سامبا و ري گي، و سبك هاي نشات گرفته از آنها دارند. نوع نقاشي، نمايش و حتي داستان نويسي خاص خود را هم دارند، كه اتفاقا تمام اينها تاثيرات خود را هم بر جهان نهاده اند. شايد در برزيل موسيقي كلاسيك در مقايسه با موسيقي هاي امريكاي جنوبي طرفدار چنداني نداشته باشد اما لااقل به نوع موسيقي خود مي پردازند و آثار و هنرمنداني دارند كه دست كمي از آهنگ سازان بزرگ كلاسيك جهان ندارند.

گفته بودي " چطور ميشه كتاب يه نويسنده (فرض بگيريم زويا پيرزاد) به اين زودي به چاپهاي بالا مي رسه؟"
اين بستگي داره كه چاپ بالا رو چي بدوني؟ آيا پنچ هزار جلد رو چاپ بالا مي دوني؟ آيا مي دوني كه در روسيه (كه مردمش از نظر كتاب خوان بودن در رده هاي چندم جهان قرار دارد) تيراژ كتاب ها بالاي دويست و پنجاه هزار نسخه است. كه اگر اختلاف جمعيت را نيز در نظر بگيريد آمار چاپ كتاب در ايران بايد چيزي بيش از پنجاه هزار نسخه باشد!!!!
شايد گراني قيمت كتاب را دليل بياوريد! جايي مي خواندم كه در كشور هاي اروپايي با قيمت متوسط يك كتاب مي توان بيش از 15 ساندويچ خريد در حالي كه در ايران با قيمت متوسط يك كتاب تنها يك يا دو ساندويچ مي توان خريداري كرد. بنابراين قيمت كتاب در ايران گران نيست.

در مورد آموزش و جو جامعه صحبت كردي، بايد اين نكته را يادآور شوم كه جو جامعه را مردم شكل مي دهند و اينكه مردم چه جوي را در جامعه خود به وجود آورند بستگي به سطح سواد و شعور اجتماعي آنها دارد كه تنها از طريق آموزش قابل دسترسي است. (نگاه كنيد كه تفاوت هاي جامعه امروز ايراني با جامعه ايراني 100 سال پيش).

اينكه آن مدير فروش تا به امروز به تئاتر شهر نرفته بود و اينكه امروز به تئاتر شهر رفت (و مدير فروش هاي مانند او) به هيچ وجه نشان دهنده تفاوت سليقه نيست، گاهي مقتضيات كاري و اجتماعي شما را وادار به انجام كاري مي كند كه شايد چندان هم علاقه اي به انجام اش نداشته باشيد و شايد هم تا آخر عمر اگر مجبور نشويد دوباره آن را انجام ندهيد.
همانطور كه در بالا هم اشاره كردم، تفاوت سليقه تنها مي تواند تفاوت سبك و نوع را به وجود آورد (به اين معني كه شما به سبك خاصي از هنر علاقه بيشتر داشته باشيد و آن را دنبال نماييد كه البته زماني معني دار و واقعي خواهد بود كه شما ديگر سبك هاي هنر را هم بشناسيد و از ميان شان اين يكي را انتخاب نماييد)، مثلا شما به سبك خاصي از تئاتر يا موسيقي علاقمند باشيد. اگر اينچنين بود، مردم در ايران مثلا هر شب به برنامه هاي موسيقي سنتي، يا محلي مي رفتند اما سالن هاي موسيقي كلاسيك پر نمي شد. نه اينكه صد سال يك بار برنامه موسيقي در تهران اجرا شود و دو سه هزار نفري هم به ديدن آن بروند.
در مورد سليقه و توجه به سليقه هاي متفاوت تا حدي با شما موافقم، اما نبايد سليقه را با هيجان هاي زود گذر اشتباه گرفت. اقبال بعضي از كارها نه به دليل قوي بودنشان بلكه به دليل هيجان هاي زودگذر اجتماعي است. مثلا اگر به تمام كارهاي بيضائي اجازه اكران داده شود فكر نمي كنم كه با اقبال گسترده روبرو شوند، اما اين كار آخر به دليل تقارن با برخي رخداد هاي اجتماعي بسيار مورد توجه قرار گرفت.
بار دوم كه به تماشاي تئاتر رفته بودم، خانمي كه بليط روي پله گيرش آمده بود كنار من روي زمين نشسته بود. تئاتر كه شروع شد، با گفتن هر جمله سياسي، ايشان واي واي و اوووه و اين جور صدا ها در مي آورد، كه نتيجه اش يك جنگ لفظي كوتاه بين ما دو تا بود. بعد از مدتي مبايل اش زنگ زد كه حال خاموش كردنش را هم نداشت تا جائي كه حواس يكي از هنرپيشه ها

جداي از آشوب هاي مان،

2005-07-31T21:07:00.000+02:00

دو بارديد كننده بيكيني پوش در حال تماشاي نقاشي هاي به نمايش در آمده در موزه لئوپولد در شهر وين هستند. در روز جمعه 29 ژوئيه 2005، ده ها مشتري آثار هنري در حالي به تماشاي كارهاي به نمايش در آمده در موزه آمدند كه تنها لباس زير به تن داشتند يا حتي آن را نيز نپوشيده بودند. اين كار در پاسخ به درخواستي بود براي ايجاد روحيه "حقيقت عريان" در نمايشگاهي از آثار هنري اروتيك قرن نوزدهم ميلادي.

هنر،

2005-07-29T15:51:00.000+02:00

اين مطلب رو در پاسخ به كامنت هاي مهدي و X مي نويسم.
افلاطون عقده داشت كه بايد به پسران (در يونان باستان تنها مردان بودند كه تحصيل مي كردند) ورزش و موسيقي آموخته شود. ورزش به اين دليل كه قوي بار بيايند و بتوانند از شهر (آتن) محافظت كنند و موسيقي به اين دليل كه روحيه اي لطيف داشته باشند و با يكديگر در نيافتند.
در اروپاي بعد از قرون وسطي و با آغاز رنسانس، اخلاق نجيب زادگي در اين قاره گسترش مي يافت. نجيب زادگان كه معمولا از ميان زمين داران و اشراف جامعه بودند بايد خصوصياتي داشتند كه آنان را از ديگر مردم جدا مي نمود. جداي از مردانگي و رزمجويي، بايد سواد داشتند و علاوه بر آن و مهم تر از آن، بايد از هنر و ادبيات سررشته داشتند. البته پر واضح بود، كه همه نمي توانستند در همه اين زمينه ها به درجه استادي برسند يا از خود چيزي خلق نمايند، اما بايد آنقدر سردر مي آوردند كه بتوانند معني يك اثر هنري يا ادبي را درك كنند. به عبارت ديگر، لااقل بايد آنقدر با هنر و ادبيات آشنا مي بودند كه بتوانند از آن لذت ببرند.
همان بود كه كليسا براي عقب نيافتادن از زمانه، رو به هنر آورد و بسياري از هنرمندان بزرگ اروپايي در كليسا ها پروش يافتند.
در زمان صنعتي شدن، آموزش و پرورش در اروپا همگاني شد، اما دو چيز را در تمام مدارس اروپا هنوز درس مي دهند و همه دانش آموزان مي آموزند، هنر و ورزش. دو پايه اي كه افلاطون 2500 سال پيش نهاد.
اينكه سليقه هاي مختلف در جامعه وجود دارد، در آن شكي نيست. اما شناخت هنر و ادبيات جامعه را از نظر فكري تغذيه مي كند و جامعه اي كه در آن فكر نباشد نه پيشرفت مي كند و نه حتي درجا مي زند.
سليقه هم مانند ديگر خصوصيات فرهنگي، امري اكتسابي است. اگر سليقه افراد رشد نيابد هيچگاه پيشرفت در كار نخواهد بود. داستان هايي كه در بچگي مي خوانديد را هنوز هم مي خوانيد. نه چون سليقه شما رشد كرده است.
اينكه در جامعه ما، علاقه به هنر و ادبيات در كمترين سطح ممكن است. اينكه در تهران دوازده ميليون نفر تنها تعدادي سالن اجراي تئاتر، موسيقي و سينما وجود دارد و مشكلي ايجاد نمي شود، حتي همين سالن ها هم خيلي از شب ها خالي مي مانند. نشان از سليقه مردم نيست كه مثلا به فوتبال علاقه دارند. بلكه نشان از كج سليقگي فرهنگي است كه درست آموزش نديده، و نمي داند كه چگونه لذت ببرد.
اينكه در مدارس ما زنگ هاي هنر و ورزش از بي ارزش ترين زنگ هاي آموزشي هستند كه معمولا دو در هم مي شوند، نشان از سليقه ملي ما نيست، بلكه نشانه آن است كه آموزگاران ما خود بيشتر به آموزش نياز دارند.
اينكه مدير فروش يك شركت، مثل بقيه مديران مملكت هيچ از هنر و ادبيات نمي داند (شايد بجر شعر هاي هزار ساله) خود يكي از مشكلات بزرگ فرهنگي ماست نه نشانه اي از سليقه هاي مختلف.

در آخر دوست دارم بخشي از يكي از سخنراني هاي كارل پوپر فيلسوف بزرگ قرن بيستم را كه در مورد آزادي بيان كرده بود در اينجا بياورم:

ما از اتريشي ها، سوئيسي هاو فرانسوي هاي ساكن آلپ كه از دوران هاي ما قبل تاريخ در اين منطقه زندگي مي كرده اند، كمتر چيزي مي دانيم. اما به واقع بايد اين مسئله را مورد توجه قرار دهيم كه چطور شد مردمي كه به زراعت و دامداري اشتغال داشتند به دره هاي وحشي و ارتفاعات غير قابل عبور آلپ كوچ كردند. يعني به جايي كه در بهترين حالت مي توانستند يك زندگي بخورنمير و پر از مخاطره را آغاز كنند. محتمل ترين پاسخ مي تواند اين باشد كه اين مردم زندگي نامعلوم در يك محيط وحشي را به انقياد توسط همسايگان قدرمتند ترجيح دادند. آنها به رغم وجود نا امني و خطر، آزادي را انتخاب كردند. من اغلب خود را با اين فكر مشغول مي كنم كه سنت سوئيسي و تيرولي آزادي، به ويژه به دوران ساكنان ما قبل تاريخ سوئيس، باز مي گردد.
در هر حال، اين يك حقيقت جالب و تكان دهنده است كه بريتانيا و سوئيس – كه از قديمي ترين دموكراسي هاي اروپاي معاصر هستند – امروزه نيز در عشق به آزادي و آمادگي در راه دفاع از آن مشابه يكديگرند.
هرچند از بسياري جهات ديگر، به ويژه در خاستگاه سياسي شان، اين دو دموكراسي از اساس با يكديگر تفاوت دارند. دموكراسي بريتانيا، پيدايي خود را به وجود يك حس غرور و استقلال در ميان قشر ممتاز نجباي آن و مداراي مذهبي (به مثابه پيامد تعارضات بزرگ مذهبي و سياسي مرتبط با انقلاب پيوريتني) مديون است. دموكراسي سوئيس اما نه برآمده از حس غرور، استقلال خواهي و فردگرائي قشر ممتاز نجبا، بلكه حاصل غرور و فردگرائي و استقلال خواهي كشاورزان كوه نشين آن بود.
اين آغازها و سنت هاي كاملا متفاوت به تشكيل نهادهاي سنتي كاملا ديگرگون و نظام هاي سنتي كاملا متفاوتي از ارزش ها منجر شده است. فكر مي كنم آنچه كه يك سوئيسي يا تيرولي از زندگي انتظار يا اميد دارد، از آنچه كه يك بريتانيايي از زندگي انتظار يا اميد دارد به طور كلي بسيار متفاوت است. تفاوت در نظام ارزشي احتمالا و بعضا مبتني بر تفاوت در نظام آموزشي است. اما خيلي جالب است كه اختلاف در نظام آموزشي خود ريشه در آن تعارضات تاريخي و اجتماعي دارد كه به آنها اشاره كردم. در انگلستان، آموزش تا همين قرن حاضر يك امتياز ويژه نجبا و زمينداران – زمين سالاران – بود و نه براي شهرنشينان و مردم آزاد ساكن شهرها. خانواده هاي بزرگي كه در اين زمين ها زندگي مي كردند از اين امتياز برخوردار بودند. اين خانواده ها حاملان فرهنگ بودند. همچنين، پژوهشگران و دانشمندان (آماتورهاي متنفذ و اصيل) و اعضاي مشاغل بالاتر – سياستمداران، روحانيون، قضات و افسران ارتش – از ميان اين خانواده ها برمي خاستند. آموزش و فرهنگ چيزهايي نبودند كه به طور موروثي منتقل شوند، بلكه خود شخص مي بايست به آن دست پيدا كند. آموزش و فرهنگ نمادي از موقعيت اجتماعي موروثي نبود بلكه وسيله و نمادي براي پيشرفت اجتماعي و رهايي نفس از طريق معرفت به شمار مي رفت. اين مسئله همچنين بيانگر آن است كه چرا مبارزه پيروزمندانه عليه فقر در انگلستان به نوعي ادامه ي مبارزات مذهبي در سطحي متفاوت بود – مبارزه اي كه در آن توسل اشراف و مردم شهرها به وجدان مذهبي نقش تعيين كننده اي ايفا كرد. و اين در حالي بود كه مبارزه با فقز در سوئيس و اتريش ملهم از ايده ي رهايي نفس از طريق معرفت و ديدگاه سترگ پستالوتسي درباره ي آموزش بود.
به رغم همه اين تفاوت ها، هم انگليسي ها و هم سوئيسي ها مي دانند كه ارزش هايي وجود دارد كه بايد به هر قيمت از آنها دفاع كنند و عمده ترين آنها استقلال شخصي و آزادي فردي است. و هر دو نيز ياد گرفته اند كه براي رسيدن به آزادي بايد مبارزه و ايستادگي كنند، حتي اگر امكان موفقيت كم باشد. در 1940، زماني كه انگلستان به تنهايي براي آزادي مبارزه مي كرد؛ چرچيل به انگليسي ها وعده پيروزي نداد: «من چيزي بيشتر از اشك و خون به شما وعده نمي دهم.» اين كلمات جرئت ادامه ي جنگ را به انگليسي ها بخشيد.
در سوئيس نيز فقط عزم سنتي براي مبارزه بود – حتي در برابر يك ارتش به وضوح نيرومندتر سلسله ي هاپسوبرگ ها و بعد ها رايش سوم – كه سوئيسي ها را قادر ساخت تا آزادي خود را در طول جنگ جهاني دوم حفظ كنند.

اين سخنان را از پوپر ذكر كردم، به اين دليل كه بگويم آموزش تا چه اندازه مهم است. اينكه ما به تاريخ، به كتاب، به هنر و به ادبيات علاقه نداريم و در بهترين حالت لااقل تشنه آن نيستيم. اينكه به دانستن علاقه نداريم. اينكه به اخبار علاقه نداريم. اينكه نشر كتاب در كشور ما تا اين حد بدبخت است. و خيلي اين هاي ديگر، نشانه سليقه متفاوت ما نيست. نشانه عقب ماندگي فرهنگي شديد ماست. نشانه آن است كه ما نمي خواهيم و بلد نيستيم چگونه از گذشته هايمان درس بگيريم. نشانه آن است كه به افكار جديد، چون ممكن است مارا تغيير دهند علاقه نداريم و به آنها اجازه بروز نمي دهيم. نشانه آن است كه ما از فكر كردن مي ترسيم و جلوي فكر كردن ديگران را هم مي گيريم.
بنابراين مطالب، عدم آشنايي با مهم ترين مراكز معدود فرهنگي را در كشور نه نشانه سليقه هاي متفاوت بلكه نشانه فقر فرهنگي مي دانم.

متن سخنراني كارل پوپر از كتاب "زندگي سراسر حل مسئله است" ترجمه شهريار خواجيان آورده شده است.

فوتبال،

2005-07-27T16:56:00.000+02:00

چند سال پيش، زماني كه تيم ملي فوتبال ايران توانست با غلبه بر تيم فوتبال استراليا به بازي هاي جام جهاني فوتبال راه يابد، رضا دوربين فيلم برداري خود را به دوش گرفت و روانه خيابان ها شد. نتيجه اش، فيلم مستندي بود به نام "آيا كيارستيمي را مي شناسيد؟" جالب بود كه در مسير او از ميدان راه آهن تا ميدان دربند، كمتر كسي نام عباس كيارستمي را شنيده بود!
از آنجا كه هنر نزد ايرانيان است و بس، امروز داشتم نايت شات هايي رو كه از موزه هنر هاي معاصر و فضاي دور و بر آن گرفته بودم به همكاران در شركت نشان مي دادم. هيچ كدام نمي دانستند عكس ها از كجا گرفته شده. عده زيادي فكر مي كردند كه عكس ها از تالار وحدت است. لازم به گفتن نيست كه پيمان، مدير فروش ما، نمي داست تالار وحدت كجاست و آدرس تئاتر شهر را نيز از منشي شركت گرفته بود.

ارتباط نزديك،

2005-07-26T16:19:00.000+02:00

تا حالا از مارمولك يا سوسك ترسيديد؟؟؟ ممكنه آدم شجاعي باشيد و اون جانور هاي بيچاره رو ترسونده يا كشته باشيد، يا در حالت بينابيني هر دو ترسيده و فرار كرده باشيد.
تا حالا به دليل مشكلات مسبب اين نوع برخورد ها فكر كرديد؟
اگر براي مثال، امكان آن وجود داشت كه با زبان خوش به آقا يا خانم مارمولك (يا سوسك) بگوييد كه لطفا اتاق خواب، يا حتي خانه شما را ترك كنند، و ايشان نيز در كمال ادب، و با عذر خواهي اين كار را انجام مي دادند، باز هم نيازي به برخورد هاي خشونت بار وجود داشت؟؟

هميشه به ياد داشته باشيد كه گفتگو، مباحثه و سياست راه هاي پرهيز از خشونت هستند.

مجلس شبيه، در ذكر مصائب استاد نويد ماكان و همسرش مهندس رخشيد فرزين،

2005-07-25T20:19:00.000+02:00

چند دقيقه اي است كه از ديدن دوباره تئاتر بهرام بيضائي باز مي گردم. قبل از هر چيز يك نكته در مورد تئاتر شهر، كه اگر خواستيد براي ديدن تئاتر به آنجا برويد، بد ترين صندلي (از لحاظ تسلط به صحنه) شماره 1،1 است. و هرچه از اين شماره دورتر مي رويد جاي بهتري يافته ايد (اين تجربه من از سال ها نشستن بر صندلي هاي اين سالن است).
استقبال مردم روز به روز بيشتر و بيشتر مي شود، طوري كه براي پله ها و كف زمين (حتي ايستاده هم) به فروش مي رسد و باز عده اي دست خالي به خانه باز مي گردند.
قبل از شروع اجرا، آقايي كه پشت سر من نشسته بود با تعجب گفت: مثل ميدان فوتبال شده. در دل گفتم كاش عقل ما از ميدان فوتبال بيشتر بود و به او گفتم، البته اينجا بسيار با ارزش تر است.
بازي هنرپيشگان هنوز هم زيبا و ديدني بود، ديالوگ ها كه با دقت و هوشمندي زياد تهيه شده اند، از وزن بالاي كلام برخوردار هستند، طوري كه در ادبيات دراماتيك ما چندان معمول نيست. هفته قبل مصاحبه بهرام بيضائي را با راديوي بي بي سي شنيده بودم، و پيش زمينه ديدار قبلي از تئاتر را نيز داشتم. همه اينها به درك بهتر جزئيات كلامي و اجرائي كمك مي كردند.
اگر قصد ديدن اين تئاتر را داريد، توصيه مي كنم كمتر از دوبار نرويد، با خود خوراكي همراه نبريد، دستگاه تلفن همراه خود را حتما خواموش نماييد، به مدت دو ساعت و نيم ساكت باشيد و فقط گوش كنيد بعد اگر از مضون آن چيزي فهميديد براي ديگران تعريف نماييد، بنويسيد و منتشر كنيد.

راديوي ديجيتال،

2005-07-21T15:50:00.000+02:00

يكي از وسائل مورد علاقه من در زندگي راديوي ديجيتال است. مدتي است كه در ايران هم راديوي ديجيتال به صورت آزمايشي راه اندازي شده است (نمي دانم كه چه چيزهايي قرار است از آن پخش شود). به هر حال اميدوار نيستم كه مديران آن، آدم هايي خلاق تر،هنر دوست تر، و با فرهنگ تر از مديران راديو هاي فعلي مان باشند يا اينكه تهيه كنندگان و مجرياني با سواد تر داشته باشد، اما گذشته از همه اين مسائل اختراع جالب توجهي است و در نوع خود مي تواند انقلابي رسانه اي باشد، زيرا در يك پهناي باند بسيار محدود تعداد زيادي كانال راديويي قابل پخش خواهد بود، آن هم با كيفيت بسيار بالا و بسيار ارزان.
خاصيت ديگر راديوي ديجيتال آن است پخش آن از طريق اينترنت و ماهواره ديجيتال هم ممكن است. در واقع، همين الان هم تعداد زيادي راديوي ديجيتالي از طريق اينترنت و ماهواره قابل دسترسي هستند.
از راديو هاي اينترنتي مورد علاقه من، Classic FM و Virgin Radio و Launch Cast(راديوي موسيقي Yahoo) است. اين آخري كه در عمل تنها يك نرم افزار كامپيوتري است، برپايه اطلاعاتي كه از شما در مورد خواننده ها، سبك هاي موسيقي، ترانه ها، و آلبوم هاي مورد علاقه تان بدست مي آورد، موسيقي هاي باب طبع تان را پخش مي نمايد.
اگر روي امكان شنيدن اين برنامه هاي راديويي در از طريق راديوي اتومبيل، يا در خانه مهيا گردد، با اطمينان مي توان گفت كه دهكده جهاني مان كوچك تر شده است. روزي كه در هر شهر و بياباني بتوان به برنامه هاي راديويي كه شايد از هزاران كيلومتر آن طرف تر، اما مورد علاقه ما تهيه مي شوند، با كيفيت عالي گوش فرا داد.

روزنگار دفتري، اندر آداب معاشرت،

2005-07-20T20:27:00.000+02:00

جمله "براي ديگران همان را بخواه كه براي خود مي خواهي" را به خيلي ها نسبت مي دهند، اما به هر حال يكي از نشانه هاي رفتار پسنديده در فرهنگ هاي مختلف تا به امروز بوده و هست. اما واقعايت زندگي مسائلي به مراتب پيچيده تر از اين را در پيش روي انسان مي آورد، تا جايي كه انتخاب رفتار صحيح، يا به عبارت ديگر تصميم گيري در لحظه را بسيار دشوار مي كند. در اين مواقع است كه ما به شخصيت دروني خود رجوع كرده جواب سوال ها را از آنجا بيرون مي كشيم. به اين ترتيب، نحوه واكنش نشان داده افراد مختلف به يك مسئله واحد مي تواند بسيار متفاوت باشد.
در طي ساليان سعي من اين بوده كه رفتار خودم و ديگران رو در غالب هايي گروه بندي كنم. اين كار به من كمك مي كرد تا در مواقع خاص سريع تر و سنجيده تر تصميم گيري كنم و در شرايط مختلف بتوانم تا حدي عكس العمل اطرافيان را پيش بيني كنم. فكر هاي پليد رو از كلتون بيرون بريزيد منظور من كارهاي شيطاني و اين حرف ها نيست بلكه هدف من زندگي اجتماعي بهتر و ايجاد ارتباط با ديگران است.
يكي از معروف ترين دوكترين هاي من اين بوده (و هنوز هم هست)، "با ديگران همان گونه رفتار كن كه با تو رفتار مي كنند". در نگاه اول بسيار قابل ايراد گرفتن است، اما اگر دقيق تر شويد انعطاف پذيري زيادي در اين راه معاشرت كردن را خواهيد يافت، نكته آن است كه مردم كمتر مي توانند نسبت به رفتاري خود با ديگران مي كنند گله مند باشند. اين روش به معني تلافي كردن، يا لجبازي كردن نيست و اصلا معني آن را هم نمي دهد، بلكه برعكس هماهنگي و انطباق با محيط را تشويق مي كند. براي مثال، اگر با كساني زندگي مي كنيد كه خيلي وقت شناس و دقيق هستند اگر جز آن باشيد قطعا دچار مشكل خواهيد شد، با اين گونه افراد بايد سر وقت باشيد. اما اگر به جاي ديگري منتقل شويد كه مردمي وقت نشناس و بي نظم هستند، دقيق بودن شما، باعث ناراحتي خودتان و واكنش از طرف آنان خواهد بود، سعي نكنيد رفتار خود را به آنان تحميل نماييد.

نوع ديگر معاشرت كردن، رفتاري درست عكس مدل بالاست. يعني شما، يك روند خاص را درست فرض مي كنيد و هميشه از آن پيروي خواهيد كرد. اگر اين چنين رفتار مي كنيد يا اهل معاشرت هاي زياد و ارتباط برقرار كردن نيستيد، يا هميشه با ديگران در خال جدال خواهيد بود.

يكي دو سالي است كه راه حل چهارمي را هم كشف كرده ام. نام آن را "رفتار خردمندانه" گذاشته ام. اگر هدف شما از معاشرت با مردم آن است كه در قلب شان جا داشته باشيد، اگر سياست مدار يا مدير هستيد، يا به هر شكل ديگر، رابطه اي ضابطه مند با گروهي داريد و مي خواهيد در كار خود پيشرفت كنيد اين روش توصيه مي شود. در اين نوع رابطه اصول از پيش تعيين شده اخلاقي (و به طور كلي هيچ اصلي) وجود ندارد. تنها عقل است كه حكم مي كند. مهم نيست كه شما از كسي، چيزي يا كاري خوش تان بيايد يا نيايد، رفتار يا گفتار او، شما را خوشحال كند يا ناراحت، اين خرد فردي شما است كه تصميم مي گيرد كه در لحظه چه عكس العملي از خود نشان دهيد.
رسيدن به اين نقطه كار ساده اي نيست و در نهايت تعداد زيادي نيستند كه مي توانند چنين رفتار نمايند. اما اگر موفق شديد كه بجاي احساسات، خرد را حاكم بر رفتار خود نماييد، مي توانيد با تعيين هدف، رفتار خود را طوري تنظيم كنيد تا شما را به رسيدن به هدفتان كمك كند.

ADSL،

2005-07-19T21:07:00.000+02:00

زمان هايي هست كه آدم دوست داره به خواب بره و زندگي رو تجربه نكنه، اون موقعيه كه ميگه خدايا من رو مرگ بده. اما وقت هايي هم هست كه آرزو مي كرديد كه به خوابيدن احتياجي نداشتيد و روز ها هم چهل و هشت ساعته بودند، اين موفعيه كه ADSL گرفته باشيد ولي فقط بعد از ظهر ها كه از سر كار مياين خونه بتونيد ازش استفاده كنيد.

فكر كنم تبليغ مناسبي براي سرويس هاي ADSL بود!!!!!!!!!!!!

بدون شرح،

2005-07-16T18:15:00.000+02:00

بهرام بيضائي،

2005-07-14T04:43:00.000+02:00

مژگان كامنتي گذاشته بود كه معناي نوشته ديروز رو در مورد تئاتر بهرام بيضائي متوجه نشده بود. شايد چون او در ايران نيست، شايد چون تئاتر را نديده است. يك بار ديگر آن را خواندم و به نظرم آمد، اگر كسي تئاتر را نديده باشد شايد شرح مرا نيز در نيابد (هر چند لينكي داده ام به شرح بي بي سي در مورد آن).
به هر حال، تئاتر قصه اي بود از تاريكي،
تاريكي زندگي در تهران،
داستاني نبود از مظلوميت و مظلوميت خواهي،
و قصه اي نبود از مرگ و كشتن،
داستاني بود از زندگي ديگر انديشان در اين شهر دوازده ميليوني،
آنجايي كه شايد فقط چند نفر دگر مي انديشند،
داستاني بود از تحديد، و تجاوز،
از مردم كوچه و خيابان كه به جانت تجاوز مي كنند،
از فرهنگي كه در آن تجاوزگرانش هم فقيرند و هم غني
زنت را به تو نمي بينند،
و آثارت را و حتي جانت را
پليس و شبگرد هم از همان شهرند
تو بر آنها بيگانه اي و آنها بر تو
بگذار غريق غرق شود
دست اش را نگير، تا تو باشي كه خاطره او را زنده نگه داري
مردان سياه پوش در خيال يا واقعيت
فرقي ندارد زندگي ات را تباه نكن
نگو، ننويس
جانت را غنيمت شمر
و عمري سپري كن
از ما باش، يا لااقل با ما به از اين باش

گل مريم،

2005-07-13T15:29:00.000+02:00

امروز، موقع رفتن به دفتر، دو شاخه گل مريم خريدم. فکر مي کنم علاقه به گل مريم رو از مادر به ارث برده باشم و هميشه من را به ياد او مي اندازد.
گل ها را روي ميزم گذاشتم و بوي مريم ها فضاي دفتر را پر کردند.
نگاه کردن به اين گل هاي ساده و آرام افکار قديمي را به ذهنم سرازير مي نمايند. گل ها همه در حال مرگند. زيبايي بي وصف شان در فنا پذيري شان است و همان است که ما را وا مي دارد لحظه را قنيمت بشماريم و از بو کردن و نگاه کردن شان دريغ نکنيم. مدت ها پيش وفتي شبنم در بستر مرگ در بيمارستان خوابيده بود بوسه اي بر لبان اش زدم و همين فکر لحظه اي از ذهنم گذشت. دختري زجر مي کشيد، زندگي اش زيبا بود، او در حال پژمردن بود از نگاه کردنش سير نمي شدم و ...

من هميشه از تاريكي مي ترسم،

2005-07-12T09:20:00.000+02:00

اين پرده اي است در پرده
يادنامه اي
پيشكش به آن روان هايي
كه هر يكي چيزي
از رنج خود
به اين دو كس وام داده اند
نام كوچك نويد؛ خانوادگي ماكان
نام كوچك رخشيد، خانوادگي فرزين
همگام؛ همسر و همال
اگر نگويم يكي!
اين نغمه اي است بي هنگام
از مرگ زندگي
و زندگي مرگ
از آن كه ياد شد
و اين – كه نگهبان ياد او!

تاريك ترين و با شكوه ترين تئاتري كه در زندگي ديدم. پر از سياهي و تاريكي. با نغمه هايي نه غم آلود كه ترسناك و مرگ آگين. گفتگو از تفاوت ها (آن گونه كه دكتر روانشناس گفت به تفاوت ها بيش تر علاقه دارد) چون تفاوت ها در اين جامعه محكوم به نابوديند.
مرا به ياد تئاتر ديگري به نام عشق آباد انداخت با مضموني مشابه و روايتي از دنياي ديگر و به ياد فيلم معروف The Wall كه بعد ها آلن پاركر گفته بود به نظرش يك ساعت و نيم با بيننده خود دعوا مي كرده. اما اين يكي دعوا نبود كه شكوائيه اي بود هنرمندانه و نااميدوار.
سراسر تئاتر را فرار از چنگال مرگي بد و گريز ناژپذير فرا گرفته بود حتي ديوارهاي سالن و كراوات دكتر روان پزشك را كه در مطب زده بود.
تماشاگران را خفه خواني فرا گرفته بود كه سنگيني خاطرات سال هاي دور و نزديك را بر افكارشان كشانده بود. هر گوشه تئاتر خبري را و واقعه اي را و نامي را در ذهن يادآور مي شد، نام هايي چون اكبر گنجي، زهرا كاظمي، فروهر ها، فريده زبرجد و شوهرش فرج سركوهي و از سوي ديگر، سعيد امامي، قاضي مرتضوي و ...
تماشاگران را از ديدن تئاتر هراس ورداشته بود و سوالي كه چه جراتي دارد اين بهرام بيضائي و تيمش و تا چند روز ديگر شايد دوام بياورد اين تئاتر در صحنه تئاتر شهر تهران.
آخر داستان نگفته پيدا بود، اجراي عالي و ديالوگ هاي سنگين و طولاني تئاتر بدون استراحت بر سر بيننده فرود مي آمدند.
در پايان همه بهت زده بازيگران را تشويق نمودند و هنوز نمي دانستند كه چه برسرشان آمده است.
از تئاتر شهر كه بيرون مي آمديم، تهران را تاريكي شب فرا گرفته بود، و پسر بچه آكاردئون زن گدا، رو به خارج شوندگان برزمين زانو زده بود و ترانه عاشقانه اي را از فريدون فرخزاد مي خواند.
نام تئاتر: مجلس شبيه؛ در ذكر مصايب استاد نويد ماكان و همسرش مهندس رخشيد فرزين

لينك ها:

موقعيت تراژيک روشنفکران ايرانی به روايت بهرام بيضايی

دروازه بهشت،

2005-07-07T13:25:00.000+02:00

قبل از نماز صبح وضو گرفت، اشك شادي چشمانش را فرا گرفته بودند و تمام شب را تا صبح نخوابيده بود. وضويش كامل ترين وضوئي بود كه تا امروز گرفته بود. آخرين بار بود كه با خداي خود روي اين كره خاكي راز و نياز مي كرد. ساعاتي بيش به آزادي او از اين قفس باقي نبود. احساس زنداني اي را داشت كه براي آزاديش لحظه شماري مي كرد. به معشوقش مي رسيد، نه آنكه ديشب يا شب قبل از آن، با او خوابيده بود!
معشوق واقعي كه تمام عمر آرزوي وصال اش را داشت.
نماز را طولاني و با دقت خواند. اين لحظات فناپذير بودند. دلش صبحانه نمي خواست. او به زمين و زميني ها نيازي نداشت.
دروازه هاي بهشت را پيش رويش گشوده مي ديد. تميز ترين لباس خود را پوشيد. همان شلوار ساده و پيراهني كه روي آن مي انداخت. آرام بود.
آرامشي كه مانند آن را تا امروز در وجود خود تجربه نكرده بود. گذر از دروازه بهشت، شايد خودخواهي بود اما دوستان اش در اين كره تنها مي مانند، همان ها كه برنامه، لوازم و هزينه هاي سفر را برايش تهيه كرده بودند. راه پرخطري كه كم كم به پايان اش نزديك مي شد، او موفق شده بود.
نابودي چند انسان خاكي براي رهيايي مردي بزرگ، بهاي زيادي نبود. از اين آدم هايي كه بايد همه شان را نابود كرد.
امروز چند نفري به گورستان مي رفتند.
بهشت روي زمين نيست، راه بهشت از گورستان مي گذرد. خداوند اين را خواسته است. اوست كه قهرش را فراري نيست.
قبر هاي بيشتر بايد كنده شود تا مردان بزرگ تري پاي به بهشت جاويدان بگذارند. بچه ها و زن هاي كثيف، همان ها كه اگر بزرگ شوند دنيا را به آشوب مي كشند، همه را بايد كشت. دلش براي اين لجن ها مي سوخت. كم تر بمانند تا كمتر گناه كنند. روزي از او ممنون مي شدند، زماني كه شعله هاي آتش جهنم بر آنها نازل مي شد، فرياد مي زدند كه كاش ما را زود تر كشته بودي، اي كاش نمي گذاشتي به اين روز بيافتيم. مرگ نابودي نيست رهايي است، چرا ما را از لحظه تولد آزاد نكرديد؟؟ و آن روز دير بود. او بايد وظيفه اش را به درستي انجام مي داد.
در دلش دلهره اي دارد، آيا مقبول درگاه واقع خواهد شد؟؟؟ آيا از من مي پذيرند؟
آيا كم نيست؟ آيا نبايد مي مانندم و بيشتر زجر ماندن در اين دنياي آلوده را تحمل مي كردم؟
كاري را انجام نشده باقي نگذاشته ام؟
فرصت نشد از مادر خداحافظي كنم. او مرا خواهد بخشيد.
برادران .. از او مراقبت خواهند نمود. نبايد نگران باشم.
او مرا خواهد بخشيد، خودش مرا بزرگ كرده و او مي خواست كه روزي خوشبخت شوم.
بيش از اين ممكن است؟؟؟
بهشتي تضمين شده!!!!

Hello،

2005-07-07T12:03:00.000+02:00

فكر نكنيد كه مي خوام در مورد ترانه Hello بنويسم (چون خيلي ازش بدم مياد). مدتي است كه Google نرم افزاري را به عنوان Hello معرفي نموده كه وبلاگ نويسان را قادر مي سازد، عكس هاي خود را مجاني در وبلاگشان به نمايش بگذارند. اما گاهي كار مي كنه و گاهي نه (يا شايد با بعضي از ISP ها كار مي كنه و با بعضي نه) به هر حال در دو روز گذشته سعي كرده ام عكسي را كه گرفتم تو همه فن حريف بذارم كه موفق نشدم.

بازديد از منطقه تاريخي تخت سليمان و كوه بلقيس،

2005-07-05T11:22:00.000+02:00

جمعه 17 الي يكشنبه 19 تير 1384

مدير برنامه: حميد بريري

حركت ساعت 7 صبح جمعه 17 تير از خيابان بيهقي (ضلع جنوبي فروشگاه شهروند نبش شانزدهم)

بازديد از منطقه تخت سليمان و كوه بلقيس

غذا: به عهده خودتان

بازگشت به تهران در روز يكشنبه 19 تير

چند نكته:

_كفش راحت راهپيمايي و البته دوربين دو چشمي فراموش نشود.

_كيسه خواب و چادر به همراه داشته باشيد.

_كوشش مي كنيم هر جا را پاكيزه تر از قبل ترك كنيم پس يكي دو كيسه زباله (البته خالي) همراه بياوريد.

_گشت مايه 35000 تومان

_در صورت عدم هماهنگی قبلی از سوار کردن شما در محل قرار معضوریم.

خيابان هنگام بعد از سي متري دوم شماره 389 كد پستي 16889 تلفن 2_3496917

لار، انتخابات و بقيه ماجراها،

2005-07-04T06:41:00.000+02:00

نوشتن دست كمي از ورزش كردن ندارد. هركدام را كه مدتي كنار بگذاريد در انجامشان تنبل خواهيد شد. ورزش نكردن باعث برآمدگي شكم شده و ننوشتن انقباض فكر را سبب خواهد شد.
به هر حال، در هفته گذشته (خارج از اوقات كاري) دسترسي به اينترنت نداشتم و اتفاقات زيادي افتاد.
پيش از هر چيز داستان لار رفتن:

از آنجايي كه خيلي از كساني كه دوست داشتند در اين برنامه شركت كنند موفق به انجامش نشدند، در كل گروهي 10 نفره شديم كه با سه خودروي دودفرنسيال ساعت 7 صبح از محل قرار به سمت لار حركت كرديم. اينكه چه كساني با ما بودند بماند، اما اجتماع جالبي از كساني كه نمي شناختم بودند. برخلاف نظر خيلي ها كه از نظرشان، مهم ترين نكته سفر، هم سفران است، از نظر من كمترين درجه اهميت را دارد.
به نظرم، يا افرادي هستند كه نمي شناسم شان كه خوب آشنايان جديد مي يابم، و يا از قبل هم ديگر را مي شناسيم كه اين يكي نه خوب است و نه بد.
به هر حال، از رودهن به سمت لار رفتيم. جاده كوهستاني بسيار زيبا را پشت سر گذاشتيم (با اينكه مي دانستم از كنار برف ها رد خواهيم شد اما باور نمي كردم). حدود ساعت 11 صبح به پست كنترل اداره حفاظت محيط زيست رسيديم.
همانطور كه قبلا هم گفته بودم، به دليل رفتار بيشتر بازديد كنندگان در تخريب محيط و شكار و صيد بي رويه اداره حفاظت محيط زيست اجازه اقامت شبانه را به بازديد كنندگان نمي دهد كه جاي بسي تاسف دارد.

هيجان انگيز ترين قسمت هاي سفر، عبور از عرض رودخانه لار بود، زماني كه سطح آب تا دستگيره هاي در اتومبيل ها هم مي رسيد. به هر حال بدون مشكل خاص از رودخانه گذشتيم و به حريم درياچه نزديك تر مي شديم.
اگر اهل گشت و گذار در كوه هاي البرز هستيد گل زرد زياد ديده ايد، در اين سفر بود كه نام ديگر گل زرد را ياد گرفتم، و آن "مرگ ماهي" است. اين نام را احتمالا ماهي گيران بر اين گل زيبا نهاده اند.

"خواننده عزيز از شما خواهش مي كنم صحت و سقم اين مطلب را آزمايش ننماييد"

ظاهرا اگر گل هاي زرد رنگ گل زرد را خورد كرده در رودخانه بريزيد، باعث مسموم شدن ماهي ها شده و چند صد متر دورتر مي توانيد ماهي هاي مرده را جمع كنيد.

كمپ انگليسي ها، و امريكايي ها به زيبايي پاورجا بودند. (منطقه لار تفرج گاه كارمندان سفارت انگليس (و بعدا امريكا) بود (قبل از احداث سد)، و آنها محل هايي را براي اقامت و تفريح در كنار درياچه بنا نموده بودند.

زمان زيادي را كنار درياچه تلف نكرديم، هدف ما چشمه ديوآسياب بود.

چشمه ديو آسياب (در واقع دوچشمه با فاصله حدود 500 متر از يكديگر) چشمه هايي آهكي و اسرارآميز هستند. در محل هر دو چشمه، بوي گوگرد به مشام مي رسد(اما خيلي آزار دهنده نيست). غار كوچكي در محل چشمه نخست (در راه رفتن از سد) وجود دارد كه پناهگاه (و قتل گاه) پروندگاني چون كبك و گنجشك است. آنجا جسد پرندگاني را ميبينيد كه به غار پناه آورده و از بوي گوگرد خفه شده اند. اگر بوي بد غار را تحمل كرده و سرتان را به دورن آن ببريد، صداي غل غل كردن آب چشمه به غرش حيوانات وحشي شباهت دارد. شايد نام چشمه نيز مربوط به همين سر و صدا ها باشد.
چشمه دوم جالب تر است. مكان چشمه سي، چهل متري بالا تر از سطح رودخانه و در دامنه كوه واقع است. رسوبات آهكي آب چشمه (كه كاملا سفيد است) راه آن را سد كرده و آب راه جديدي يافته و باز راهش سد شده و اين داستان ميليون ها سال ادامه داشته تا به امروز كه جامي آهكي دور ورودي چشمه را گرفته و آب چشمه در استخري به عرض چند متر جمع شده و از طريق راه آبي كه خود ميان جام آهكي ساخته به زير جام و كنار رسيده پس از عبور از چمن زار هاي پر رويي كه در اين محيط آهكي رشد مي كنند (و سرخس ها و پونه ها و ...) به روزخانه مي ريزد. عبور آب آهكي گياهان را به مانند اسكلت ها خشك و سفيد نموده است.
آب رودخانه بعد از ديوآسياب سفيد شده و همان رودخانه اي است كه شايد به نام سفيد آب بشناسيدش.
شايد تصور كنيد كه آب اين چشمه ها، كه از پاي دماوند مي جوشند و بوي گوگرد مي دهند داغ باشد، اما در واقع به همان سردي آب پشت سد هستند.
شنا كردن در استخر خصوصي طبيعي ديوآسياب لذت خاص خود را داشت.
بعد از عكاسي از منطقه، و عكاسي از غروب زيباي درياچه و خوردن انواع خوردني ها و آشاميدني ها، حدود هاي ساعت 20:30 شروع به بازگشت كرديم. شب شده بود كه از رودخانه عبور كرديم (تنها با رهبري حميد بريري و همراهي دوستانش در تاريكي مي توانيد از رودخانه عميق و با آب سرد و تند عبور كنيد.
ساعت 22:50 دقيقه به محل راي گيري رسيديم و راي داديم (كه خود داستاني ديگر است). ساعت 00:30 هم ميدان آرژانتين بوديم.

رئيس جمهور،
تنها فردا صبح اش بود كه اخبار انتخاباتي را همه با ناباوري شنيديم. به قول يكي از روزنامه ها اصلاحات از دموكراسي شكست خورده بود.
به جز شك اوليه ناشي از عدم انتظار در مورد انتخاب شدن آقاي احمدي نژاد، به هيچ وجه ناراحت نشدم.

سياست،
چند هفته پيش مطلبي را در مورد شركت در انتخابات، SMS و اين داستان ها نوشته بودم كه جداي از كامنت هاي درون وبلاگ جنجال هاي بيروني هم به راه انداخت. سوء تفاهم ها ايجاد نمود و دلتنگي ها.
و من به هيچ كدام جواب ندادم.
يكي از دلائل ننوشتن ام هم در اين مدت همان بود.

خواننده عزيز شما چه بخواهيد و چه نه، به دليل فارسي زبان بودن خود پيش داوري هايي داريد كه باعث مي شود بجاي دفت در مفاهيم كلمات، توجه خود را به مسائل جانبي پشت و روي پرده جمع نماييد و قبل از خواندن متن در مورد آن نظر داشته باشيد.
اين به آن معني نيست كه غير فارسي زبانان چنين نيستند، بلكه تضمين مي كند كه عنوان يك فارسي زبان چنين قضاوت كنيد.
اگر از نسل ما باشيد، اين پيشداوري ها در شما كمتر شده است، اما به خود مطمئن نباشيد.

و اما اصل مطلب.
يكي از جملات احمقانه اي كه زياد مي گوييم و مي شنويم اين است كه سياسيت پدر و مادر (يا مادر و خواهر) ندارد.

اگر به حال و آينده خود فكر مي كنيد(جداي از اين كه در كدام نقطه جهان زندگي مي كنيد) اين جمله را دور بياندازيد و با آن مبارزه كنيد.
تنها كاربرد اين جمله، مسئوليت ناپذيري، بي تفاوتي، حماقت و عقب افتادگي است.
سياست پدر و مادر دارد، نجيب است و منطقي. بازي است متمدنانه براي كسب قدرت و نگاهداشت آن.
بدون آن، نمي توان متمدن بود، نمي توان پيشرفت كرد، نمي توان وحشي نبود و خشونت نكرد.
سياست مدار، كسي است كه بازي سياست را انجام مي دهد.
همه نمي توانند سياست مدار شوند، و همه سياست مدار ها نيز به مردم فكر نمي كنند. سياست مدار ها نمي توانند بهترين هاي مردم باشند و قرار هم نيست باشند. سياست مدار ها بايد سياست مدار باشند.
اينكه حكومتي رفتار مردم سالارانه از خود نشان دهد، بستگي به سياست مدارانش ندارد، هرچند كه آنان مي توانند در پيشبرد يا پس رفت اين امر نقش داشته باشند. اين سيستم، اين مردم، و اين فرهنگ عمومي جامعه است كه سياست مداران را پاسخگو بار مياورد.
اگر به دنبال توسعه سياسي هستيد، هيچ گاه سيستم سياسي و حكومتي خود را با هيچ جاي ديگر در دنبيا مقاسيه نكنيد. اما سعي نماييد كه از آنها درس بگيريد.
سياست مدران كساني هستند كه ما براي اداره كشور به آنها نياز داريم، اگر سيستم حكومتي ما دموكراتيك (مردم سالار باشد) آنها نيز براي ماندن در قدرت به حمايت ما نياز دارند. در اين نوع سيستم ها، اگر فرد يا حزب سياسي از مردم راي نياورد مجبور خواهد بود كه خود، برنامه ها و روش هايش را طوري اصلاح نمايد كه در انتخابات بعدي موفق به كسب آراء مردم شود.
كسي كه سنگ مردم را به سينه مي زند، الزاما مورد علاقه و تاييد مردم واقع نمي شود.
به اين ترتيب، اگر فرد يا حزبي در يك دوره از انتخابات، به هر دليل شكست خورد اما تا دوره بعد، هيچ تغييري در رفتار، و برنامه هايش پديد نيامد، در دموكراتيك بودنش ترديد كنيد، و بر عكس اگر حزب يا گروهي، در يك دوره انتخاباتي شكست خورد و خود را طوري اصلاح نمود كه در دوره بعد مورد توجه آراء عمومي قرار گرفت، اين را يك نكته مثبت در موردش بدانيد.

هيچ نظام دموكراتيكي كامل نيست. براي سنجش هر نظام حكومتي آن را با گذشته اش مقايسه كنيد.
ما در ايران هيچ گاه دموكراسي نداشته ايم، و در صد سال گذشته آرزوي آزادي خواهان ايجاد چنين نظامي در كشور بوده است و هنوز هم در همين راه قدم بر مي دارند.
با اين حساب، قدر دست آورد هاي دموكراتيك را بدانيد و با آنها به مبارزه بر بخيزيد.
به نظر من راه درست اصلاح نظام است، اما شخصا، توصيه اي در مورد گروه هاي موسوم به اصلاح طلب ( چه درون نظام و چه بيرون آن) ندارم.

متن بالا را عمدا به صورت پيامبر گونه و دستوري نوشتم، تا خواننده را تحريك نموده و وادار به واكنش نمايد. منتظر شنيدم نظرات تان هستم، اما لطفا خصوصي نفرستيد.

ماجراجوئي،

2005-06-22T20:39:00.000+02:00

حتما در ماه هاي گذشته داستان سفرهاي ماجراجويانه من را زياد خوانده ايد. بيشتر اين سفرها به لطف آشنايي من با حميد بريري از طريق پير بوده است.
نام حميد بريري براي شركت كنندگان در مسابقات رالي 4Weel Drive نامي آشناست اما شايد خيلي ها او را به عنوان كسي كه با علاقه اي باورنكردني به طبيعت رد پاهايي در ايران به جا گذاشته نشناسند.
امروز از او اجازه گرفتم تا برنامه اين هفته اش را به علاوه شماره تماس در همه فن حريف بگذارم.
البته از اين پس سعي مي كنم يك هفته تا ده روز پيش برنامه هر سفرش را در اين صفحه اعلام نمايم.

لازم مي دانم توضيح كوتاهي در مورد برنامه اين هفته بدهم. سد لار يكي از نقاط بسيار زيبا و ديدني اطراف تهران است. مخزن آب پشت اين سد كه در كوهپايه دماوند واقع شده است، تامين كننده بخشي از آب شرب تهران به شمار مي رود. حوضه دور درياچه محيط طبيعي بسيار زيبايي است و خود درياچه مكان بسيار معروفي براي صيد ماهي، اما ظاهرا به دليل مسائل زيست محيطي اين روزها مجوز اقامت در محل صادر نمي شود. چشمه ديوآسياب را خودم نديده ام اما ظاهرا نكات جالبي در آن است (برگشتيم حتما توضيح خواهم داد). بطور كلي سه راه اصلي براي رسيدن به سد لار وجود دارد، رفتن از پلور(با اتومبيل)، از طريق رودهن(با اتومبيل) و رسيدن به آن از دشت لار كه برنامه دو سه روزه پياده روي است.
حال اطلاعات دقيق تر و رسمي تر:

منطقه حفاظت شده لار دیو آسیاب

جمعه 3 تیر 1384

مدیر برنامه: حمید بریری

حرکت ساعت 7 صبح از خیابان بیهقی (ضلع جنوبی فروشگاه شهروند نبش شانزدهم)

بازدید از لار دیوآسیاب و چشمه جوشان دیوآسیاب

بازگشت به تهران

چند نکته:

- کفش راحت راهپیمائی و البته دوربین دوچشمی فراموش نشود.

- کوشش می کنیم هر جا را پاکیزه تر از قبل ترک کنیم پس یکی دو کیسه زباله (البته خالی) همراه بیاورید.
- گشت مایه 11000 تومان -

خیابان هنگام، بعد از سی متری دوم، شماره 389، کد پستی 16889 تلفن 6917-349-0912

"گشت مايه = هزينه تور"

شهر بزرگ ما،

2005-06-13T16:29:00.000+02:00

ديشب، با وجود اينکه، ساعت ها در خيابان هاي شهر و مکان هاي عمومي بودم، نه صداي انفجار شنيدم نه خبر آن را.
امروز صبح با سر زدن به سايت هاي اينترنتي خبري متوجه وقوع انفجار در شهر هاي کشور شدم.
جدا بازي کثيفي است که به منظور رسيدن به اهداف سياسي يا اعتقادي، ملي يا هر دليل ديگر به اين شيوه ايجاد وحشت و قتل نمود.
در خبر هاي ياهو که مي خواندم، در کنار اخبار انفجار هاي ايران (از خبرگزاري هاي معروف)، خبر تظاهرات دست جمعي تعداد زيادي از نوديست (لختي) هاي اسپانيايي ها هم بود. که اينبار با دوچرخه به خيابان آمده بودند و نمايش خنده داري را با کلاه هاي ايمني دوچرخه سواري و کفش هاي ورزشي اما بدون بقيه پوشيدني ها به اجرا در آوردند.
مهم نيست که آنها را قبول داشته باشيد يا نه، کارشان را اخلاقي بدانيد يا نه، مهم اين است که در جائي از دنيا گرايش مردم آن است که به جاي استفاده از خشونت به عنوان ابزاري براي رسيدن به هدف، روش هاي آرام تر و متمدنانه تر را انتخاب کنند.
داريوش آشوري در کتاب فرهنگ سياسي، ترور را اينچنين تعريف نموده است:

" در لغت به معناي «وحشت» و «وحشت افكندن» است و در سياست به عمل حكومت يا گروه هايي اطلاق مي شود كه براي حفظ قدرت و يا مبارزه با دولت يا اعمال خاص ايجاد وحشت مي كنند.
تروريزم، روش حكومت هايي است كه با حبس، شكنجه، اعدام و ساير اعمال مخالفان را سركوب مي كنند و به رعب مي افكنند و يا روش دسته هاي انقلابي يا ارتجاعي يي است كه براي سرافكندن يا مرعوب كردن دولت به آدمكشي، آدم دزدي، و خراب كاري دست مي زنند. آنارشيست هاي انقلابي و نيز بعضي دسته هاي انقلابي در روسيه تزاري از تروريزم استفاده مي كردند. از اين جهت است كه ترور را به معناي قتل سياسي نيز به كار مي برند و كساني را كه به قتل سياسي دست مي زنند، «تروريست» مي خوانند.
فاصله ي از مه 1793 تا ژوئيه ي 1794 را در دوره انقلاب كبير فرانسه دوره ي «حكومت وحشت(ترور)» مي خوانند، زيرا در اين دوره هزاران نفر با گيوتين اعدام شدند، در ايران، به خصوص از مشروطيت به اين سو، چندين دسته ي تروريست پيدا شده اند، كه معروف ترين و آخرين شان ،فداييان اسلام بودند كه چند تن از نخست وزيران و مردان سياسي را ترور كردند."

البته توجه داشته باشيد كه نسخه كتاب "فرهنگ سياسي" داريوش آشوري كه من در دست دارم چاپ يازدم سال 1357 است.

امروزه ترور، به جزئي از مسائل روزانه زندگي مدرن بشر تبديل گشته است. به نظر مي رسد، امکانات ارتباطي مدرن، دهکده جهاني و تمام ابزارهايي که نوع بشر، فرهنگ ها و تمدن هاي آن را به هم نزديک تر نموده، در کنار تمام مزايا و فايده هايي که براي ما داشته (همچون دموکراسي، آزادي، اقتصاد جهاني ...) باعث گسترش فرهنگ هاي خشونت طلب نيز گشته است.
من خود را جز کساني مي دانم که به جنگ تميز اعتقاد دارم. ما مي توانيم در جهتي حرکت کنيم که در نبرد ها نيز تنها رزمندگان را مورد هدف قرار دهيم، يا حتي به دنبال روش هايي باشيم که بدون کشتن جنگجويان بر آنها قلبه کنيم، چه رسد به آنکه با ابزار رعب و وحشت، و کشتن بي گناهان، در پي رسيدن به اهداف مان باشيم.
صبح که خبر را مي خواندم، به ياد مقاله چند ماه پيش روزنامه "الشرق الاوسط" افتادم که نوشته بود، در دنياي امروز واضح است که تمام مسلمانان تروريست نيستند، اما تمام تروريست ها مسلمان هستند.
قبل از اينکه، به فکر پاسخ گفتن يا مقابله با اين نظر بر بياييد، بهتر است به عمق مفهوم آن توجه کنيد. مسلمانان در دنياي امروز، مظلوم ترين و يا تنها قوم مظلوم در دنيا نيستند، اما متاسفانه به منظور دست يابي به اهداف شان، از روش هاي خشونت بار استفاده مي کنند.
اينکه ممكن است، چند نفر يا گروه تروريستي ديگر در دنيا وجود داشته باشد، در اصل موضوع صحبت من تاثيري ندارد، نکته مهم، پرداختن به آن است که ريشه هاي چنين رفتارهايي در جامعه ما کدام ها هستند؟
پدر ها و مادر هاي ما، تا چه اندازه از روش هاي سخت گيرانه در تربيت فرزندان استفاده مي کنند؟
آيا قتل هاي ناموسي و غيرتي شدن و اين جور رفتارهاي خشونت بار که به طور عادي در جوامع ما جريان دارد، نمي توانند در تشديد رفتار خشونت بار در جامعه تاثيرگذار باشد؟
دولت ها، معلمان مدرسه، نيروهاي مسئول نظم و امنيت، بزرگان فاميل همه و همه تا چه اندازه براي رسيدن به مقصود از ابزار خشونت استفاده مي کنند؟
آيا حجم بالاي خشونتي که روزانه در زندگي ما جريان دارد، نقشي در تشديد اعمال تروريستي ندارد؟
به نظر شما راه حل ها کدام ها هستند؟
آيا مي توان در کوتاه مدت، يا دراز مدت جلوي چنين فرهنگي را گرفت؟
وظايف ما به عنوان افراد جامعه (پدران، مادران و مسئولان) چيست؟
شما در زندگي روزمره خود تا چه ميزان از اين ابزار استفاده مي کنيد؟

اينها و خيلي سئولات ديگر، مدت ها است که مغر من را مشغول خود ساخته اند، بياييد براي آنها راه حلي بيابيم.
از شما خواهش مي کنم، اين متن را براي دوستان خود بفرستيد، خودتان هم به راه حل هاي ممکن فکر کنيد و از طريق کامنت روي اين متن، آنها را براي ديگران مطرح نماييد.

Caravane،

2005-06-11T18:34:00.000+02:00

اين نام آهنگ بسيار زيبايي از Raphael Horcheاست كه كليپ اون رو، كانال هاي موزيك فرانسوي روزي چند بار پخش مي كنند.

Est-ce que j'en ai les larmes aux yeux
Que nos mains ne tiennent plus ensemble
Moi aussi je tremble un peu
Est-ce que je ne vais plus attendre

Jusqu'ici je n'ai aucun droit
Est-ce que nous sommes proches de la nuit
Est-ce que ce monde a le vertige
Est-ce qu'on sera un jour puni

Est-ce que je rampe comme un enfant
Est-ce que je n'ai plus de chemise
C'est le Bon Dieu qui nous fait
C'est le Bon Dieu qui nous brise

Est-ce que rien ne peut arriver
Puisqu'il faut qu'il y ait une justice
Je suis né dans cette caravane
Et nous partons allez viens
Allez viens

Tu lu tu, tu lu tu...

Et parce que ma peau est la seule que j'ai
Que bientôt mes os seront dans le vent
Je suis né dans cette caravane
Et nous partons allez viens
Allez viens

Tu lu tu, tu lu tu...
Allez viens
Tu lu tu, tu lu tu...

براي اينكه ايده اي از معني اون به دست بياوريم ترجمه انگليسي اون رو (به وسيله ماشين ترجمه شده) در اينجا قرار ميدم. اگر فرانسوي بلديد در ترجمه درست اش به من كمك كتيد.

Do I have the tears with the eyes of them
That our hands do not hold together any more
Me also I tremble a little
Won't I any more wait

Up to now I do not have any right
Are we close to the night
Does this world have the giddiness
Will one be one day punished

Do I crawl like a child
Don't I have any more a shirt
It is Good God who makes us
It is Good God who breaks us

Can nothing arrive
Since it is necessary that there is a justice
I was born in this caravan
And we leave go come
Go come

You read you, you read you...

And because my skin is the only one that I have
That soon my bones will be in the wind
I was born in this caravan
And we leave go come
Go come

You read you, you read you...
Go come
You read you, you read you...

هفته پيش،

2005-06-10T06:49:00.000+02:00

هفته پيش در اين موقع من به اتفاق جمعي از دوستان، در قلب طبيعت جا خوش كرده بوديم.
با استفاده از 2 روز تعطيلي شنبه و يك شنبه، به ديدن "خوش ييلاق" (منطقه اي كوهپايه اي در شمال شاهرود) رفتيم. خوش ييلاق شهر بسيار كوچكي است در مسير جاده شاهرود گرگان، و ما به آنجا نرفتيم.
روز پنج شنبه صبح، (حدود هاي ساعت 6) از تهران به سمت شاهرود به راه افتاديم، اعضاي گروه بچه هاي تيم رالي فور ويل بودند.
در منطقه خوش ييلاق، محدوده بسيار وسيعي به نام "به چشمه" وجود دارد كه از طرف سازمان حفاظت محيط زيست پناه گاه حيات وحش ناميده شده است. اين منطقه قلمروي حيانات بسياري همچون، آهو، كل، ميش، پلندگ و يوز است. همچنين گور، گوزن و هوبره نيز گاهي در آنجا ديده مي شوند. شب را (بر خلاف انتظار) در مهمانسراي تر و تميز محيط زيست (روي تخت چوبي و كنار شومينه) گذرانديم. پس از تاريك شدن هوا به همراه يكي از مامورين حفاظت محيط زيست، به دورن دره هاي اطراف رفته و به دنبال حيوان هاي وحشي، روي تپه ها، نور افكن انداختيم، كه به جز يك مورد (يك جانور جونده) چيز ديگري نيافتيم.
البته با نور افكن ها و برق اتومبيل هم مشكل، زياد داشتيم كه بماند.
روي يكي از اين تپه ها كه ايستاده بوديم، تنهايي، باد تند و سرد كوهستان، ابرهاي سهم گين قدرت طبيعت را به رخمان مي كشيدند. منظره عجيب و تحقير كننده اي بود كه كوچكي و گاه ناتواني نوع بشر را در برابر قدرت هاي طبيعت، لحظه اي به يادم آورد. و اينكه ما بدون ابزار، در آن شرايط هيچ نبوديم و با ابزار، حاكم مطلق بر تمام جانوران، طوري كه براي شان پناه گاه نيز فراهم نموده بوديم.
حال و هواي آنجا من را به ياد خاطرات زندگي در سيرجان مي انداخت، مخصوصا، شكل تپه ها و نقش هايي كه ابرها در آسمان به خود مي گرفتند.

آن روز ها را به ياد آوردم كه مرد هاي بزرگ زار زار گريه مي كردند كه حال چه اتفاقي خواهد افتاد، و من مثل ديوانه ها از زيبايي هاي طبيعت لذت مي بردم و آنها را عصباني تر مي كردم. (خيلي از گنده لات هاي خيابان ها رو كه جمع كنيد و جاهاي دور بفرستيد همانطور زار زار گريه خواهند نمود).
تمام بعد از ظهر و شب باران آمد، اما صبح روز بعد كه از خواب بيدار شديم انگار سال ها بود كه باران نيامده بود. باز به ديدن دره ها رفتيم، و آنها را يكي پس از ديگري در مي نورديديم. روي كوه ها و تپه ها؛ كل و ميش زياد ديديم؛ من به همه قول دادم اگر پلنگ ببينيم به همه نهار بدهم كه نديديم.
آقاي .. كه شكاربان منطقه و مامور سازمان حفاظت محيط زيست در آنجا بود مي گفت در سه سالي كه در آن منطقه بوده آهو نديده است. (بر مبناي سرشماري هاي حفاظت محيط زيست در كل منطقه حدود 14 آهو زندگي مي كنند و اين در حالي است كه به گفته يكي از كارمندان سابق اين سازمان قبل از انقلاب اين تعداد صد ها برابر بيشتر بوده و در تنها در يكي از دره ها 500 آهو يكجا ديده شده اند).
به هر حال، ما آهو ديديم و در گزارش هاي سازمان نيز ثبت شد. بسيار زيبا و با وقار بود. زماني كه اتومبيل مان به او نزديك مي شد، در حال شرا در بوته ها بود سرعت مان را كه زياد كرديم با جهش هاي بسيار زيبايي فرار كرد، فاصله ما با او بسيار كم بود طوري كه با چشم غير مسلح به خوبي و با جزئيات ديده مي شد اما ثانيه اي نگذشت كه در دشت نا پديد شد.
هم زمان با ما، گروهي از دانشجويان دختر دانشگاه يزد نيز به منطقه آمده بودند (حدود سي نفر، و ما لقب سيتا را به آنها داده بوديم). وقتي ما در مهمانسرا نبوديم آنها آمده بودند و جالب اينكه تمام قاشق هاي يكبار مصرف و برخي از وسائل همسفران مان را نيز دزديده بودند.
صبح روز شنبه به سمت جنگل ابَر حركت كرديم.

جنگل ابَر،
بر سر راه جنگل ابَر دهكده اي نيز به همين نام وجود دارد و جالب اينكه حتي محلي ها نيز نام دهكده و جنگل را ابر مي گفتند، اما تابلو هاي راهنماي جاده همگي با گذاشتن فتحه روي "ب" نشان مي دادند كه نام درست "ابَر" است.

قبل از اينكه داستان جنگل ابَر را بگويم بايد در مورد بنا هاي باستاني منطقه نيز چند كلمه اي بنويسم. روز پنج شنبه در بين راه به شهر بسطام و مقبره بايزيد بسطامي سري زديم. مقبره خوب نگهداري مي شد و زوار زيادي نيز مشغول عبادت بودند.

مدل آجر چيني مقبره جالب توجه بود (من اين مدل را نديده بودم و يا به آن دقت نكرده بودم)، اما نبايد از نظر دور داشت كه بسياري از باز سازي ها غير حرفه انجام شده و از ارزش معماري بنا كاسته است. جاي اين نوع ساعت ديواري نيز در بناي مقبره نا مناسب به نظر مي رسد.

در مسير جنگل ابَر نيز، از خراقان و مقبره آن ديدن كرديم كه واقعا جاي تاسف داشت، آن چيزي كه از كل بنا ديده مي شد، نوساز بود و تماما با مصالح و الگوي هاي معماري هاي شهري كم ارزش. بنا داراي پاركينگ بسيار بزرگ (در نزديكي كل بنا) بود طوري كه بيشتر به كافي شاپ، يا رستوران سنتي شبيه شده بود تا يك مقبره. جاي تاسف بيشتر داشت، كه بازديد كنندگان اين بنا ده ها برابر بيشتر از مقبره بايزيد بودند.

ياد داشت هاي آن روز(اين ياد داشت ها را در جنگل ابَر نوشته بودم)،
روز سوم سفر را با عدسي آغاز كرديم، پس از بازديد از كلاته خيج، سري به خراقان و مقبره نه چندان تاريخي آن زديم. برخي همسفران مان، از زنان دست فروش كلاته، دستمال هاي دستبافي خريداري كردند كه با پارچه هاي فلروسنت بافته شده بودند. در مقبره خراقان كه به نظر مي رسيد، چند سالي بيش از تاسيس اش نگذشته باشد، (از مصالح و معماري آن چنين بر مي آمد)، پر بود از خانم ها و آقايان با كلاس (صدايي يكي از زوار را شنيدم كه به ديگري مي گفته Layout اِ گاردن نشون خيلي باحاله).
بعد از همه اين ماجرا ها به سوي جنگل زيبا و رويايي ابَر حركت كرديم.
جنگل تنك در ميان علفزار ها سر برآورده و جريان مداومي از ابر و مه، كه بازديد كنندگان را در برابر تابش داغ و سوزنده آفتاب نگاه مي دارد و هواي خنك و مرطوب، همراه با صداي بلبلان و ديگر پرندگان خوش آواز، در كنار سكوت، آرامش و زيبايي، همگي يكجا برفراز كوه ساران و در ميان جنگل فراهم بودند. نسيم ملايمي كه به صورت مداوم جريان داشت و بوي عود كه در تمام جنگل پراكنده بود و حركت ابرها كه در ميان درختان جنگل، خرامان جريان داشت، همه با هم هوش از آدم مي ربودند. تصميم گرفتيم كه در اين بهشت كوچك اطراق كنيم. ما كه از زندگي شهري تنها، اتومبيل هاي فور ويل درايو با خود داشتيم، خود نشاني از دست اندازي بشر به قبل زيبايي هاي طبيعت بوديم، هر چند تلاش مان آن بوده و است تا به قول پير (كه جايش خيلي خالي بود) همه جا را پاكيزه تر از قبل ترك نماييم.

شب را در جنگل نمانيدم و به قصد گرگان به سمت شمال راهي شديم. مناظر يكي پس از ديگري خودنمايي مي كردند و سفري به ياد ماندني را در ذهن مان حك مي نمودند. شب را در نزديكي گرگان و در دهكده اي ييلاقي (درون جنگل) گذرانديم. بسيار مرطوب بود اما خنكي هوا آزار دهندگي رطوب را كم كرده بود.
ساعت شش و سي دقيقه بعد از ظهر خانه بودم، همان تهران شلوغ هميشگي.

قلعه رودخان،

2005-05-27T18:51:00.000+02:00

ديروز با رئيس به سمت منجيل به راه افتاديم.
هدف بازديد از دو قلعه باستاني. قلعه رودخان (در نزديكي فومن و در دل جنگل)، قلعه سميران (جايي بين منجيل و طارم).
دوقلعه قديمي يكي درون شهري باستاني كه ظاهرا تا به امروز زير خاك مدفون مانده است و ديگري برخط الراس مسيري كوهستاني در جنگل هاي انبوه، كاملا مستتر با كاربردي نظامي و استراتژيك.

منجيل،
بيشترين چيزي كه از منجيل مي دانستم باد و زيتون بود. اما اين منطقه داستان هاي نگفته زياد دارد و در طول مسير رئيس از تجريبات، دانسته ها و يافته هايش در محل بسيار گفت. گسترش باغ هاي زيتون، تاريخچه و اقليم عجيب و غريب منطقه، و مخصوصا اوضاع قلعه.

تفريحات،
يكي از مشكلات ما در زمينه گردشگري در ايران، عدم آگاهي مردم محلي از امكانات بالقوه كسب درآمد از طريق جذب گردشگران و روش هاي آن است. با اولين نگاه به سطح متلاطم درياچه پشت سد، منظره هزاران سرفر (قايق هايي كه با كمك بادبان هاي كوچك خود روي سطح آب سر مي خورند) در نظرم آمد و اينكه در دنيا چند مكان مشابه اين وجود دارد.
منظره قلعه (كه چويندگان گنج و مردم محلي كم كم باقي ماند هاي آن را نيز با خاك يكسان خواهند نمود) ديدي بود. آب سبز رنگ رودخانه كه به دليل باران هاي بهاري سطح آن بسيار بالا آمده بود خليج هاي كوچك و بزرگ بسيار زيبايي را در منطقه به وجود آورده بود و قلعه ها كه ماننده جزيره هايي سرگردان درون آن شناور بودند. (اين منظره ها تماما واقعي هستند و در ايران وجود دارند).

قلعه رودخان،
حدود هاي ساعت هفت به پاي دره اي رسيديم كه قلعه رودخان بر فراز آن جا دارد. البته معلوم بود كه تا رسيدن به پاي قلعه، تشخيص آن از فاصله دور غير ممكن خواهد بود، اما راه پياده روي سنگ فرشي كه براي راحتي سفر مسافران آماده شده بود گوياي مسير بود. هواي شرجي و ساكن درون جنگل انبوه مانع از لذت بردن از زيبايي هاي بي پايان درون آن نمي شد. صداي مداوم آب رودخانه و بوي هواي تازه چيزهايي نيستند كه ما در زندگي روزانه خود در تهران از آنها بهرمند باشيم.
شب را درون قلعه گذرانديم. سكوت درون جنگل احساس سربازان سلجوقي كمين كرده ميان اين ديوار هاي محكم، عظمت جنگل، شب پر از ستاره كوهستان، طبيعت زنده اما ساكت همه خواب را از ديدگانمان مي ربودند. جالب اينجا بود كه در اين محيط دور از شهريت عادي دستگاه هاي تلفن همراه به خوبي كار مي كردند و امكان تماس با همه جا فراهم بود، در ذهن خود صد ها سرباز سلجوقي را تصور كردم كه به دنبال پريز برق براي شارژ دستگاه هاي تلفن همراه خود به اين سو و آن سو مي دوند.
صبح هنگام با صداي يك سنفوني طبيعي از خواب بيدار شديم. ده ها نوع پرنده فصل بهار را خوب مي شناختند و براي اغواي جفت خود آواز هاي همگوني سر داده بودند و جالب اين بود كه صداي اين ترانه ها با هم تركيب مي شد و خوش تر مي نمود.
ساعتي بعد قلعه پر بود از زنان و مردان سحرخيز و ورزشكار بومي و كم كم بازديد كنندگان عادي و غير عادي.

پرسش مهم و پاسخ هاي احمقانه،

2005-05-24T20:00:00.000+02:00

چند روز پيش از سيامك پيامي گرفتم با اين مضمون.
راي نمي دهيم. نه كسي را در شان ايرانيان و نه راي را ديگر راه حل مسئله ايران ميدانيم. پس نه مي گوييم. براي همه بفرستيد.

اين را در وبلاگم گذاشتم نه از آن رو كه با آن موافق بودم و نه از آن رو كه گفته بود براي همه بفرستيد، بلكه از آن رو كه احمقانه به نظرم آمد.

اينكه عده اي در اين مملكت به خود اجازه مي دهند كه انتخاب شوندگان را انتخاب كنند و وظيفه مردم مي دانند كه به فرد مورد نظرشان راي دهند و عده اي ديگر به خود اجازه مي دهند، هرگاه پسنديدند به خيابان ها بيايند و مردم را مجبور به راي دادن كنند و هرگاه نپسنديدند چنين پيام هايي را با موبايل براي ديگران ارسال كنند.

به نظر من هردوي اين رفتار ها به يك اندازه خودخواهانه و ديكتاتور منشانه اند.

هميشه آن روي سكه نيز وجود دارد. به كشوري نگاه كنيد كه در طول تاريخ، مثالي براي استبداد بوده و به قول مرحوم جمال زاده، هر گاه در دنيا بخواهند از استبداد سخت صحبت كننده استبداد ايراني را مثال مي زنند.
در اين كشور انتخابات بر قرار مي شود. به هر شكل و گونه اي كه برگذار شود باز هم يك دستاورد است.

بياييد با فكر كردن تصميم بگيريم كه آيا در انتخابات شركت كنيم يا خير.
جواب سوال ها از پيش تعيين شده نيستند همانطور كه مسائل اجتماعي، سياسي و اقتصادي. كساني در جايي ننشسته اند كه براي زندگي ما تصميم بگيرند و ما خود در برابر زندگي مان مسئوليم. هر كاري كه انجام دهيم يا ندهيم بر آينده مان تاثير مي گذارد.

بياييد و چند دقيقه اي فكر كنيم.

موزه ها پل ارتباط فرهنگ ها،

2005-05-23T18:02:00.000+02:00

چند كوچه بالا تر از كوچه شركت ما اين تابلو جلب توجه مي كند.

امروز بعد از ظهر تصميم گرفتم كه به ديدن موزه بروم يا حد اقل آن را پيدا كنم. درون كوچه تابلوي زير را يافتم.

دم در ساختماني كه روي درش اين را چسبانده بودند.

در بسته بود و حتي معلوم نبود موزه در كدام طبقه واقع شده است.

مطلب امروز،

2005-05-22T19:19:00.000+02:00

چون نتونستم عكس هايي رو كه گرفته بودم آپلود كنم فعلا اين سخنان از آلبرشت دورر است كه هم هنرمند بود و هم دانشمند رو بخوانيد:

بگذار اندك چيزهايي كه فهميده ام اكنون نيك بر همگان آشكار شود تا دانشمندتر از مني بتواند حقيقت را كشف و با كار خود خطاي مرا اثبات و بدان سبب سرزنشم كند. آنگاه من از اينكه وسيله اي براي روشن شدن حقيقت بوده ام، لذت خواهم برد.

يك نكته،

2005-05-21T17:20:00.000+02:00

امروز كتابي از كارل پوپر رو به نام "جهان گرايش ها" مي خوندم. به نظرم رسيد كه مطلب زير رو از كتاب، اينجا بذارم.

"احساس مي كنم كه تنها يك راه براي دستيابي شما به علم – البته مانند فلسفه – وجود دارد و آن برخورد با يك مسئله، متاثر شدن از زيبايي آن، و عاشق شدن آن است. سپس آن را به همسري برخواهيد گزيد و خوشبخت با آن زندگي خواهيد كرد « تا مرگ شما را از يكديگر جدا كند»، مگر آنكه در اين بين با مسئله ديگري روبرو شويد كه جاذبه بيشتري از آن داشته باشد يا، كسي چه مي داند، راه حلي براي مسئله نخست بيابيد. اما به فرض كه تنها همان يكي را يافتيد، شايد با شادي تمام خانواده اي كامل از فرزند، مسئله هايي شيرين، اگر چه اندكي دشوار، پيدا كنيد و براي بهزيستي آن فرزندان خواهيد توانست تا پايان زندگي، سودمندانه كار كنيد."

بهار در اوكلاهوما،

2005-05-20T09:02:00.000+02:00

يكي از دوستان اين عكس ها رو براي من فرستاده بود، گفتم توي وبلاگ بذارم همه ببينند!

من نبودم اما الان هستم،

2005-05-17T17:18:00.000+02:00

تعطيلات آخر هفته اهواز بودم. و توي شركت هم تا اطلاع ثانوي اينترنت نيست و به اين دلائل مدتي نبودم.

دوبليط براي يك نفر و نصفي،
هواپيمايي جمهوري اسلامي ايران، براي سوار شدن به هواپيما، از بچه هاي زير دو سال مبلغ 5000 تومان دريافت مي كند. اين در حالي است كه، براي اين كودكان (بچه دوساله راه هم مي رود) نه صندلي جداگانه در نظر گرفته مي شود و نه مادرانشان مي توانند از كمربند ايمني براي آنها استفاده كنند و نه وعده غذايي دارند.
با اين حساب اگر بچه زير دوسال خود را به سفر هوايي در ايران مي بريد حتما براي او غذا همراه داشته باشيد چون فقط در صورتي كه دل مهماندار به رحم آيد شايد چيزي گير بچتون بياد.

نايت كلاب اسلامي،
اهواز به يك عروسي رفتم. راستي بازم تبريك مي گم. پديده جديدي تقريبا در تمام شهرهاي ايران به وجود آمده به نام سالن عروسي يا باغ. البته كه اينها نام هاي جديدي نيستند اما مدل ايران اسلامي آنها بسيار هم جديد است.
شما براي برگذاري مراسم عروسي خود مبلغ بسيار زيادي را به گردانندگان اين سالن ها پرداخت مي كنيد و تمام مراحل برگذاري مراسم را به عهده مي گيرند. در اين سالن ها از حجاب اسلامي خبري نيست، نوازندگان موسيقي هاي مردم پسند كه اركستر ناميده مي شوند آزادند كه هر ترانه اي را بخوانند، زنان و مردان نا محرم آزادند كه با هم برقصند، بخندند و شاد باشند و نيروي انتظامي، بسيج و ... نيز با اين محافل كاري ندارند.
حال فرض كنيد فرداي شب عروسي جمعي از دوستان به همان سالن مبلغي را براي برگذاري يك مهماني خودماني (همان پارتي خودمان) پرداخت كنند و مجوز هاي لازم را هم بگيرند و همان دختران و پسران شب قبل باز هم دور هم جمع شوند و برقصند و بخوانند و شاد باشند.
در مرحله پيشرفته تر فرض كنيد كه مسئولان سالن شب هاي ديگر نيز محفل را گرم نگه دارند و از اركستر خود دعوت كنند كه براي حاضرين موسيقي بزنند و غذايي داده شود و وروديه اي گرفته شود . ..
معمولا به اين جور جاها ديسكو، نايت كلاب، و ... مي گوبند با اين تفاوت كه در آنها خطبه عقد جاري نمي شود.

Unknown،

2005-05-05T14:12:00.000+02:00

آقاي يا خانم ناشناسي براي مطلب پيشين comment گذاشته است. من معمولا عادت ندارم به كامنت ها جواب بدهم اما اين يكي نكات جالب داشت كه بايد مطرح مي شد.

اول متن كامنت را كه به پينگليشي نوشته شده است، بخوانيد.

miduni bozorg tarin irade ma iraniha moghaled boodanemoone va tanavo talabimun hamin ham baes mishe ke ma iraniha in aghayede to ro dashte bashim.manzuram ine ke fekr nakon chizaee ke minevisi baraye digaran jadide ya injuri fekr nemikonan.ino bedun ke toam mesle hameye ma iraniha aghayedet khaso ajibe.

اولين چيزي كه مي توان از متن استنباط كرد عصباني بودن نويسنده آن است. زيرا خط ايراني هاي مثل خود را از ايراني هاي مثل من جدا نموده است. و در آن سوي خط ايراني بودنش (شايد خط قرمزي كه من از آن عبور كرده ام) با لحني به ظاهر محترمانه سعي در تحقير متن و نويسنده دارد.
ايشان فرموده اند: ما ايراني ها تنوع طلب و مقلد هستيم كه البته مژگان جون هم نظر جالبي داده اند.
اما اينكه اين ايراني ها عقايد من رو داشته باشند نكته اي است كه با آن موافق نيستم چون شما ايراني ها اگر مثل ما ايراني ها فكر مي كرديد و اگر شما ايراني ها مثل بيشتر مردم ايران بوديد آنگاه رانندگي همه ايراني ها بهتر از اين بود و ما ايراني ها لازم نبود از رانندگي شما ايراني ها ايراد بگيريم.
ضمنا من چيزهايي رو مي نويسم كه براي خودم جديدند و چون فكر مي كنم ممكنه خوانندگاني هم پيدا بشن كه به چيز هاي جديد علاقه داشته باشند اون ها رو منتشر مي كنم. اگر اين مطالب براي شما قديمي هستند لطفا از ناشناسي به درآييد و در صفحه اي جديد ما را با دانش خود آگاه نماييد كه همگي تشنه آنيم.
از نوشته شما بر نمي آيد كه عقايد عجيب و خاصي داشته باشيد و من هم ادعا نكرده ام كه عقايد خاص و عجيبي دارم و ضمنا نه شما ايراني ها و نه فكر مي كنم بقيه ايراني ها عقايد خاص و عجيبي ندارند (شايد به جز افراد كمي از جدا افتادگان).
به هر حال من به خود اجازه نمي دهم كه توصيه اي به شما يا بقيه ايراني ها بكنم چون خود را در آن حد نمي بينم اما اميدوارم شما و بقيه ايراني ها بيشتر مطالعه كنيد و بيشتر فكر كنيد و بيشتر افكار خود را با ديگران در تمام دنيا شريك كنيد تا شايد همه ما ايراني ها و شما ايراني ها از آن بهرمند شويم.

دزدان سواري،

2005-05-04T07:20:00.000+02:00

اعتماد به نفس بسيار زياد، مهم ترين مشخصه ايراني بودنه. همينکه ما فکر مي کنيم با هوش ترين، ثروتمند ترين، و شريف ترين و از همه جالب تر شعاج ترين مردم دنيا هستيم خود نشان دهنده اعتماد به نفس عجيب و غريب مان است که در طول هزاران سال تجربه هاي تلخ هيچ خدشه اي به آن وارد نشده است.
داستان چهل دزد بغداد را به ياد داريد. پس نگاهي هم به کتاب خاطرات دکتر مليسپو اقتصاددان امريکايي که چند بار به دعوت دولت هاي وقت ايران به منظور اصلاح وضع اقتصاد مملکت به ايران سفر کرد بياندازيد.

راننده عزيز پارکينگ اختصاصي است اينجا پارک نکن
پارکينگ اختصاصي (پارک کني حتما پنچر مي کنم)
اگر شرافت داري اينجا پارک نکن
مادر و خواهرت را دوست داري اينجا پارک نکن
نامرد در خونم نزار
.
.
.

اگر در تهران رانندگي مي کنيد با مفهوم "راه من" زياد سرو کار داريد. اين راه شما را همه مي خواهند از شما بدزدند. آيا دزدان بغداد به اينجا راه يافته اند؟؟

اطلاعات رساني صحيح
يکي از مشکلات مردم ايران اطلاعات رساني صحيح است. اطلاع رساني صحيح مثل فشار خون و قند خون است. مي گوند فلاني قدن خون دارد، البته همه مردم در خون خود قند دارند، اما منظور آن است که فلاني ميزان قند خونش بالاست، يا فلاني مشکل فشار خون دارد.
ما نيز مشکل اطلاع رساني صحيح داريم، يا به عبارت ديگر عادت نداريم اطلاع رساني صحيح بکنيم.
فرض کنيد شما در يک بزرگ راه در حال حرکت هستيد.
خودروي سمت راست عقب شما قصد دارد به دنبال اتومبيل سمت چپ جلوي شما که چند تا هلو (راستي مي دونيد چرا به يک استخر بانوان مي گويند راني هلو) رفته و شايد هم جلوي آنها از ترمز خود استفاده نمايد. در اين هنگام شما به فکر قرار کاري صبح و رسيدن سر کار هستيد که حاج آقا با فشار دادن پدال گاز سرعت خود را زياد کرده و بدون اطلاع رساني صحيح از سمت راست شما جلو زده، فرمان را به چپ پيچانده و با فاصله ايمني نا مناسب به سمت اتومبيل پر از هلو روان مي گردد.

خدانشناس ها،
در خيابان ها و بزرگراه هاي تهران جملاتي از حضرت علي نقل شده که کاربرد ترافيکي نيز دارند. نظم نشانه ايمان است. با ساعاتي رانندگي در سطح خيابان هاي شهر مي توان به آمار بي ديني در اين شهر 12 ميليوني پي برد.

چراغ هاي رنگي،
اگر از اول اين متن را خوانده باشيد حتما مي دانيد که قصد ندارم در مورد آزين بندي هاي بد قيافه شهرداري در ايام جشن هاي مذهبي صحبت کنم. منظور من چراغ هاي معني داري هستند که در دنيا براي راهنمايي رانندگان و تعيين حق تقدم استفاده مي شوند. به هر حال ما به اين رنگ ها و به تجربيات ديگران کاري نداريم و راه خودمان را مي رويم.

قرباني،
خانم 50-60 ساله اي را پشت يک اتومبيل رنو در نظر بگيريد که هراسان در ترافيک ميدان ونک قصد دارد خيابان ولي عصر را به سمت پايين براند. در اين لحظه او را مادر خطاب نمي کنيم.
او همچون يک آهوي وحشي هراسان ميان گله اي ... گرفتار آمده است. به چشمان او نگاه نکنيد به اين فکر کنيد که احمق رانندگي بلد نيست و پشت رول نشسته. اينطور آدم ها را نبايد در خيابان راه داد.
در حالي که يک پيکان ... کش، از سمت راست او جلويش پيچيده و زن بدبخت را غافلگير کرده به او نگاهي عاقل اندر... بندازيد و از سمت چپ هم راهش را بگيريد. مطمئن باشيد که پشت سري هاي شما هم به او راه نخواهند داد و زنيکه بي عرضه همانجا محکوم به فناست.
به هر حال اگر شما اين کار را نمي کرديد حتم يکي ديگر بود که حال او را بگيرد.

وقتي پياده ايم،

در ميدان هاي شهر نرده هايي کشيده اند که گوسفند ها از پياده رو به درون خيابان ها هجوم نياورند. ما که گوسفند نيستيم و بلديم از بين اتومبيل ها رد شيم. تازه راننده ها بايد حواس شان جمع باشد که به ما نزنند.

پارک وي،
معمولا به بزرگراهي که در وسطش درختکاري شده باشد پارک وي مي گويند. اما اين براي ما فرقي نمي کند ما از ميان تمام انواع راه و بزرگراه عبور مي کنيم. تازگي ها شهرداري هاي بيشتر شهر هاي کشور در ميان گياه کاري هاي ميان بزرگ راه ها، نرده هاي بلند نصب کرده است که ما بجاي عبور از خيابان ها از آن پل هاي بلند مخصوص عابر پياده استفاده کنيم.
يک روز پيرزني را ديدم که با چادر سياه لنگش را انداخته بود و داشت از روي نرده هاي يک و خورده اي متري عبور مي کرد، آخه بيچاره پادرد داشت و نمتونست از پل استفاده کند.

باد بزرن،
فکر مي کنيد اگر شهرداري تهران به تعداد تمام خودرو هاي شهر مامور پليس و به تعداد تمام عابرين پياده ام افراد باد بزن دستي استخدام نمايد که و براي رد شدن از پل هاي عابر پياده به جاي يله برقي از چرخ روان و ... باز هم ممکن است اين شهر رنگ قانون به خود ببيند؟؟؟

ايده هاي جديد،

2005-05-02T08:25:00.000+02:00

تصميم گرفتم برخي ايده هاي خودم رو که شايد هيچ وقت فرصت اجراشون رو نداشته باشم رو تو همه فن حريف مطرح کنم. شايد افراد با پشتکار بيشتر پيدا بشن که اون ها رو عملي کنند.
يکي از جالب ترين هاشون وسيله اي است که روي کولرهاي آبي سوار مي شود.

تا کنون فکر کرده ايد که در فصل هاي گرم فقط در شهر تهران روزانه چند هزار متر مکعب آب شرب از طريق کولرهاي آبي به هدر مي رود. و اگر شعار شرکت هاي آب و فاضلاب را که مي گويند پرآبي تنها يک روياست را هم در نظر داشته باشيد؛ يافتن راه حلي براي اين مشکل هم از نظر اقتصادي و هم از نظر محيط زيستي به نفع جامعه است. از طرف ديگر وسيله اي ارزان قيمت که باعث کم مصرف شدن کولرهاي آبي شود مي تواند با استقبال عمومي روبرو شود که سود تضمين شده اي را براي سازنده آن به دنبال خواهد آورد.
حتي مي توان با مذاکره با شرکت هاي آب، استفاده از اين وسيله را براي تمام شهروندان اجباري نمود يا در مدل هاي جديد کولرآبي نصب آن را اجباري کرد.

اما راه حل:

چيزي که به ذهن من رسيده وسيله اي مانند کمپرسور يخچال است. اين وسيله در مسير خروج هواي مرطوب از کولر قرار گرفته و با سرد کردن هواي خروجي و گذر دادن هوا از فيلتر هاي مخصوص رطوبت آن را جذب کرده و به مخزن کولر بر مي گرداند. اين کار باعث خنک تر شدن هواي خروجي شده که رضايت بيشتر استفاده کنندگان را به همراه دارد، اما لازم نيست از قدرت زيادي (مثل کولرهاي گازي) برخوردار باشد تا هزينه برق مصرفي را افزايش دهد. از طرف ديگر انرژي اين وسيله را شايد بتوان از چرخش موتور کولر تامين نمود يا حتي به کمک سلول هاي آفتابي از انرژي خورشيدي (اين يکي را بايد از نظر عملي بودن و اقتصادي بودن بررسي نمود) اما اگر از سلول هاي خورشيدي استفاده شود مي توان آنها را روي دستگاه کولرآبي قرار داد تا سايه به وجود آمده توسط شان از گرم شدن سقف کولر جلوگيري کرده بازدهي آن را بالاتر ببرد.
کل اين تجهيزات اضافه نبايد از اندازه کولرهاي درون اتومبيل ها بزرگتر باشند.
با اين روش احتمالا مي توان درصد قابل توجي از آب هدر رفته را کاهش داد، هواي با رطوبت کمتر مورد پسند تر و خنک تر خواهد بود. هزينه هاي ناچيز مجهز کردن کولرهاي آبي به چنين سيستمي مي تواند موفقيت تجاري آن را تضمين نمايد.

Bruno Bozzetto،

2005-04-30T10:46:00.000+02:00

اين دو تا کارتون از Bozzetto رو حتما ببينيد!

Female ft male

THE WORLD'S HISTORY FOR THOSE WHO ARE IN A HURRY!!!

در چند روزي كه نبودم،

2005-04-29T17:43:00.000+02:00

بر خلاف اونكه ممكنه از دور به نظر برسه، اين چند روزي كه اينجا پيدام نمي شد، كلي تجريبات جديد داشتم كه با سرعت و به طور خلاصه براتون شرح مي دم. در نظر داشته باشيد كه اين تجريبات به ترتيب زماني نيستند بلكه به ترتيب به يادم اومدن هستند. ( به زبان كامپيوتري با زمان sort نشده اند).

معاملات املاك و مستغلات،
يكي از كارهايي كه در اين مدت به آن مشغول بودم سر درآوردن از قيمت زمين، خانه، باغ، آپارتمان، كارخانه، و .... بودن است. در اين بين به يك باغ زيباي 6000 متري در لواسون برخوردم كه يك مقداري گرون بود (حدود 600،000 ميليون تومان) البته تخفيف هم مي داد!!!

نياوران،
در اين بين به يكي از عجايب چند گانه برخوردم. بالاي نياوران (درست زمين هاي زير برج مخابراتي جماران كه از همه جاي شهر ديده مي شه) چندين هكتار زمين هست كه به طور متوسط متري 100،000 تومان به فروش مي رسند. توجه داشته باشيد كه قسمت جنوبي همان خيابان كه اكنون ساخته شده است، متري بين 3 و 4 ميليون تومان معامله مي شود.

باغ در كرج،
مهان تمام تلاش خودش رو براي انداختن باغ مهندس ... به پيمان كرد اما موفق نشد.

سس ماكاروني،
شركت توليد كننده ماكاروني هاي تك، يك سس جديد براي ماكاروني توليد كرده كه به صورت پودر به فروش مي رسد و به راحتي آماده مي شود. بسيار خوشمزه است (اگر درست آماده شود).

ماهواره،
برنامه هاي كانال هاي ماهواره اي را مي توان به شش بخش تقسيم كرد. اخبار و برنامه هاي مستند، فيلم و سريال، كارتون، موسيقي، ورزش و پورنوگرافي. به هر حال، اگر از كارت هاي dvb براي تماشاي برنامه هاي ماهواره استفاده مي كنيد حتما روزانه به اين وبلاگ سر بزنيد.

قهرمان و آرتور ميلر،
چهارشنبه شب يكي از دوستان به من زنگ زد كه بريم تئاتر و فورا موافقت كردم تا تلسم تئاتر نرفتم دو سه ساله شكسته بشه. تئاتر نمايشنامه اي از آرتور ميلر بود. بازي بد نبود و صحنه آرايي هم بد نبود اما انتخاب موضوع و توجمه و برخي مسائل جانبي تئاتر را به اجراي ضعيفي بدل كرده بودند. شايد مي شد با اقتباس از داستان اصلي رنگ و بوي ايراني به آن داد تا هم اجرايش را ساده تر كند و هم براي بيننده ايراني ملموس تر باشد و از طرف ديگر موانع ايجاد فضاي نيويوركي در تهران را هم نداشته باشد.

ديشب هم مهدي زنگ زد و رفتيم فيلم Hero كه قبلا در موردش نوشته بودم. در سينما بهتر از خانه بود. اما هنوز هم فيلم امپراتور و آدم كش را ترجيه مي دهم. به هر حال، نما هاي بزرگ از مناظر طبيعي چين خيره كننده بودند.

زنگ ها،
تو اين آپارتماني كه من زندگي مي كنم، شنيدن زنگ در به اندازه شنيدن صداي ناقوس عذاي كليسا ناراحت كننده است. مخصوصا اگر صبح روز چهارشنبه قرار باشه به يك قرار كاري برسيد و همه چيز روبه راه باشه و ديشب هم كولر آبي مزخرف رو راه انداخته باشيد و تا صبح خنك و راحت خوابيده باشيد، كه خانم فضول بالايي هرچي از دهنش در مياد بهتون بگه كه چرا آب از كانال كولر آبي رفته تو كمدشون!!!!!

پدر لطفا سطر پايين رو نخونيد.

به هر حال امروز صبح متوجه شدم يك لكه زرد رنگ روي سقف دم كمد به وجود اومده!!!!

جلسه كاري خفن،
همون جلسه اي رو كه براش آماده شده بودم، باعث شد به برنامه بسيار هيجان انگيز كوير نروم. اين موقع فصل زاد ولد، گور است و من از دست دادم و شبش به تئاتر رفتم اما چون دير شده بود نون و شير نخريدم و ديروز صبح بي صبحانه موندم.

عينك،
راستي يك عينك جديد گرفتم، فكر مي كنم بايد عكس صفحه همه فن حريف رو عوض كنم. اما بخاطرش 7000 تومان جريمه شدم.

جريمه،
البته حقم بود، چون توي دستگاه پاركومتر كم پول ريختم و جريمه شدم. ديروز هم فهميدم كه اگر تا يك ماه بعد پرداخت نكنم دو برابرشو بايد بدم.

Email،

2005-04-23T06:45:00.000+02:00

امروز يک ايمل داشتم از Reminder هاي،Yahoo که يادم مي انداخت که تولد شبنم امروزه و مي تونم براش کارت تبريک يا کادو بفرستم!
يک جايي مي خوندم که انسان هميشه هست، يا در وجود و يا در عدم.
با اين فرض، تاريخي وجود دارد که در آن زمان انسان از وجود به عدم يا مي گذارد، در حالي که سال شمار بودنش ادامه مي يابد و مي توان تولد او را جشن گرفت.

امروز،

2005-04-13T18:37:00.000+02:00

امروز روز خوبي بود، چون اول روز يكي كه فكر مي كردم ازش خوشم مياد جوابي بهم داد كه فهميدم ازش خوشم نمياد و نزديك بود تو يك چاه بزرگ بيافتم. بعد هم چون حوصله كار كردن نداشتم از شركت مرخصي گرفتم و از شر شركتي ها هم راحت شدم. بعد با يك كلك مادر رو فرستادم دنبال نخود سياه و وقتي عينك مورد نظرم رو هم پيدا نكردم زود خودم رو به خونه خالي رسوندم و جاتون خالي، كلي كارتون نگاه كردم و مشروب خوردم و موزيك گوش كردم و ... بعد چند تا ايده توپ به ذهنم رسيد كه عملي شدن شون هيجان زندگي من رو چند برابر خواهد كرد. و آخر همه باز برگشتم سر او ترجمه مزخرف كه 2 ماه مي شه طولش دادم و مثل تكليف شب مدرسه ازش فرار مي كنم. در اين بين Encarta، دايرة المعارف Microsoft را نصب و به روز رساني كردم و داشتم توش چرخ مي زدم كه ناگهان به جواب يكي از سوال هاي بي پاسخم رسيدم.

وقتي انگليس بودم خيلي از جاهاي تاريخي رو كه مي رفتم دست National Trust (مثل خانه چرچيل در دهكده زيباي چارت ول كه فرزندانش ملك را به دست National Trust سپرده بودند) بود و من سر در نمي آوردم كه اون چي هست و امروز فهميدم. مقاله زير رو ترجمه مي كنم تا هم جواب سوال رو گرفته باشيد و هم اينكه شايد درسي باشه براي ما ايراني ها.

National Trust،

National Trust بزرگ ترين سازمان حفظ منابع طبيعي بريتانيا است، و هدف آن حفظ مكان هاي تاريخي و زيبايي هاي طبيعي در انگلستان، ولز و ايرلند شمالي است. National Trust سازمان خيريه ثبت شده اي است كه توسط دولت بنيانگذاري نشده است. اين سازمان، حدود 2.2 ميليون نفر عضو دارد. National Trust for Scotland، كه در اسكاتلند و جزاير آن فعاليت مي كند، يك سازمان خيريه، بطور كامل مستقل از National Trust است.

National trust در سال 1895 به منظور محافظت از بخش هاي روستايي كه در معرض صنعتي شدن و كسترش شهر نشيني قرار گرفته بودند تاسيس شد و از طريق مالكيت زمين ها و ساختمان ها اهداف خود را به پيش مي برد. اين سازمان در زمان تاسيس 100 عضو بيشتر نداشت، اما امروزه، با داشتن بيش از 238،770 هكتار زمين روستايي و حدود 885 كيلومتر ساحل دريا (براي محافظت از گونه هاي نادري از پرندگان، پروانه ها و خفاش ها) بزرگ ترين مالك خصوصي زمين در بريتانيا به شمار مي رود. همچنين، نگهداري بيش از 160 باغ و بسياري ساختمان هاي صنعتي تاريخي، شامل معادن و آسياب ها، همينطور كاخ ها، مسافرخانه ها و بخش هاي عظيمي از دهات نيز از ديگر فعاليت هاي National Trust است. در ضمن، تقريبا تمام دارايي هاي اين سازمان، لايتجزا هستند، به اين معني كه امكان فروش يا رهن دادن اين دارايي ها وجود ندارد. در عوض، اين سازمان موظف است به تمام مردم اجازه بازديد از دارايي هاي خود را داده و اين دسترسي عمومي محدود به اعضا نمي شود.

Nationa Trust بيش از هر چيز به خاطر كاخ هاي بزرگش در مناطق روستايي كه درهايشان به روي عموم گشوده است شناخته مي شود. از سال 1937، پارلمان اين اجازه را صادر كرد كه كاخ ها به صورت اهدايي و معاف از ماليات به مالكيت National Trust در بيايند، كه البته نتيجه اين قانون گذاري آن شد كه اكثر كاخ ها تا به امروز سالم نگهداشته شوند.

National Trust for Scotland حدود 250 هزار نفر عضو دارد، و از بيش از 40،450 هكتار زمين نگهداري كرده، همچنين مالك بيش از 100 ملك نيز است.

ترجمه شده توسط همه فن حريف

بر در ريگ جن زديم،

2005-04-10T14:26:00.000+02:00

سفر اينبار، هيجان انگيز تر بود، و مقصدش ريگ جن.
پير با ما نبود اما هستي با ما بود که سه سال بيشتر نداشت و جوان ترين فرد قدم نهاده در ريگ بود.

ريگ جن،
منطقه اي در قسمت مرکزي دشت کوير (کوير مرکزي ايران) که از شرق به جندق و از جنوب به انارک محدود است. به دليل جنس زمين و ساختار متنوع و گاه پيچيده زمين شناسي اين منطقه، بي آبي و آب و هواي خشن، مسير عبور کاروان ها نبوده و مسافران سعي در دور زدن آن داشته اند.
مردم منطقه اعتقاد به وجود جن در آن دارند.
علي پارسا تحقيقات گسترده اي در اين مورد داشته است و تا بهمن ماه سال 1383، 7 سفر اکتشافي به اين منطقه داشته (گزارش سفرها را در اينجا بخوانيد). معمولا فصل سفر به منطقه در اوايل بهار و اوايل پاييز است، زيرا در اين مواقع گرماي هوا قابل تحمل است و باران هاي زمستاني هم نمک زارها را غير قابل عبور نکرده اند.
در اين منطقه جانوراني مانند، روباه شني، پامسواکي، هوبره، شتر، گرگ، يوز و بسياري گونه هاي ديگر زندگي مي کنند.
به قول پير، مار و عقرب هم همه جا هستند و با کسي کاري ندارند.

پير،
در اين سفر پير با ما نبود و بسيار خوب بود، زيرا:

جاهلان بسياري به اين دليل نيامدند و سفر را سبک تر نمودند.
پير نبود که همه چيز را به ما بياموزد و باعث شد که خود تجربه بسيار کنيم و بسيار بياموزيم.

بد بود، چون دل او با ما بود و دل ما با او و همه جايش را خالي مي کردند و دلمان برايش تنگ شده بود.

سفر،
چهارشنبه بعد از ظهر از تهران راه افتاديم. نخستين شب را در کاشان گذرانديم و سحرگاه به سوي اردستان و زواره و انارک حرکت کرديم.

انارک،
شهر بسيار کوچکي در مرکز کوير است با معماري بسيار زيبا و عجيب. شهر درون قلعه ساخته شده بوده، اما در بيست سال گذشته و به بهانه توسعه شهر، بخشي از قلعه تخريب شده است. اکنون مردم شهر پشيمان نشسته اند که چه مي توان کرد. قلعه که پيرامون تپه بنا شده است، ساختاري تودرتو، کوچه هايي زيبا دارد.
در شهر کاروانسراي تقديمي دارد که دربالاي آن نوشته شده است "شرکت ملي نفت ايران".

عشين،
توفقگاه بعدي ما عشين بود. عشين شهر نيست، به معناي واقعي تنها يک آبادي است. جايي براي استراحت کاروان با قناتي براي تامين آب. همان آب است که در خشکي کوير سبزي و زندگي به همراه آورده است. تنها يک نفر و او نيز نه به صورت دائمي در عشين زندگي مي کنند.

زوار،
آبادي ديگري در نزديکي عشين و با همان قابليت ها که ظاهرا صحرا گردان نوروزي و سيزده به در بيرون روندگان آن را به گند کشيده بودند.

پيرتاغ
پيرتاغ نامي است که گروه جستجو گران علي پارسا بر درخت کهن سال و بسيار بلندي در حاشيه جنوبي ريگ جن نهاده اند، ما کمپ خود را در آنجا بنا نموديم.

صداي سکوت،
تا به اين سن، چند ساعت از عمرتان را به صداي سکوت گوش داده ايد، صدايي بلند تر از بقيه صداها که گاه کر کننده است و مردم از آن مي ترسند و با سر و صداي خود آن را مي شکنند. در ريگ جن اگر باد نوزد اين صدا همه جا را پر کرده است.
در موسيقي سکوت از ارزش نت برخوردار است. به اين معني که، همانطور که يک نت موسيقي داراي احساس و معني است، سکوت نيز داراي معني و احساس است. بريتن، قطعه اي دارد که در آن از بيست دقيقه سکوت استفاده شده است.
در ريگ جن، قرن ها سکوت بر روي هم انباشته شده اند.
تنها به جستجوي کوير رفتم، کوير را نمي توان در جمع شناخت. نخست به دنبال ردها گشتم. نقاطي که پير برداشته بود، و من در GPS خود داشتم. رد پا هاي برجاي مانده در شن هاي کوير و صداهايي که گاه گوش را نوازش مي دادند.
در همان لحظه اول درسي آموختم. در کويرپيمايي بايد دوربين يا حداقل خودکار و کاغذي بايد همراه داشت. در يک لحظه کوير هزاران صفحه حرف است که اگر بتواني چندسطري از آن را بنويسي شاهکار کرده اي، و اگر بتواني آن را به دست غير برساني خوش شانس بوده اي.
ناگهان جستجوي حيوانات را به کنار نهادم. چرا ما به جستجوي آنها برويم، آنها بيايند و ما را بيابند. مگر نه اينکه همه از خورده شدن و گزيده شدن مي ترسند پس بمانم تا جستجو گران شام و نهار مرا بيابند و من از ديدنشان لذت ببرم.
تنم را بر ماسه هاي گرم شده با نور آفتاب رها کردم تنها چند متر دورتر از جايي که شاشيده بودم.

آرامش، سکوت، تنهايي و شنا در بي نهايتي از هيچ چيزها احساس پيچيده اي شامل ترس، حقارت و کنجکاوي را به انسان القا مي کنند.
شب را در دل کوير گذرانديم، خورديم و آشاميديم و به تهران برگشتيم.
روياي کوير تنها در خاطرات مان مانده بود و شهر بود، دود بود و شلوغي.

بودن يا نبودن،

2005-04-02T17:58:00.000+02:00

در چند روز گذشته داستان هاي مربوط به مرگ يا زندگي شبکه هاي خبري جهان رو پر کرده است. البته شايد روزي نباشد که گزارشي از مرگ و گاهي هم تولد در خبرها نيايد اما همانطور که يونانيان باستان اعتقاد داشتند، افراد بشر تنها هنگام تولد با يکديگر برابرند و در طول زندگي بر مبناي نقشي که در جامعه بر عهده مي گيرند ارزش هاي گوناگون مي يابند.
در قرن بيست و يکم تنها نقش داشتن در جامعه ارزش مرگ و زندگي بشر را تعيين نمي کند، بلکه ارزش خبري نيز در اين بين اهميت بسيار دارد.
دو نفر که زندگي و مرگشان در اين روزها از ارزش خبري زيادي برخوردار بوده است، پاپ ژان پول دوم، رهبر کاتوليک هاي جهان و تري شايوو زني که 15 سال را در حالت اغما سپري کردند و هر دو در يک هفته در حال مرگ.
در اين بين نمي توان مرگ زن ديگري را که همين هفته پزشک معالجش داستان مردن او را دوباره زنده کرد از ياد برد و او زهرا کاظمي خبرنگار عکاس ايراني کانادايي است که داستان کشته شدندش دوباره بر زبان ها افتاده است. (خبر را اينجا بخوانيد).

قتل از روی ترحم،
قتل از روي ترحم موضوعي است که در بسيار از کشور هاي مترقي جهان به رسميت شناخته شده است (مژگان نمونه زنده آن)؛ و به اين معني است که اگر مريضي به مراحل غير قابل بازگشت يا درمان در بيماري خود برسد پزشک معالج اين حق را خواهد داشت که به مردن او کمک کند. اما اين حق در امريکا (مطمئن نيستم اما در ايالت فلوريدا حتما) به رسميت شناخته نشده است. بنابرآن، شوهر تري شايوو با چنان مشکلاتي براي راحت کردن همسر در حال اغماي خود روبرو شد. يکي از مخالفان اين موضوع واتيکان و شخص پاپ ژان پول دوم بود که مي گفتند زندگي مقدس است و اصل بر زنده ماندن است و ...
جالب اينجاست که در دو روز گذشته پاپ که خود خبر از فرا رسيدن موقع مرگ خود دارد از رفتن به بيمارستان پرهيز کرده و همين کار او باعث حمله عفوني در اعضاي بدن و ديگر مسائل شده است.
به عبارت ديگر، پاپ که به قول خبرنگار CNN استاد سنبوليزم است، مرگ با عزت را در رخت خواب خانه و در کنار پيروانش را به مرگ در تخت بيمارستان و احتمالا زجر و عذاب عمل هاي جراحي و معالجات بي نتيجه را ترجيح داده است!!!!

پيراون کاتوليک،
خبرهاي تلويزيون پر است از واکنش ها به مرگ در پيش روي پاپ از سرتاسر دنيا. اگر اين موضوع را که مرگ پاپ بيشتر شبيه يک شوي تلويزيوني شده که در بين آن تبليغات بازرگاني پخش مي شود را کنار بگذاريم يک موضوع، بسيار جالب توجه و تفکر است.
از برزيل تا فليپين، از روم تا بيت المقدس و .. مسلمان و مسيحي و يهودي، براي او دعا کرده اند اما نه از روي اعتقاد به شخص او و حتي اعتقاد به مسيحيت و امسال اينها بلکه براي قدرداني از رفتار او، عشق او به مردم کشور و سرزمين شان، و از عشق او به زندگي و بشريت.
به نظر من رفتار شخص پاپ در به راه افتادن اين همه احساسات در تمام جهان نقش دارد نه مذهب يا سياست و ..
شايد وقت آن باشد که رهبران مذهبي ما نيز عشق به زندگي و عشق به مردم را از او ياد بگيرند و در دنيا پراکنده کنند.

در نوشتن اين متن از 165 حرف ي استفاده شده است.

تشکر،

2005-03-31T20:35:00.000+02:00

نوروز امسال تفاوت هاي زيادي با سال هاي گذشته داشت، يکي از مهم ترين اين تفاوت ها ظاهرا اين بوده که تا اين لحظه از تعطيلات آمار تصادفات رانندگي بين جاده اي در شهرهاي کشور به ميزان 40 درصد کمتر از زمان مشابه در سال گذشته بوده است. بخش عظيم اين تغيير را مديون زحمات بسيار پليس راه و نيروي انتظامي در طول ايام عيد هستيم. هفته اول تعطيلات رو به جنوب سفر کردم و به چشم خود مي ديدم که اين نيروها به صورت شبانه روزي مشغول گشت زني و رسيدگي به مشکلات پيش آمده هستند و از طرف ديگر وجودشان باعث مي شد که ملت خلاف کار از ترس هم که شده بيشتر مواظب رفتار خود باشند.
به هر حال، بايد از زحمات اين نيرو تشکر کنم همينطور از اورژانس و نيرو هاي امداد خودرو که مسافرتي امن را براي من و بسياري ديگر فراهم نمودند.

خوزستان،
اسفند و اول فروردين بهترين فصل براي مسافرت به جنوب مخصوصا به خوزستان است. در اين زمان، تا جايي که چشم کار مي کند سبزي مي بينيد و هواي خوب و مه صبحگاهي و گل هاي شقايق گله هاي گوسفند و بز و زندگي و طبيعت.
روز 30 اسفند اهواز بودم، هوا بسيار مطبوع بود با گرماي ملايم. آب رودخانه همانطور که از قبل انتظار مي رفت بالا بود و جاده هاي ساحلي را در خود فرو برده بود. دوم عيد رفتم آبادان. جاده اهواز آبادان بسيار خوب شده و باند براي رفت و دو باند هم براي برگشت، جاده اي صاف و بدون پيچ و خم. تالاب هاي نزديک آبادان بسيار کم آب و نزديک تر به شهر کاملا خشک بودند، نمي دانم گرماي هوا دليل آن بود يا چيز ديگر. شهر بسيار آباد شده، ده سال پيش آخرين باري بود که آنجا بودم و در اين مدت بسيار تغيير کرده است. مشکل اصلي نبودن تابلو هاي راهنماي خيابان ها است، به طوري که اگر خاطره اي از شهر نداشته باشيد، در همان لحظه ورود گم خواهيد شد. جايي براي فروش نقشه شهر وجود ندارد (نمي دانم که آيا نقشه شهر توليد شده است يا خير). نهار را در هتل کاروانسرا خوردم، بر خلاف ساختمان بسيار شيک و محيط زيباي بيرون، سرويس و غذاي بسيار بدي دارد. هواي داخل هتل نيز به خوبي تهويه نمي شود. نهار بسيار گران تمام شد.
چند روز بعد دوباره و اين بار با گروهي از دوستان به آبادان برگشتم. اينبار خرمشهر رو هم ديديم.

خرمشهر،
خرمشهر جاي ديدني زياد ندارد (يا اگر داشته باشد، به دليل تبليغات ضعيف توريست هاي تازه وارد را به خود جلب نمي کند). با همه اين مسائل اگر به خرمشهر مي رويد، قايق سواري روي کارون را از دست ندهيد، مخصوصا اگر کمي ماجراجو باشيد مي توانيد از قايقران بخواهيد که شما را تا سر رودخانه بهمن شير بالا ببرد.
در قسمت شمال خرمشهر، رودخانه کارون به دو شاخه مي شود، يکي شاخه اصلي که با پيوستن به شط العرب به اروند رود تبديل مي شود و ديگري که شاخه اي کوچک تر است (اما به نظرم از هنوز از سفيد رود بسيار پر آب تر) به نام بهمن شير که با دور زدن جزيره مينو و گذر از کنار آبادان راه خود را به سوي خليج فارس مي پيمايد.

جزيره مينو،
مقصد بعدي ما هم، جزيره مينو بود. جزيره اي پر از درختان نخل زيبا و بلند و زميني بسيار مرطوب. ساخت و ساز ها به اين جزيره هم رسيده اند، و با وجود اينکه در منطقه خطرناک جنگي واقع شده اما زيبايي خاص خود را دارد. اگر به جزيره سفر کرديد حتما به ساحل جزيره و مرز ايران و عراق هم يک سري بزنيد. ما توانستيم يک گله گاو عراقي را آن طرف رودخانه ببينيم. ضمنا فاميل يک سرهنگ نظامي هم اجازه داشتند براي تفريح با قايق هاي ارتشي مرزبانان به گشت زني در اروند رو بروند، ولي ما و بقيه گردشگران نا اميدانه فقط نگاه مي کريدم.

آشغال فروشي،
آشغال فروشي هم در آبادان به راه است. يکي از مهم ترين تفريح هاي مردم ايران سر زدن به بازار هاي جنس هاي قاچاق و ارزان قيمت در شهرهاي مرزي است. نمونه ديگر اين آشغال فروشي ها و پرسه زدن هاي بي خاصيت در آن را در آستارا تجربه کرده بودم. و اينبار هواي گرم جنوب. بعد از گذراندن ساعاتي در اين بازار ها به دنبال جايي براي صرف شام گشتيم. و برخلاف تمام توصيه ها رستوران خوبي را در محله بريم پيدا کرديم که پيتزاي خوشمزه اي داشت، در فضاي باز.
موقع خروج از آبادان بسيار مواظب باشيد. شما به ميدان بسيار بزرگي مي رسيد (نامش را نمي دانم از حدود هاي ميدان آزادي تهران مساحت دارد). در اين ميدان هيچ تابلويي وجود ندارد که مشخص کند هر کدام از مسيرهاي خروجي به چه شهري مي روند. وقتي به درون يکي از اين مسيرها رفتيد تابلوهاي اعلام کننده فاصله تا مقصد هاي بعدي را خواهيد يافت. همين موضوع باعث ايجاد يک تصادف پر ماجرا براي گروه ما شد و سردرگمي بسياري از مسافران شهر.

لالي،
لالي شهر و منطقه کمتر شناخته شده اي در شمال خوزستان است. براي رفتن به اين شهر بايد مسير مسجد سلمان را ادامه داده تا به دو راهي لالي برسيد. در مسير رسيدن به لالي مناظر بي نظيري شامل، کوهستان، برف، سبزي، رودخانه هاي خروشان و طبيعت وحشي به همراه دره هاي بسيار عميق را خواهيد ديد. در يکي از زيبا ترين قسمت هاي مسير، به هم پيوستن روخانه اي پرآب را به کارون خواهيد ديد. جالب اينجاست که ديدني هاي لالي امام زاده هاي اطراف شهر هستند. براي رفتن به لالي بايد چند ساعت رانندگي کنيد و توصيه من آن است که به جاي توجه به راهنمايي هاي افراد محلي در مورد مناطق ديدني، خود به جستجو در محل پرداخته و مکان هاي جالب را پيدا نماييد. تمام جاده هاي دسترسي در اين منطقه قابل اطمينان هستند و فاصله شما از شهرها و روستا ها زياد نيست. بنابراين با خيال راحت مي توانيد به فکر چادر زدن و راه پيمايي در منطقه هم باشيد. طبيعت منطقه بسيار متنوع است و با کمي گشتن مي توانيد مکان مورد علاقه خود براي برپايي کمپ را پيدا نماييد. اگر به اين منطقه سفر مي کنيد، درياچه پشت سد شهيد عباس پور را از دست ندهيد، هرچند که امسال به دليل بالا بودن سطح آن امکان قايق سواري روي آن نبود.

موقع برگشتن به تهران، ساعت 2 بعد از ظهر حرکت کردم، و حدود هاي ساعت 6 به تنگه فني رسيده بودم. اولين بار بود که در اين ساعت از روز و اين فصل از سال از آنجا مي گذشتم، و بسيار زيبا بود. عده اي هم چادر زده بودند و شب را در کمپ هايي که ظاهرا براي مسافران نوروزي آماده شده بودند مي گذراندند.

آخر اينکه، ظاهرا کشتي به نام نگين وجود دارد که چهار ساعته از آبادان به کويت مي رود. کشتي سواري تحت قوانين اسلامي بايد جالب باشد، اما متاسفانه پاسپورت همراه نداشتم که امتحان کنم.

دوستان عزيز،

2005-03-27T07:03:00.000+02:00

با يک هفته تاخير سال نو مبارک. ده روزي بود که سري به اينترنت نزدم اما تجربه بسيار آموختم و گفتني بسيار است که کم کم مي گويم. قبل از همه اميدوارم سال بسيار خوبي در پيش باشد به همراه کار و تلاش مضاعف.

خانه ابدي،

2005-03-10T20:52:00.000+01:00

امروز قصد دارم در مورد يکي از نگراني هاي خودم، که هميشه بعد از مردن کساني که مي شناسم شان با من است صحبت کنم.
وقتي عزيزي مريض است، از او مراقبت مي کنيد، نگراني شما مربوط به روح و اوضاع ماوراء الطبيعه او نيست.
شايد به خود فرصت فکر کردن به اين موضوع را هم ندهيد، زيرا در آن صورت، پرسش هاي بدون پاسخي به ذهن تان خواهد رسيد که حتي حوصله فکر کردن به آنها را هم نداريد.

مثلا، بيماري که دچار فراموشي شده، آيا روحش هم فراموش کار مي شود و از اين مدل پرسش ها.

به هر حال مسئله اصلي، نگهداري از جسم است.
چه غذايي بايد بخورد، فشار خون، قند و.. که وقت همه را هم مي گيرد، و البته بدون آن زندگي اش تمام است.

اما پس از مرگ، آن جسد بي جان، همان بيمار سابق تان است.
او مانند ماشيني از کار افتاده و غير قابل تعمير بايد دور ريخته شود، و رو به زوال است و بوي گند راه خواهد انداخت.
پس در چاله اي که خانه آخرش است چالش مي کنيم.
آيا فکر بودن در آن چاله را کرده ايد؟ زماني که سوسک ها و مورچه ها بدن تان را تکه تکه مي کنند و براي زمستان به لانه مي برند، و يا گل و لاي باران هاي بالاي سطح زمين از گوش و دماغ وارد گلو مي شوند، و جسد بي احساس همانجا مانده تا بپوسد؟
هدف من اين نيست که حال ديگران را از خواندن اين نوشته به هم بزنم، بلکه مي خواهم به موضوع ديگري توجه تان بدهم.
همه مي دانيم که صحنه هايي را که در بالا شرح دادم اتفاق خواهند افتاد.
اما نيروي ديگري، در بدن ما است که ما را از اين واقعيت دور مي کند و بدون آن، نه تنها شور شوق زندگي معني ندارد، بلکه نسل جانداران در کره زمين برچيده خواهد شد.
اگر حس زندگي در موجودات وجود نداشت، و مردن شيرين بود، کسي براي بقاي خود نمي جنگيد و همه از بين مي رفتند.
شايد همين حس مشترک باشد که باعث شده در تمام فرهنگ هاي جهان، چه آسماني و چه زميني، به نوعي زندگي بعد از مرگ اعتقاد باشد. و همين باشد که همه جسد مردگان را هرچه زودتر سربه نيست مي کنند تا اثري از ماده در حال انزوال باقي نماند و روياها امکان سفر بيابند و زندگي ادامه يابد.

ناراحتي و خانم ژان،

2005-03-05T18:38:00.000+01:00

ژان يک خانم هلندي است که به همراه شوهر ايرانيش در استراليا زندگي مي کند، فارسي را خيلي خوب صحبت مي کند و با خط زيبا مي نويسد، ظاهرا تحصيلات زبان عربي را در فرانسه گذرانده است.
ژان و هوشنگ شوهرش از دوست داشتني ترين آدم هاي زنده روي کره زمين هستند.
وقتي دختر بزرگش سيزده ساله بود، از مدرسه به او تلفن مي زنند که دختر، سکته مغزي کرده و فوت شده است. از آن زمان بيشتر از 40 سال مي گذرد اما ژان هنوز هم او را به خاطر دارد.
وقتي شبنم مرد، تنها چند نفر بودند که مي توانستم منطقي با آنها حرف بزنم و منطقي من را آرام کنند، آنها ژان و دختر ديگرش ندا بودند. رفتار خانواده شبنم هنگام مريضيش و بعد از مرگش برايم بسيار عصباني کننده، و مصنوعي بود. کساني که حتي مهماني هاي خود را بخاطر او کنار نمي گذاشتند، آن روز صداي گريه شان به هوا بود، و همان بود که من در هيچ کدام از مراسمش شرکت نکردم. همه اينها را براي ژان تعريف کردم و اونظر ديگري داشت.
ظاهرا وقتي دخترش مرده بود، مثل هر زن اروپايي ديگري، دوست داشته تنها باشه و آرام، يا لااقل، کساني باشند که او را آرام کنند، اما در محيط 40 سال پيش ايران، اوضاع به گونه ديگري بود.
ژان مي گفت، رفتارشان بيشتر شبيه تئاتر بازي کردن بود و در آن زمان او را نيز بسيار عصبي تر مي کرده، اما با گذشت زمان به اين نتيجه رسيده که اين جزء فرهنگ اين ملت است. اين گونه احساس همدردي خود را نشان مي دهند و در واقع دارند مهرباني مي کنند. براي او جالب بود که همچين رفتاري، امروزه براي برخي ديگر از ايرانيان غريب است و آزار دهنده و آن را نشانه تغيير مي دانست.
امروز سيامک زنگ زد، بعد از ماه ها که از او خبري نبود. او بود که من را به ياد اين داستان انداخت.
درسي که هنوز خوب نياموخته ام.
در اين سرزمين نمايش احساسات اهميت دارد. اگر ناراحت هستيد نبايد سعي کنيد ناراحتي را در خود بريزيد بلکه بايد نشان دهيد، در غير اين صورت نظر عموم بر آن خواهد بود که شما احساس نداريد. اگر خوشحال هستيد هم بايد در خيابان بوق بزنيد و اربده بکشيد تا همه بفهمند که خوشحاليد وگر نه خواهند گفت که فلاني همچين هم خوشحال به نظر نمي رسيد.

سيامک نتوانست جلوي خودش را بگيرد و نپرسد که شما ها چرا اينقدر راحت مي گيد مادر بزرگ مرده؟؟؟

به هر حال، در اين صفحه رسما اعلام مي کنم که از مرگ مادربزرگ بسيار ناراحت هستم و اگر باز هم لازم به تاکيد کردن است يک روبان مشکي هم در بالاي صفحه قرار مي دهم که همه بفهمند که من ناراحت هستم از اينکه آخرين مادربزرگم را از دست دادم، و همين طور اعلام مي کنم که از مردن اون يکي مادربزرگ هم به همين اندازه ناراحت شدم و ...

مادر بزرگ،

2005-03-04T19:52:00.000+01:00

مادربزرگ مرد، به همين سادگي.
ما غالبا دوست داريم مردن را امري پيچيده و دور از فهم بشر و رستگاري و آزادي روح از جسم و ... توصيف کنيم. اما همه ميميرند و کم هستند کساني که سادگي آن را درک کنند.
در اين جهان برخلاف آنچه در کتاب هاي ديني درس داده مي شود نظمي وجود ندارد، بلکه بر مبناي آنچه در کتاب هاي فيزيک درس مي دهند، جهان ما، به سوي حداکثر بي نظمي ميل مي کند.
هر بخش منظمي از جهان به سوي نابودي ( و يا بي نظمي بيشتر) در حرکت است. براي ايجاد نظم بايد انرژي صرف کرد(همانطور که براي اجراي قانون بايد هزينه شود) اما بي نظمي مجاني است.
برمبناي همين قوانين ، مردم مي ميرند، جسدشان تجزيه مي شود، همانطور که شبنم، انوش و اون يکي مادر بزرگ و تمام کساني که در زلزله هاي چند سال گذشته و در سونامي و در تصادفات رانندگي و ... مردند.
همانطور که گوسفندان قرباني خونشان در معابر عمومي جاري مي شود و گوشت شان را تقسيم مي کنند بين قوم و خويش تا خوشبخت شوند يا نذرشان برآورده شود.
امروز گربه بيچاره اي را ديدم که يک پايش شکسته بود و لنگان لنگان راه مي رفت، دلم به حالش سوخت، چون نماز بلد نبود که دعا کند و کسي هم برايش دعا نمي کرد. بيمارستان و CCU، بيمه بيکاري و ... هم نداشت و بايد با همان پاي شکسته در زباله هاي جمع نشده شهرمان مي گشت تا شايد تکه استخوان نگنديده اي را بيابد و امروز را هم سپري کند.
مادربزرگ جز بزرگان ايران نبود، و کسي هم او را نمي شناخت. مادر و پدرش بسيار پولدار بودند اما بجز موفقيت بچه هايش مزه ديگري از زندگي را نچشيد. بيشتر از 70 سال در تهران زندگي کرد، اما تا روز آخر فارسي را درست ياد نگرفت. هميشه مي گفت هر کشوري که بچه هايم رفته باشند من هم به آنجا سفر کرده ام.
بچه هايش را در ديوار خانه زنداني نمي کرد و هر وقت به مسافرت يا کوهنوردي مي رفتند دعايش اين بود.
زير سنگ بري و اما سالم برگردي.
و هميشه به من مي گفت بچه هايم همه آدم حسابيند و دوستانشان هم آدم حسابي هستند، تو هم بايد اينطور باشي.
او مثل هر زن ايراني هم عصر خود زندگي کرد و مرد.

شهردار پدرسالار،

2005-03-03T17:32:00.000+01:00

امروز خاطرات لندن رو براي مهماني شرح مي دادم. گاهي فکر مي کنم، داستان مسافرت رفتن هاي من مثل دمو دادن هاي سرکار تکراري شده اند، اما هربار در مرور کردن خاطرات سفر به نکات جديدي برمي خورم که ارزش فکر کردن دارند.
اينکه چرا ما عقب افتاده ايم و چرا غربيان جلويند و پرسش هاي مشابه اين شايد در ذهن هر ايراني که سفري به غرب کرده است پيش آمده باشد.
عباس ميرزا و اميرکبير و ... در فکر حل مشکل بوده اند تا امروزيان.
گاه به شوخي مي گويم اگر در تهران پاب داشتيم، حتما دموکراسي داشتيم، فرهنگ رانندگي داشتيم، و .. اما پاب نداريم و آنها را هم نداريم.
پس جواب چرا ها را بايد در کجا جست؟
يکي از مواردي که نه تنها فيلسوف هايي مانند کارل پوپر به آن اشاره کرده، بلکه خود ما به تجربه در ايران ديده ايم. دولت پدرسالار است. به تاريخ نگاهي بياندازيد. نام هاي ماندگار در تاريخ حکمراني ما کدام هايند؟ شاه عباس صفوي، اميرکبير، سپهسالار، رضاشاه، کرباسچي؟
نخنديد اگر نام کرباسچي را در کنار حاکمان بزرگ آورده ام. وجه مشترک تمام اين افراد آن بوده که در زمانشان، منطقه تحت نفوذشان، هم از نظر عمران آباداني پيشرفت کرده و هم از نظر گسترش وسائل ارتباطي.

وسيله ارتباطي،
به تعريف من، وسيله ارتباطي ابزاري است براي جابجايي هرچيز. به عبارت ديگر، وسيله اي که امکان انتقال هر چيز مادي يا معنوي را فراهم مي کند.
بر مبناي اين تعريف، جاده، راه آهن، کشتي، هواپيما، کتاب، دانشگاه، تئاتر، بار، ديسکو، کنسرت موسيقي، تلويزبون، راديو، روزنامه، کنفرانس، ماهواره، تلفن و ... همه وسائل ارتباطي هستند.
جالب آنکه، هر آنچه را به عنوان فن آوري مدرن مي شناسيم چيزي جز فن آوري ارتباطي نيست،
مدرنيسم به عنوان تجدد گرائي را مي توان گرايش به جستجوي راه هاي جديد ارتباطي بين افراد بشر تعريف کرد.
جوامع عقب افتاده جوامعي هستند که از ارتباطات ضعيف تري برخوردار هستند.
جالب آنکه عقب افتادگي را ناخودآگاه دور افتادگي هم مي نامند، مثلا اگر شما را براي ماموريت با کابل بفرستند، همه مي گويند يک جاي دورافتاده، اما اگر براي زندگي به سانفرانسيسکو برويد دور افتاده نيست. و درست هم مي گوييد، چون در سانفرانسيسکو به همه دنيا وصل هستيد اما در کابل يا قندهار به هيچ جايي ارتباط نداريد.

زيرساخت هاي اقتصادي،
شايد نه با اين ديدگاهي که اکنون مطرح شد، اما اقتصاد دانان يکي از وظائف دولت ها را ايجاد وسائل ارتباطي مي دانند.
آنها وسائل ارتباطي را زيرساخت هاي اقتصادي مي نامند.
مثلا نقش توسعه خطوط راه ها، قطار و هواپيما در توسعه اقتصادي مناطق تحت پوشش کاملا شناخته شده است.
جالب اينجاست که بر پايه برخي از نظريات، توسعه اقتصادي کشور ها باعث توسعه دموکراسي در آنها نيز مي شود، اما رابطه معکوس وجود ندارد. اگر سعي در گسترش نهادهاي دموکراتيک در کشور داشته باشيد، تضميني براي توسعه اقتصادي در کشور خود نداريد، و بقاي دموکراسي تان نيز معلوم نيست.
شعار، فقر دشمن دموکراسي از همين جا ريشه گرفته است.

آزادي مسئوليت است،
رابطه آزادي و ارتباطات را مي توان در قرن ها پيش در آتن باستان جستجو کرد. يکي از جالب ترين موضوع ها، حمايت نيروي دريايي آتن از حزب دموکرات آن شهر بوده است.

ديپلماسي،
يکي از احمقانه ترين شعار هايي که در کشور ما زياد مطرح مي شود اين است.
سياست مادر و خواهر ندارد.
دوست ندارم بگم خودتان که مي گوييد... اما بيان اين جمله نشان دهنده پايين ترين سطح آگاهي فرد است.
ديپلماسي به معني زبان گفتگو براي رسيدن به هدف، را شايد متمدنانه ترين راه تعامل بين افراد دانست. اينکه بجاي اعمال خشونت مي توان از طريق مذاکره (امتياز دادن و امتياز گرفتن) به نتيجه رسيد، و اينکه ما در ارتباط مان منافع مشترکي داريم که تاکيد بر آنها بيشتر به سودمان است، نياز به درک و آگاهي بسيار دارد.
به همين دليل است که هرچه جوامع بشري متمدنانه تر مي شوند، اعمال خشونت بين آنها کمتر مي شود.
تنها راه رسيدن به هدف، ايجاد ارتباط هرچه بيشتر است که در پي خود، درکي متقابل را بين طرفين ايجاد خواهد کرد.

توليد،
توليد، اعم از توليد فکري يا فيزيکي، نشانه اي از توسعه يافتگي جوامع است.
براي مثال توليد هنري را در نظر بگيريد، در جامعه اي که هنرمندان در ارتباط با يکديگر و ديگر هنرمندان جهان هستند توليد هنري بيشتر خواهد بود يا هنرمنداني که در گوشه زيرزمين هاي خود مخفيانه روزگار مي گذرانند؟

احزاب،
احزاب، گروه هاي اجتماعي هستند که اقشار خاصي از جامعه را براي کسب منافع شان نمايندگي مي کنند. بدون ارتباط زياد بين مردم، امکان جمع شدنشان زير يک پرچم و رفتار در قالب هاي حزبي امکان پذير نخواهد بود.

آموزش،
يکي از مواردي که در مدارس ژاپني به بچه ها آموخته مي شود، کار گروهي است.
اگر آموزش و پرورش يک جامعه، فرزندان آن را به شيوه اي دموکراتيک و مردم گرايانه بار نيارود، مردم آن جامعه رفتار دموکراتيک نشان نخواهند داد.

سوال اساسي،
اکنون در جامعه ما هيچکدام از اين موارد وجود ندارد. تجدد خواهي را اگر به شيوه بالا تعريف کنيم، در کمترين درجه ممکن در اين جامعه مشاهده مي شود.
دليلش هم آن است که هر وسيله ارتباطي جديدي که به وجود مي آيد نه تنها از آن استقبال نمي شود بلکه با آن مقابله هم مي شود تا زماني که به شيوه اي نيم بند ( و آن هم به جبر تاريخ) رواج يابد.
حال در اين جامعه بايد چکار کرد تا تغيير ايجاد شود؟
اصلاحات را از کجا بايد شروع کرد؟
چه کسي مسئوليت اين اصلاحات را به عهده دارد؟
آيا گذر زمان مردم اين کشور را به مردمي پويا بدل خواهد کرد؟

در مورد سوال آخر، جوابم منفي است.

دليل هم تجربه تاريخي است. به جوامع پيشرفته اروپايي نگاه کنيد، کشور هاي اروپاي غربي تقريبا از يک سطح از آزادي و دموکراسي و پيشرفت هاي اجتماعي قرار دارند، اما تفاوت بين سرزمين هايي مانند ايتاليا و اسپانيا با کشورهاي شمالي تري مانند، فرانسه، آلمان، سوئد و بريتانيا بسيار زياد است.
چرا جوامع شمالي تر از هر نظر پيشرفته تر از جنوبي ها هستند؟

دور دنيا در هشتاد ساعت،

2005-03-02T13:04:00.000+01:00

چند روز پيش زندگي نامه مختصري در مورد سر ريچارد برانسون را ترجمه کردم. امروز در خبر ها بود که استيو فاست، دوست ريچارد برانسون و کسي که در پرواز با بالون همراه او بود سفر دوردنياي خود را با هواپيماي بدون سوختگيري شروع کرده است.
براي خواندن داستان سفر اينجا را کليک کنيد.

مشخصات کامل پرواز را در سايت ويرجين گلوبال فاير مطالعه کنيد و اگر امروز اين مطلب را مي خوانيد قبل از تمام شدن سفر مسر حرکت آن را مستقيما در اين صفحه ببينيد.

لينک ها:

ياهو دهمين سال فعاليت خود را جشن می گيرد

پای صحبت ابراهيم گلستان

قهرمان،

2005-02-28T20:19:00.000+01:00

ديشب فيلم Hero رو نگاه کردم. اين روز ها اولين چيزي رو که در فيلم هاي پر هزينه چيني ميتوان ديد عظمت صحنه ها و جلوه هاي ويژه و پرداخت اونهاست که گاهي حيرت انگيز هستند. داستان فيلم داستاني تخيلي و بسيار بي معني و فيلم سرشار از صحنه هاي زرمي غيرممکن است. فيلمنامه به نوع کاملا غير عادي داستان قاتلي را تعريف مي کند که قرار بود امپراتور چين از سلسله کين و بنيان گذار ديوار چين را بکشد و موفق به انجام اين کار نشده و کشته مي شود. قبلا فيلم چيني ديگري در سينما فرهنگ به نمايش در آمد به نام امپراتور و آدم کش که همين داستان را بيان مي کرد و از نظر عظمت فيلم دست کمي از Hero نداشت اما فيلمنامه و داستاني بي نظير و تاثيرگذار داشت. بعد از همه اين گفته ها، بايد گفت که Hero به يکبار ديدن مي ارزد مخصوصا اگر به مينياتورهاي چيني و طبيعت اين کشور علاقمند باشيد کلي صحنه هاي باحال در اين فيلم به نمايش در آمده اند.

اسکار،
امروز هفتاد و هفتمين مراسم اسکار انجام شد، و مارتين اسکورسسي باز هم بدون اسکار به خانه برگشت. تا به حال فکر کرده ايد چرا آکادمي هنر و سينما در امريکا جايزه ساليانه خود در زمينه صنعت فيلم و سينما رو اسکار نام نهاده؟

آدمکش،
کلمه Assassin در زبان انگليسي به معني آدم کش است. فرق اون هم با Murderer اين است که Assassin کسي است که به منظور هدف سياسي فرد ديگري را مي کشد که به اين عمل Assassination گفته مي شود.
اما مي دانيد اصل اين کلمه ريشه در حشاشين خودمان و داستان حسن صبا دارد؟

فکر نمي کنم در مورد زندگي حسن صبا تا کنون فيلمي ساخته شده باشه اما اگر ساخته بشه شايد خيلي مورد توجه قرار بگيره!!! مخصوصا که آخر فيلم قهرمان کشته مي شه و بعضي ها کلي اشک مي ريزند.

آزادي بيان،
چند روز پيش، جرج بوش رئيس جمهور امريکا و دونالد رامزفلد وزير دفاع اين کشور، جايزه تمشک طلائي رو به عنوان بدترين بازيگر نقش اول و دوم مرد به خاطر ظاهر شدن در فيلم فارنهايت 11/9 ساخته مايکل مور ربودند. فکر نمي کنم کشورهاي زيادي در دنيا باشند که تو اونها بتوان با فرد اول مملکت چنين شوخي هايي رو کرد!!!

S،
اين چند روزه خيلي فرصت اينترنت گردي ندارم ولي مي خواستم اينجا از S عزيز و البته تمام کساني که کامنت مي دند تشکر کنم که به ياد من هستند.

مزگان،

2005-02-27T11:41:00.000+01:00

وقت هايي که مژگان کامنت ميذاره و گله مي کنه که چرا Update نمي کنم تازه مي فهمم که چقدره که چيزي ننوشتم. البته تو اين مدت کلي چيز نوشتم اما تو وبلاگ نذاشتم چون قراره چاپ بشه.
به هر حال چند تا نکته کوچک.
اول اينکه يک وبلاگ جديد به فهرست وبلاگ هاي موجود اضافه شده به نام بيلبيلک بهتره بخونيم و ببينيم چي از آب در مياد.
نکته دوم : ظاهرا آرتور سي کلارک در سال 1995 فيلم مستندي به نام The Colours Of Infinity ساخته که موضوع فيلم مجموعه مندلبرات و هندسه فراکتالي است. از اونجا که پروژه ليسانس من و همينطور موضوع علمي مورد علاقه ام هندسه فراکتالي است، در آينده سر فرصت در مورد اين هندسه جديد توضيح خواهم داد. فقط اينجا براي علاقمندان گروه پينک فلويد و خواننده هاي اون اضافه کنم که موسيقي متن اين فيلم رو ديويد گيلمور ساخته.

برای آزادی دو وبلاگ نویس ایرانی تلاش کنیم،

2005-02-22T11:07:00.000+01:00

گروهی از فعالان اينترنتی، از وبلاگهای جهان دعوت کرده‌اند تا برای آزادی دو وبلاگ نويس تلاش کنند که در ايران زندانی شده‌اند.

متن کامل خبر رو اینجا بخونید.

لینک ها:

کميته حمايت از وبلاگ نويسان - فراخوان برای دفاع از زندانيان ايرانی

منشور بين المللی حقوق وبلاگ نويسان

مردن،

2005-02-21T08:04:00.000+01:00

يکي از نکات مهم در زندگي مردم، چگونه مردنه، و يکي از چيزهايي که خيلي ها آرزو مي کنند اينه که راحت بميرند!!
جدا نمي دونم فرق بين راحت مردن و زجر کشيدن و مردم چيه ولي چيزي رو که مطمئن هستم اينه که پيشرفت هاي علم پزشکي مردن رو راحت تر نمي کنه.

جشنواره عاشورا،
تعطيلات چند روز گذشته، روزهاي عزاداري ملي ايراني ها يعني عاشورا بود. در مدت اين چند روز يکي دوبار مجبور شدم از خانه بيرون بروم و مدتي هم در راه بندان هاي ايجاد شده براي عزاداري گير کردم.
نکته خيلي جالب در مورد اين مراسم اينه که عزاداري عاشورا بيشتر از اينکه رنگ و بوي مذهبي داشته باشته مراسم سنتي ايراني به نظر مي رسه که در هر شهر و روستا به شيوه خاص خود برگذار مي شود.
و نکته ديگر، در مورد اجراي اين مراسم در شهر تهران اينکه، هر چه بيشتر، از شکل يک مراسم مذهبي سنتي به يک جشنواره سياه تغيير شکل مي يابد، ساعت 12 شب عاشورا، در محوطه ميدان محسني و خيابان ميرداماد، ازدحام جمعيت و شلوغي خيابان ها با يک روز شلوغ کاري تفاوت زيادي نداشت، اما اشخاص حاضر نه عزادار بودند، نه مذهبي به نظر مي رسيدند و نه حتي خيلي هاشون سياه پوش بوندند.

آمريکايي ساکت،
پنج شنبه شب از شرکت که بيرون مي آمدم، اصلا حوصله خانه رفتن نداشتم، به مهدي زنگ زدم و پيشنهاد سينما دادم که فوري قبول شد و با هم به ديدن فيلم Quite American يا همان آمريکايي ساکت رفتيم. فيلم رو که خيلي وقت پيش در خانه و با کيفيت بد ديده بودم دوباره ديدم و باز هم لذت بردم، اما اينبار با کيفيت بسيار بالا و صداي دالبي.

باز هم ميانکاله،

2005-02-11T16:53:00.000+01:00

اين داستان ميانکاله رفتن ظاهرا تمامي نداره، اما اين يکي گزارش رو از سفر ميانکاله حتما بخونيد چون فکر مي کنم کامل ترين گزارش سفري است که تو عمرم خوندم. براي خوندن گزارش سفر ميانکاله اينجا رو کليد کنيد. ضمنا از همين وبلاگ اين مطلب رو هم حتما بخونيد در مورد سرماي بي سابقه در تهرانه و خيلي جالب نوشته.

عکس هاي ميانکاله،

2005-02-10T21:29:00.000+01:00

اول از همه بايد ياد آوري کنم که اميرحسين خان عکس هاي فوق العاده خود رو از سفر ميانکاله در اين آدرس قرار داده و ديدن اونها رو به همه طبيعت دوستان توصيه مي کنم.

سرما،

اين روزها تو تهران آدم معني سگ لرز رو خوب مي فهمه. اين هم يک گزارش از سرماي بي سابقه تهران.

زندگي،
يکي از کارهايي رو که مدت ها بود قصد انجامش رو داشتم، ترجمه داستان زندگي سر ريچارد برانسون بود. ريچارد برانسون يکي از آدم هاي جالب توجه در عصر ماست، کسي که هم در تجارت و هم در زندگي خصوصي خود آدم ماجراجوئي است. شرکت هاي ويرجين (ورجين آتلانتيک، ورجين مگاستورز، راديو ورجين و ..) نام هايي آشنا در دنياي امروز ما هستند.
يکي از خبر هاي هيجان انگيز در دنياي سفرهاي فضايي، برنامه هتل فضايي بود، از ديگر ابداعات سر برانسون، برنامه شرکت ورجين آتلانتيک براي خريد هواپيما هاي غول آساي ايرباس 380، و استفاده از فضاهاي اضافي در آن براي راه اندازي، کازينو و سلماني و همچنين تخت خواب دونفره و ... است.
اما ريچارد برانسون کيست؟ و چگونه زندگي مي کند، تمام اينها را در مطلب زير بخوانيد.

Sir Richard Branson،

2005-02-10T21:27:00.000+01:00

سر ريچارد برانسون زندگي حرفه اي خود را به عنوان يک بازرگان شاد، با استعداد خاصي در ارتباط جمعي و تبليغات آغاز نمود.

او در سال 1950 ميلادي به دنيا آمد و تحصيلات خود را در مدرسه Stowe به پايان رساند، اولين تجربه او در تجارت، انتشار مجله 'Student' بود که در سن 16 سالگي انجام داد.

در سن 20 سالگي موضوع يک برنامه مستند تلويزيوني شد.

پس از بنيان گذاري Virgin، به عنوان شرکتي که صفحه هاي موسيقي را با پست براي مشتريان ارسال مي کرد، اولين مغازه خود را در خيابان آکسفورد لندن (يکي از مهم ترين خيابان هاي لندن) راه انداخت.

و در سال 1972 بود که برچسب Virgin بر صفحه هاي موسيقي شکل گرفت.

زماني که موسيقي Punk، مطرح مي شد، Virgin، گروه موسيقي Sec Pistols را به بازار معرفي کرد، و اين در حالي بود که ديگر شرکت هاي توليد کننده صفحه هاي موسيقي حاضر به همکاري با اين گروه ياغي نبودند. اين حرکت Virgin به عنوان کودتايي در صنعت توليد صفحه هاي موسيقي به حساب آمد.

بخت آزمايي،

پس از آن، تعداد بيشماري از ستارگان موسيقي پاپ توسط اين شرکت به بازار موسيقي معرفي شدند که از آن جمله مي توان، Genesis, Peter Gabriel, Simple Minds, و از همه معروف تر Rolling Stones را نام برد. اين موفقيت،Virgin Records را به يک بازيگر اصلي در بازار بين المللي موسيقي تبديل نمود.

از آن پس، Virgin، فعاليت هاي خود را به ديگر زمينه ها از جمله، خطوط هوايي و راه آهن، خطوط تلفن همراه، سرمايه گذاري، خرده فروشي، اينترنت، مشروبات الکلي، هتل ها و مراکز تفريحي گسترش داد، که روي هم رفته حدود 200 شرکت در بيش از 30 کشور جهان را شامل مي شود.
راديو ورجين (Virgin Radio)، به عنوان نخستين ايستگاه راديويي خصوصي بخش کننده موسيقي راک، در سال 1993، در مسيرهاي هوايي راه اندازي شد و سپس در سال 1997 به Chris Evans فروخته شد.

در 1985، سر ريچارد برنامه اي را براي شکستن رکورد مسافرت در عرض اقيانوس اطلس با قايق را، در شهر نيويورک طرح ريزي کرد. اما کمتر از صد مايل مانده به وطن، قايق او با يک تخته چوب شناور در دريا برخورد کرده و غرق شد.

سر ريچارد و ديگر خدمه از دريا بيرون کشيده شدند اما فرار از مرگ در آن شرايط، نام او و شرکتش را ورد زبان ها کرد.

سال بعد، مارگارت تاچر، نخست وزير وقت بريتانيا، سريع ترين عبور انسان از عرض اقيانوس اطلس را به کمک قايق جديدش، به او تبريک گفت، اما ظاهرا اين هم کافي نبود.

چندي بعد، او برنامه ديگري را به اجرا در آورد، و آن، اولين عبور از اقيانوس اطلس به وسيله بالون با هواي داغ بود. اين سفر نيز با چيزي نزديک فاجعه به پايان رسيد.

در پايان سفر، بالون که از کنترل خارج شده بود، در درياي ايرلند سقوط کرد. سر ريچارد و Per Lindstrand خلبان او موفق شدند که از بالون به بيرون بپرند، و يک بار ديگر آنها را از آب بيرون کشيدند.

Showman،
در اواسط دهه 1980، شرکت برنانسون در بازار بورس عرضه شد اما به دليل اينکه روش کار شرکت او، با چيزي که موسسات شهر از يک شرکت سهامي عام، انتظار داشتند بسيار متفاوت بود، مجبور شد تمام شرکت را از سهام داران آن بازخريد کند.

به منظور به دست آوردن پول براي خريد شرکت خودش، مجبور شد در سال 1992، Virgin Records را به يکي ديگر از غول هاي صنعت موسيقي يعني Thorn-EMI بفروشد، که البته قيمت تعيين شده نيز عدد سرسام آور 500 ميليون پوند(چيزي نزديک به يک ميليارد دولار) بود.
در 1994، سر ريچارد مزايده اي را براي راه اندازي لاتاري ملي به راه انداخت با اين شرط که درآمد آن خرج امور خيريه شود اما در آن شکست خورد. او در سال 1999 نيز تلاش دوباره اي بر اين کار نمود که اين يکي نيز با شکست مواجه شد.

در همين حال، شرکت Virgin Bandwagon، را در پي به دست آوردن امتياز مهمي در شبکه راه آهن کشور راه اندازي نمود که خطوط اصلي دروني و سواحل غربي کشور را شامل مي شود.
در سال 1999، ريچارد برانسون ازدواج کرده و پدر دو فرزند، براي خدمت در زمينه بازرگاني، به مقام شواليه ترفيع داده شد.

در سال 2000، Virgin، سري تازه اي از فعاليت هاي تجاري را راه اندازي نمود، که شامل virgin cars، virgin wines، Virgin Student، Virgin Money.com، Virgin Energy و Virgin Travelstore.com مي شود.

سال بعد، شرکت قطار هاي Virgin، اولين قطار سريع السير خود با نام "Pendolino" را در مسير خط اصلي ساحل غربي بريتانيا براي حمل مسافر راه اندازي نمود.
و در آوريل سال 2004، مسافراني که البته هزينه سفرشان را پرداخت کرده بودند، براي اولين بار توانستند با قطار سريع السيري به نام Virgin Super Voyager، که از مسير بين Reading و Manchester عبور مي کرد، مسافرت کنند.

به هر حال، براي اينکه قطارها بتوانند به سرعت هاي پيش بيني شده خود نزديک شوند، مي بايست بخش هاي عظيمي از خطوط راه آهن را ارتقاع بخشيد. به همين دليل، خدمات سريع السير در ماه سپتامبر 2004 کار خود را شروع کردند.

در ماه ژوئن سال گذشته، سر ريچارد رکورد جديدي را در گذر از کانال انگليس (درياي مانش) به ثبت رساند، اينبار به وسيله اتومبيلي که هم در خشکي کار مي کند و هم در دريا، و از اين طريق بيستمين سالگرد راه اندازي خطوط هوايي Virgin Atlantic را جشن گرفت.
او و دوست ماجراجويش Steve Fossett، هواپيمايي را به نمايش در آوردند که براي اولين پرواز تک خلبانه بدون توقف و بدون سوخت گيري دور کره زمين طراحي شده است.

گذر از مرز هاي نهايي،

در سپتامبر سال 2004، سر ريچارد قرارداد 14 ميليون پوندي را براي خريد پنج "Spaceliners" ساخت ايالات متحده به امضا رساند که قرار است در حدود سال 2008، مسافران Virgin را به فضا ببرد.

ترجمه: همه فن حريف
متن اصلي را در اين آدرس بخوانيد.
استفاده از اين مطلب بدون اجازه از همه فن حريف مجاز نيست.

چند نکته،

2005-02-06T20:28:00.000+01:00

اول اينکه از وقتي من Update (به روز رساني) نمي کنم، رختکن خاطراتي ها هم تنبل شدن. اونها هم خيلي وقته که چيزي ننوشتن، بجز اين آخري که بامداد نوشته. بعد هم اگر در مورد اين دختر پري دريايي گونه چيزي نشنيده ايد خبرش رو اينجا بخونيد خيلي جالبه. قصد داشتم اون رو ترجمه کنم و در همه فن حريف بذارم که وقت نشد. يکي ديگه از مطالبي رو که دوست داشتم در مورد زياد تو همه فن حريف بنويسم اما باز هم چون فرصت ندارم مجبورم لينک بدم در مورد ايستگاه بين المللي فضائيه که ديروز هم به اون اشاره کردم.
سايتش رو اينجا مي تونيد ببينيد و صفحه مربوط به زمان روئيت ايستگاه رو هم در اينجا نگاه کنيد. دقت کنيد که تنها زمان هايي رو بهتون ميده که از نظر نور امکان ديدن وجود داشته باشه. مثلا اگر ايستگاه در ساعت دوازده ظهر از منطقه شما عبور کنه او روز رو توي فهرست نياورده.
ضمنا با پيربانو هم بحثي داشتيم در مورد خانم کاندوليزا رايس. پروفايل مربوط به ايشان را در اينجا مي توانيد مطالعه کنيد، و نظر پير هم درست بود خانم رايس مقام Provost را در دانشگاه استانفورد داشته اند که من هم معني درست آن را نمي دانم ولي در متن ترجمه شده رئيس دانشگاه نوشتم. در فرهنگ لغت ناظم دانشگاه هم آورده شده است.

من هستم،

2005-02-03T18:51:00.000+01:00

من هستم چون مي نويسم. اين چند روزه خيلي سرم شلوغ شده و فرصتي براي نوشتن پيدا نمي کنم احتمالا تا عيد هم اوضاع بهتر نخواهد شد. به هرحال جداي از سر شلوغي ها، در اين مدت دل مشغولي هاي بسياري هم داشته ام. از مسافرت گرفته تا ديدن فيلم و خواندن مقالات و ... که امروز قصد دارم به برخي از آنها اشاره کنم.

دماوند،
اگر ساکن تهران هستيد و يک روز صبح از پنجره اتاقان به بيرون نگاه مي کرديد و قله دماوند را در جنوب غربي ديديد شاخ در نياوريد، احتمالا شما در بهشهر، نکا يا اطراف آن هستيد.

بله باز هم سفر هاي ماجراجويانه در رکاب پير، و اينبار به ميانکاله،
ميانکاله شبه جزيره اي است که خليج گرگان را از دريايچه خزر جدا مي کند، اين منطقه که مدت ها در دست روس ها بوده (صنايع شيلات) در واقع ميان قلعه نام داشته که با تلفظ روسي ميانکاله خوانده مي شود. ميانکاله، و تالاب هاي اطراف آن، پناهگاه زمستاني گونه هاي متفاوتي از پرندگان مهاجر است. به همين دليل، منطقه حفاظت شده معرفي شده و ورود به آن بدون مجوز از سازمان حفاظت محيط زيست ممنوع است. در اين منطقه شکار حيوانات غيرقانوني است (البته هر روز صداي تير تفنگ ها به هوا بود).

پنج شنبه، سفرمان را با سه اتومبيل شروع کرديم. در اين سفر پير نيز رانندگي مي کرد و ميول مي راند (ميول يک نوع خودرو نظامي بسيار قدرتمند است و پر سر و صدا است.)، اين وسيله نقليه توانايي هاي خود را در خارج از جاده به نمايش مي گذارد اما درون جاده بجز هدر دادن بنزين کاري از او ساخته نيست، براي مثال از تهران تا نکا حدود 120 ليتر بنزين سوزاند و بيشتر از 10 ساعت طول کشيد.

ايستگاه فضايي بين المللي،
بعد از بازنشستگي ايستگاه فضائي مير، کشور هاي فعال در تحقيقات فضايي اقدام به راه اندازي ايستگاه فضايي بين المللي زدند، اين ايستگاه که به صورت ماجولار (پيمانه اي) طراحي شده است، قابليت توسعه دارد و با سرعت زياد در مدار زمين در حال حرکت است. دانشمندان از کشور هاي مختلف دنيا، به اين ايستگاه سفر مي کنند و در آن به آزمايش هاي علمي مي پردازند.
اين ايستگاه هر 104 دقيقه يک بار کره زمين را دور مي زند و اگر شب هنگام از بالاي سر شما عبور کند، حتي با چشم غير مسلح نيز قابل ديدن خواهد بود.
از کرامات پير، يکي آن بود که برنامه عبور اين ايستگاه را در روز هاي سفرمان به ميانکاله (از سايت اينترنتي ناسا) در آورده بود و حدود هاي ساعت شش و نيم که ما در ميانکاله بوديم اين اتفاق افتاد. جماعت شيک پوش گروه مان که در خيابان اصلي شهر، مشغول رديابي نقطه نوراني، در آسمان بود (بعضي مان با دوربين هاي دو چشمي) توجه مردم را به خود جلب کرد و دقايقي ترافيک شهر به هم گره خورد. همه به آسمان نگاه مي کردند و بعضي از ما مي پرسيدند که شما چکاره ايد و اين شئ نوراني چيست؟
و پيربانو، در پاسخ گفت ما دانشمند هستيم!!

پس از بازديد از ايستگاه فضايي، به زاغمرز رفيتم. البته در بين راه نيروگاه عظيم نکا و اسکله بزرگ اميرآباد رو هم از دور ديديم. ما به طبيعت نزديک تر شده بويدم. بر خلاف هماهنگي هايي که از تهران شده بود، دال بر اينکه ما سه روز محل خواهيم بود، ظاهرا عزيز تر مايي مهمانسراي محيط زيست را رزرو کرده بود براي ما جا نداشتند. شب اول را در جاي ديگري خوابيديم و خيلي هم خوش گذشت.
صبح جمعه، به ديدن پرندگان مهاجر رفتيم.
عقاب تالابي، مرغابي، قره غاز، پليکان، فلامينکو، قرقاول، زاغجه، عقاب دم سفيد، چهارتايي (بعدا توضيح مي دهم) گراز، اينها اسامي جانوراني هستند که اکنون به خاطر مي آورم و در ميانکاله ديديم. ضمنا آنجا يک کشتي چوبي (احتمالا روسي) هم ديديم که به تازگي از زير ماسه هاي دريا سر برآورده و محلي هاي آنجا، فکر مي کنند مربوط به هزاران سال پيش است.

در راه برگشت به تهران، مشکلاتي براي اتومبيل هايمان پيش آمد که هيجان سفر را دوچندان کرد. ميول سر سيلندر سوزاند و آهو صفحه کلاج. گفتني است که در اين مدل سفرها، اينجور اتفاق ها دور از انتظار نيستند، همانطور که پدر تعريف مي کند که در همين شبه جزيره ميانکاله يک بار مجبور شده است سي کيلومتر راه را پياده برگردد تا به کمک تراکتور اتومبيل به گل نشسته را در بياورند. اما شايد کمي دقت قبل و در طول سفر، احتمال چنين حوادثي را کاهش دهد. از اين حرف ها گذشته، در طول سفر کلي چيز جديد ياد گرفتيم، و کلي جاهاي جديد ديديم، و کلي هم ماهي خورديم و يک نوع نون محلي به نام توتک که خيلي خوشمزه بود اما طرز پختش خيلي محلي به نظر نمي آمد.

از آنجايي که اکنون، صاحب دوربين عکاسي من کس ديگري است، قادر به عکاسي در سفرها نيستم، اما اگر اميرحسين خان عکاس باشي اجازه بدهند (و البته عکس هاي سفر را براي من بفرستند) آنها را در اين صفحه جا خواهم داد ( يا به آنها لينک مي دهم).

از مسافرت که بگذريم، در اين مدت تعداد زيادي فيلم ديدم، که جالب ترين هايشان از اين قرارند.

Legend of 1900، اين فيلم رو به علاقه مندان فيلم هاي موزيکال توصيه مي کنم، داستان پسري است که تمام عمر خود را در کشتي مسافري که بين اروپا و امريکا سفر مي کرده، گذرانده و هيچگاه از آن خارج نشده است. او از کودکي نبوغ عجيبي در نواختن پيانو از خود نشان مي دهد به طوري که بدون معلم و بدون دانستند نت هاي موسيقي زيبا ترين قطعات را مي نوازد.

Baraka، مستند قديمي که دوباره ديدم و از آن لذت بردم.

در آخر اينکه در اين متن به تعداد 353 عدد حرف "ي" وجود داشته است.

مقداري زندگي،

2005-01-16T17:17:00.000+01:00

قابل توجه تمام اون کساني که فکر مي کردند به زودي از شر نويسنده اين وبلاگ خلاص خواهند شد، جواب پاتولولژي رو امروز گرفتم و اون غده اي رو که در آورده بودم، چيز مهمي نبود و بايد دنبال راه ديگري براي راحت شدن از شر من بگرديد.
به هر حال من حالم خوبه و اين وبلاگ تيز تا اطلاع ثانوي به راه خواهد بود.

لينک ها :

اوا جبهه!!!!! بمب قزوينی اين مطلب رو حتما بخونيد!!

سرزمين من،

2005-01-13T15:43:00.000+01:00

سرزمين من بر روي نقشه شبيه گربه است (اگر خاکش همان باقي بماند که امروز هست).

سرزمين من از نظر آب و هوايي بسيار متنوع است، سرد و گرم دارد و خشک و مرطوب اما معتدل نيست. سرمايش استخوان مي ترکاند و گرمايش خرما مي پذد.

سرزمين من نفت دارد، چيزي که طلاي سياه مي نامندش.

مردم سرزمين من فکر مي کنند که خيلي پولدار هستند.

در سرزمين من دوست داشتن ميهن گرامي داشته مي شود، نه به اين دليل که همه ايران را دوست دارند، بلکه به اين خاطر که هيچ کس اين سرزمين را دوست ندارد، هرکه چنين حماقتي کند او را گرامي مي دارند.

در سرزمين من، کار و دانش گرامي است، نه به اين دليل که مهد دانش بوده يا هست يا اينکه سراي آرزوهاي دانشمندان و دانش دوستان است بلکه اين دليل که دانشمند در اين سرا چنان ناياب است، که اگرعاقلي پيدا شود، وظيفه خود مي داند که دانش را گرامي دارد.

برو کار مي کن نگو چيست کار، که سرمايه جاودانيست کار

اين اشعار مربوط به دوران دبستان بود. اما در سرزمين من متوسط ساعت کار مفيد روزانه کمي بيشتر از 20 دقيقه است. در اين، ديار (که همه دشمنان نقشه براي نابوديش کشيده اند) سالي 25 روز تعطيلي مذهبي و تاريخي وجود دارد به علاوه پنج شنبه ها و جمعه ها که مي شود 104 روز ديگر و يک ماه مرخصي استحقاقي و کلي مرخصي هاي استعلاجي و تشويقي و تازه مردم در اين سرزمين، سالي 14 ماه حقوق دريافت مي کنند بر مبني قانون کارش و سالي 5 ماه تعطيلند.

در سرزمين من دانش همچنان گرامي است، و توسعه آن نيز، به همين دليل است که دانش جويان را (شايد از روز نخست تاسيس دانشگاه تهران) چنان ادب مي کنند که جز درس خواندن به چيز ديگر فکر نکنند و اگر کردند از پنجره به بيرون مي اندازندشان.

در سرزمين من، دين و دين داري گراميست، به همين دليل تنها کشور با حکومت اسلامي است که روحانيون را به زندان مي اندازد و پيروان ديگر اديان نيز آزادند تا هر ساعت که اراده کردند به هر جاي دنيا که دوست داشتند بروند و باز نگردند.

هنر نزد ايرانيان است و بس.

در اين سرزمين هنر و هنرمند گراميند، به همين دليل، تئاتر ها، فيلم ها، کتاب ها و آثار موسيقي منتشر نمي شوند تا نکند که در دست نا اهلان افتند و از ارزش آنها کاسته شود.

سرزمين من خشک است، در اين قسمت از دنيا باران زياد نمي بارد، به اين دليل جزء معدود نقاط دنيا به حساب مي رود که براي خنک کردن از کولر هاي آبي استفاده مي کنند. به هر حال بي آبي بهتر از کم آبي است.

سرزمين من در چهارراه تمدن ها قرار دارد، به همين دليل سر چهارراه ايستاده ايم و تا دنيا به ما چپ نگويد.

در سرزمين من، آزادي و آزادگي آرمان مردم است، در اين سرزمين، دزدان و چاقوکشان آزاد هميشه بوده اند و به مال و ناموس مردم اين سرزمين تجاوز کرده اند (خارجي هايشان مثل مغول ها، عرب ها و ... و داخلي ها را هم که نيازي به نام بردن ندارند)

در سرزمين من، ديوار خانه ها بلند است، و دختران در خانه، زيرا آزادي بيش از حد خطري براي ناموس و جان و مال است.

در اين سرزمين اگر نمي توان جلوي دهن مردم را گرفت اما مي توان دروازه ها را بست.
به زبان ديگر اگر نمي توان جلوي دزدان و تجاوزکاران را گرفت اما مي توان جلوي مردم را گرفت که از خانه بيرون نيايند تا به ناموس شان نگاه نشود و رستوران ها را بست که از آنها دزدي نشود. و باشگاه ها و هتل ها را بست که در آنها بي ناموسي نشود و ...

مردمان سرزمينم به مهمان نوازي معروفند، اگر خارجي به کشور ما بيايد با روي گشاده با او رفتار مي کنيم، اما دليل نمي شود که هزينه اين گشاده رويي را را ندهد. پس با روي گشاده تا مي توانيم در پاچه اش فرو مي کنيم.

در سرزمين من، احترام شرط ادب است،
بر اين مبني، اگر ما به خارج برويم آنان که به کشورشان سفر کرده ايم، بايد به آداب و رسوم ما احترام بگذارند و از ما هم ايرد نگيرند، اگر آنان به ايران بيايند نيز نبايد جز اين کنند.

در سرزمين من، حق با من است، اين سرزمين مال من است، خانه خودم هم مال من است، بچه و زن هم مال من است، همانطور که ماشين و لباس و ... مال خودم هستند. هيچ کس حق ندارد در کار من دخالت کند، مگر شما در خانه خود ماهواره و اينترنت را به بچه هايتان حرام نمي کنيد، پس چرا من نتوانم در وطنم آنچه بد است و دشمن مي فرستد را محدود کنم و را امن نگه دارم.

مگر شما در خانه تان هر وقت بچه پدر سوخته اعصابتان را خراب کرد مثل خر نمي زنيدش، خوب حالا تو اين مملکت هر خري به خودش اجازه دهد و هرچه مي خواهد بکند؟ مگر شما در خانه خود هر سرو صدايي خواستيد در نمي آوريد (اين روزها که کسي اعصاب ندارد).

در سرزمين من هرکه باحال باشد را دوست دارند، زيرا کسي حال ندارد،
اگر از خانم ميان سال و به ظاهر تحصيل کرده اي که در حال عبور از وسط بزرگراه است يا اگر از دانشجوي به ظاهر روشنفکري که دم از ... مي زند و در حال عبور از وسط خيابان است در حالي که خط عابر پياده چند متر از او فاصله دارد و يا .. بپرسيد که چرا به قانون (يا چرا به حق ديگران) احترام نمي گذاريد؟ تنها يک جواب خواهيد شنيد:

بابا حال داريا و ...

و اين است که، در سرزمين من، آدم هاي باحال را دوست دارند.

دور زدن سانسور،

2005-01-09T12:42:00.000+01:00

دوستان عزيز، اين چند روزه حلقه تنگ خطوط قرمز کمي قرمز تر شده است. بسياري از وب سايت ها و سرويس هاي معروف اينترنتي مسدود شده يا به شکلي محدود شده اند. طبق معمول برخي از سانسور کنندگان کاسه داغ تر از آش بوده و برخي ملايم تر.
دوتا از معروف ترين اين سرويس ها يکي Orkut است که در چند ماه گذشته ايرانيان زيادي را با يکديگر مرتبط ساخته و ديگري سرويس هاي Weblog است.
به هر حال از ياد نبريد که هيچ ديواري نمي توان ساخت که غير قابل عبور باشد. اکنون نيز مي توانيد از راه هاي زير براي دور زدن فيلتر هاي گذاشته شده بر اين سرويس ها استفاده نماييد.

ورود به Orkut، از روش زير استفاده نماييد:

1. در بالاي صفحه Internet Explorer، Tools و بعد Internet Options را انتخاب نموده و در صفحه ظاهر شده Delete Cookies را فشار دهيد.
2. در همان قسمت Internet Options، Security را انتخاب نماييد و در صفحه باز شده Default Level را انتخاب کنيد.
3. به جاي http://www.orkut.com ، از اين آدرس استفاده کنيد https://www.orkut.com (به s بعد از http دقت کنيد.
4. صفحه Orkut بالا مي آيد و username و password را وارد نموده و sign in konid.
5. در اين لحظه صفحه Access Denied يا هر صفحه اي که نشون دهنده فيلتر شدن باشه ظاهره مي شه.
6. اگر به قسمت http روي آدرس وب سايت دقت کنيد دوباره http شده جلوي آن s را اضافه کنيد و enter را فشار دهيد.
7. به سوالي که از شما پرسيده مي شود با زدن yes پاسخ مثبت دهيد و صفحه Orkut باز مي شود.

اين روش رو يکي از دوستان در اورکات فرستاده بود و من امتحان کردم و بسيار عالي جواب مي دهد.

نوشتن و خواندن وبلاگ،

اگر از Blogger براي نوشتن وبلاگتان استفاده مي کنيد، کار بسيار ساده است. در قسمت setting هاي وبلاگ Email را انتخاب نماييد. در آنجا تنظيماتي براي يک آدرس ايميل مخفي وجود دارد که اگر مطلبي را به آن آدرس ايميل نماييد بطور اتوماتيک در وبلاگتان قرار خواهد گرفت. اين آدرس را بايد خودتان تنظيم نماييد. به نظر من، بهتر است حتما اين کار را انجام دهيد تا در صورتي که آدرس www.blogger.com را مسدود کردند امکان به روز رساني وبلاگتان را از دست ندهيد.

اما در مورد خواندن وبلاگ،
نخست در آدرس زير، برنامه RSS Reader را download نماييد.

http://www.rssreader.com

برنامه را نصب کنيد. اين برنامه اين امکان را مي دهد که محتويات وبلاگ ها و ديگر سايت هاي خبري را که به فرمت XML و با تکنولوژي RSS گه قبلا نيز در اين وب سايت به آن اشاره شده است، را بخوانيد.
بعد از نصب برنامه RSSReader کليد Add که با يک علامت + سبز رنگ نيز مشخص شده است را فشار دهيد. سپس در قسمت آدرس، آدرس RSS سايت مورد نظر را وارد نماييد.
اگر وبلاگي که قصد خواندنش را داريد از سرويس هاي Blogspot استفاده مي کند آدرس RSS آن به صورت زير است (براي مثال همه فن حريف)

http://hamefanharif.blogspot.com/atom.xml

يعني آدرس وبلاگ به علاوه /atom.xml در ادامه آدرس.
با اين کار مي توانيد مطالب وبلاگ مورد نظر خود را بدون سر زدن به آن ( يا حتي وقتي که فيلتر شده است) مطالعه کنيد.

از آزادي بيان دفاع کنيد،

2005-01-06T12:40:00.000+01:00

من به عنوان نويسنده اين وبلاگ، امروز که سعي کردم به وبلاگ خودم سر بزنم با پيام زير روبرو شدم.

از شما خواننده عزيز خواهش مي کنم، اگر مطالب منتشر شده در اين وبلاگ را خلاف اخلاق و عرف جامعه نمي دانيد، در قسمت کامنت هاي اين مطلب نظر خود را بيان نماييد و از دوستان خود نيز بخواهيد که از اين وبلاگ دفاع کنند.

مريض پررو،

2005-01-05T12:25:00.000+01:00

امروز در کمال پرروئي رفتم بيمارستان، عمل کردم، از توي کمرم يک کيست به قطر 2 سانتيمتر بيرون کشيدند، خودم نمونه رو بردم پاتولوژي و بعد هم اومدم خونه.
هنوز بي حسي موضعي از بين نرفته اما کم کم دارم احساس مي کنم که چه بلائي سرم اومده.

جالب اينجاست، با اينکه من ماهي حدود 40 هزار تومان پول براي بيمه ميدم، و شرکت نيز براي بيمه من هزينه اي رو پرداخت مي کنه، هيچ وقت اين سيستم بيمه به درد من نخورده.

چند سال پيش، پام توي کوه آسيب ديد. بخاطر اون مجبور شدم يک شب در بيمارستان بخوابم. اون موقع شرکت هاي انفورماتيک با بيمه دانا قرارداد داشتند. از بيش از 110 هزار تومان که هزينه بيمارستان شده بود، بيمه فقط کمي بيشتر از 35 هزار تومان رو پرداخت کرد و بقيه موارد جزء تعرفه بيمه به حساب نمي اومد ( اين در حالي بود که من از امکانات لوکس بيمارستان استفاده نکرده بودم).

اينبار، بيمه کننده ما بيمه ايران است. بيمه ايران براي اينکه مخارج بيمارستان را حساب کند، از بيمه شونده مي خواهد که چند روز (همان روز امکان ندارد) مدارک خود را، به همراه دستور پزشک به شرکت بيمه ارائه کند تا بيمه ايران معرفي نامه اي را به بيمه شونده تحويل دهد.
مثلا اگر ما براي يک برنامه چند روزه قصد سفر داشته باشيم، بايد از همان موقع دستورات لازم جهت بستري شدن و معاينات پزشکي را از انواع پزشک هاي مربوطه گرفته و به شرکت بيمه ارائه دهيم، تا اگر خداي ناکرده ... بيمه مخارج را قبول کند. راه ديگر اينکه، به بيمارستان برويد و مخارج را خود پرداخت نماييد بعد صورت حساب هاي مربوط به بيمارستان را به شرکت بيمه ارائه نماييد.
بعد از گذشتن از هفت خان رستم، شرکت بيمه به شما جواب خواهد داد که عمل هاي سرپايي جزء تعرفه بيمه به حساب نمي آيد و شرکت بيمه در اين مورد مسئوليتي ندارد.

يک نکته جالب ديگر در مورد شرکت بيمه دانا به يادم اومد، شبنم بعد از يکي از عمل هاش بايد عکس MRI مي گرفت، اما مطابق نسخه دکتر بايد، دو جور مختلف عکس مي گرفت (در واقع دو عکس MRI در يک نسخه). روند پرداخت بيمه دانا به اين صورت بود که بعد از تهيه عکس ها، قبض هاي پرداختي را به بيمه ارائه مي داديم و بيمه پول را برمي گرداند. اين دفعه، بيمه به اين بهانه که سقف پرداخت 28 هزار تومان است و قبض 56 هزار تومان بوده فقط 28 هزار تومان پول را برگرداند، استدلال هاي من هم در مورد اينکه دو عکس تهيه شده و بيمه بايد پول دو عکس را به خانواده او برگرداند کار ساز نشد. اما دفعه بعد که شرايط کاملا مشابهي رخ داد شرکت بيمه تمام 56 هزار تومان را برگرداند.
آيا نمي شود نتيجه گرفته که نمايندگان شرکت هاي بيمه، علاوه بر کميسيوني که دريافت مي کنند از جيب مشتريان هم پول هايي به جيب مي زنند؟؟؟؟؟؟؟

لينک ها:

'خوش پوشی روحانی' در ايران

ترديد در وجود خدا،

2005-01-04T20:00:00.000+01:00

خيلي دوست دارم، متن زير رو که از اخبار سايت بي بي سي برداشته شده با دقت مطالعه کنيد و نظر خود را در بخش کامنت ها بيان نماييد.

روان ويليامز، اسقف اعظم کليساي کانتربري، بالاترين مقام کليساي اسقفي انگلستان روز يکشنبه در مقاله اي که در هفته نامه ساندي تلگراف به چاپ رسانده، از زاويه اي روحاني و اعتقادي، به بررسي فاجعه زمين لرزه بستر اقيانوس هند که به مرگ بيش از يکصد و پنجاه هزار تن در کشورهاي حاشيه اين اقيانوس انجاميد پرداخته است.
روان ويليامز، در اين مقاله نوشته است: هر مرگ غير منتظره اي، براي دين آميخته با آرامش و جوابهاي از پيش حاضر، مسئله ساز است، چه برسد به حادثه اي در ابعاد گستردگي حادثه اخير (زلزله اقيانوس هند) که تنها به انسان احساس خشم توام با ناتواني القا مي کند.
اين ناتواني به حدي است که به اعتقاد آقاي ويليامز، ما نه مي دانيم چطور با آن برخورد کنيم و نه اينکه چطور شرايط را بهتر کنيم و درنهايت امري اجتناب ناپذير خواهد بود که نه گريزي از آن وجود دارد و نه مي توان احساس خوبي نسبت به آن داشت.
اسقف اعظم کليساي کانتربري اذعان مي کند که در چنين شرايطي، در وجود خدايي که در نظرش رنج و عذابي به اين گستردگي رواست، ترديد ايجاد مي شود و به اعتقاد آقاي ويليامز، شگفت انگيز يا حتي اشتباه بود اگر چنين ترديدي بوجود نمي آمد.
روان ويليامز مي نويسد ديدگاه سنتي اين است که خدا نه مسئول رفتار ماست و نه مسبب اتفاقاتي که در جهان رخ مي دهد. اتفاقات يا معلول ها، همه بواسطه دليل يا علتي رخ مي دهند که مي توان در يک نمودار رابطه آنها را ترسيم کرد و درواقع راهي براي رويارويي با آن يافت. بنابراين به اعتقاد آقاي ويليامز انتظار اينکه خدا هميشه در مواقع خطر وارد صحنه شود و از آن جلوگيري کند غيرمعقول به نظر مي رسد، اما او اين سوال را مطرح مي کند که بالاخره تا چه حد تلفات و خطر را مي توان براي اين جهان قابل قبول دانست؟
اسقف اعظم کليساي کانتربري مي پرسد اگر قرار نيست خدا به کمک انسان بيايد پس چرا مومنان دعا مي کنند و از خدا درخواست کمک يا شفا دارند؟ نويسنده در توضيح مي نويسد اگر آنها با خود صادق باشند، دعا را ابزاري براي ايجاد راه حل هاي جادويي، که جهان را براي همه امن کند، درنظر نخواهند گرفت.
روان ويليامز مي نويسد حقيقت شگفت آور اين است که دين از چنين آزمونهايي بارها و بارها موفق بيرون آمده، نه بخاطر اينکه شفابخش و آرامش دهنده يا قادر به توضيح حادثه رخ داده است، بلکه به اين دليل که افراد مومن هيچگاه نمي توانند آنچه را که به آنها نشان داده شده انکار کنند.
آقاي ويليامز اعتقاد دارد مومنان آموخته اند که جهان را هديه اي بدانند و در حوادثي که تنها در موردشان مي توانند سکوت کنند يا با حيرت شاهد وقوع آن باشند، حقيقتي نهفته است. گرچه اينگونه اعتقاد به شدت با حوادثي که بر اساس تجربه انسان حاکي از وجود جهاني قراردادي هستند در تضاد است.
اما مهمتر از همه، نظر اسقف اعظم کليساي کانتربري اين است که افراد مذهبي، ديگر انسانها را با شگفتي توام با سکوتي نگاه مي کنند که خدا آنرا در وجودشان هويدا ساخته است و در واقع ارزش بسيار زياد حيات را مي بينند و اين همان احساسات تندي است که به اعتقاد آقاي ويليامز، باعث مي شود افراد مومن و معتقد، در هنگام بحث در مورد سقط جنين يا مرگ اختياري افراد مبتلا به بيماري هاي لاعلاج، افرادي لجباز و غير منطقي به نظر برسند، چرا که از نظر آنها در اين جهان، جان اضافي وجود ندارد.
روان ويليامز اعتقاد دارد افراد مومن بايد الان بجاي تلاش براي درک حادثه رخ داده، واکنشي را نشان دهند که شرايط را براي افراد زنده مانده در اين حادثه به هر نحو تغيير دهد.
او درباره خصوصيات افرادي که در حال حاضر در اين حادثه، چه بعنوان آسيب ديده و چه بعنوان امدادگر دخيل هستند مي نويسد: آنها کمترين ميزان انرژي را براي خشم از نبود توجيه منطقي و مذهبي تلف مي کنند و نسبت به سوال فلسفي يا اعتقادي مهم ما، بي اعتنا هستند.
از نظر آقاي ويليامز آنها از قدرت و ديد صحيح براي عبور از اين بحران برخوردارند و خود را موظف به خدمت و ابراز عملي عشق مي دانند و در اين بين خداوند به شکلي بسيار ساده، همراه با آنها نمودار خواهد شد.

پيتزا آتنا و اورکات،

2005-01-02T18:47:00.000+01:00

عده کمي ممکنه معني تيتر بالا رو متوجه بشن، اما به هر حال، دنياي ارتباطات مدرنه و آزادي بيان.

کش،

2005-01-01T18:58:00.000+01:00

کشيدن از آن کلمات زبان فارسي است که معني هاي بسيار دارد. بجز معني اصلي آن مثل "طناب کشيدن"، به معني انجام عمل خاص نيز است، مانند "نقاشي کشيدن" يا "خط کشيدن". علاوه بر اينها، کشيدن در زبان فارسي مي تواند در ساخت نام شغل نيز بکار رود، مانند مسافر کشيدن، جاکشيدن يا .. که در اين صورت فاعل اين شغل مسافرکش يا جاکش و ... خواهد بود.

با تزريق تعداد زيادي دستگاه موتور سيکليت در شهر تهران، حرفه جديدي نيز شکل گرفته که شايد بتوان آن را موتورکشي و انجام دهنده آن را موتوکش ناميد. موتورکش ها، راننده هاي موتورسواري هستند که به جابجايي مسافران به وسيله موتور مشغول هستند، و در واقع مسافرکشان موتورسوار يا به اختصار موتورکش هستند.

به هر حال، موتورکشي، هم يکي از مشاغل زائد تازه در اين شهر بي قانون است که احتمالا به زودي از مشکلات شهر محسوب خواهد شد.

کيارستمي، امام زاده + اينترنت،

2004-12-31T13:48:00.000+01:00

امروز فرصتي دست داد تا به جشنواره سينماي مستند (از سينماتوغراف تا سينما ديجيتال) سري بزنم. البته به دلائلي در زمان استراحت بين نمايش ها مجبور شدم خانه هنرمندان رو ترک کنم.
در سري اول، فيلم هاي جالبي پخش شدند که از جمله آنها "نور" از بهمن کيارستمي (جالب اينجاست که در قرن بيست و يکم، هنوز در ايران مشاغل تا حد بسيار زيادي خانوادگي هستند و عجيب نيست که فرزند عباس کيارستمي هم يک فيلم ساز از آب در بياد).
نور داستان اجراي قطعات کورال در کليسا هاي شمال غرب ايران و رابطه برقرار کردن مردم با اين نغمه ها است.
"يک مساوي پنج" نيز فيلم بسيار کوتاه جالبي بود از "ميلاد بهار". فيلم که چند ثانيه بيشتر طول نکشيد، دختر خانمي را نشان مي داد که در طول مدت نمايش فيلم در بزرگراه کردستان کنار بزرگراه ايستاده بود. در مدت زمان فيلم برداري چندين اتومبيل (از انواع مختلف) براي بلند کردن دختر، توقف مي کردند و در پايان با آماري نشان داده مي شد که به طور متوسط در خيابان هاي تهران روزانه و فقط براي يک خانم، چند هزار توقف انجام مي شود (يا به قول دختر هنرپيشه فيلم چند نفر آدم علاف تو خيابون ها پرسه مي زنند).
امام زاده و اينترنت، اين هم اسم فيلم رضا بود و در واقع براي ديدن اون به خانه هنرمندان رفته بودم. قبلا و تا جايي که من خبر دارم اسم فيلم "امام زاده اينترنت" بود اما ظاهرا به دلائل ... اسم آن را به "امام زاده و اينترنت" تغيير داده اند. به هر حال من تدوين نهايي فيلم رو نديده بودم و نمايش اون با کيفيت بسيار عالي برگذار شد.

سال نو مبارک،

فردا اول ژانويه 2005، روز سال نوي ميلادي است. اما به دليل اينکه بسياري از دوستان و خوانندگان همه فن حريف که خارج از ايران هستند فردا سر کار نمي روند، از امروز سال نو را به همه تبريک مي گم و اميدوارم هم براي شما سال خوبي باشه و هم 26 دسامبر سال 2005 زلزله سهمگين ديگري تعطيلات رو براي مردم خراب نکنه!!!!!

لينک ها :

صفحات Google و CNN برای کمک به آسيب ديدگان دريالرزه جنوب آسيا.

Tsunami Relief

Aid groups accepting donations for victims

تصوير ماهواره اي، دائي جان ناپلئون و بقيه داستان ها،

2004-12-30T19:05:00.000+01:00

تصوير زير که در روز بيست و ششم دسامبر، توسط ماهواره Digital Globe's QuickBird برداشته شده است، امواج خروشان اقيانوسي، را نشان مي دهد که سواحل سري لانکا را در هم نورديدند.

وب سايت گم شدگان،
با توجه به اينکه تعداد قابل توجهي از اتباع کشور هاي پيشرفته غربي نيز در اين حادثه جان خود را از دست داده يا در حال حاضر نا پديد شده اند و با در نظر گرفتن حجم خسارات وارد شده، ظاهرا بزرگ ترين برنامه امداد رساني در زمان صلح در جريان است. به هر حال از آنجايي که کشور ما هم جزء سرزمين هاي زلزله خيز به شمار مي آيد، به نظر مي رسد که ماهيت اين اقدامات مي تواند براي ما نيز آموزنده باشد.
يکي از ابتکارهاي جالب در اين زمينه، به راه اندازي وب سايتي براي کمک به پيدا کردن گم شدگان حادثه است.
بعد از وقوع زمين لرزه و برخورد امواج به ساحل، بيشتر خطوط ارتباطي در منطقه قطع شد، و با در نظر گرفتن حجم بالا اجساد و خطر شيوع بيماري هاي عفوني در منطقه، بسيار از اجساد را به صورت شناسايي نشده، به خاک مي سپارند يا در بعضي مناطق مي سوزانند، بنابراين، مطلع شدن از اوضاع گم شدگان کاري بسيار دشوار است (وضعيت مشابهي پارسال در هنگام زلزله بم رخ داده بود و بسياري از خانواده ها به همين دليل از هم پاشيده شدند).
به همين دليل تلوزيون بي بي سي، اقدام به راه اندازي وب سايتي کرده(اينجا را کليک کنيد)است که خانواده هاي گمشدگان مي توانند مشخصات و حتي عکس عزيزان خود را در آن قرار دهند، کساني که احتمالا از وضع اين گمشدگان با خبر هستند مي توانند از طريق وب سايت وضعيت آنها را گزارش دهند، ظاهرا تا امروز چند نفر از همين راه پيدا شده اند.

تايلند،
تايلند فقط براي جهانگردان غربي ديدني نيست، ايرانيان بسياري نيز براي گذراندن تعطيلات به اين کشور سفر مي کنند، اما هيچ آماري از کشته يا زخمي شدن ايرانيان در اين منطقه منتشر نشده است، اگر فرض را بر اين بگذاريم که دولت ايران، به وظيفه خود در اين زمينه عمل کرده و از سلامت اتباع ايراني در آنجا اطمينان حاصل کرده است، شايد بتوان نتيجه گرفت که سواحل زيبا و دريا، ديدني هاي جذاب از نظر مردم ما نبوده به اين دليل، ايرانيان سفر کرده به اين کشور در آن مناطق حضور نداشته و آسيب نديده اند.
از آنجايي که براي مسافران ايراني سانفرانسيسکو رفتن در کشورهاي شرق آسيا، شهرتش بيشتر از سواحل و دريا است، شايد اين گرايش توانسته باشد جان عده اي از هم وطنان شريف را نجات داده باشد.

دائي جان،
صحبت از سانفرانسيسکو شد، بد نيست يادي هم از دائي جان کنم. امروز بعد از سال ها، دوباره به تماشاي مجموعه دائي جان ناپلئون نشستم. جالب اينجاست که با اين همه تغييرات در ظواهر شهر تهران، و بيش از 10 برابر شدن جمعيت آن، ماهيت زندگي و طرز فکر اين مردم، با زمان ساخت سريال و حتي با زمان اتفاق افتادن داستان (حدود 60 سال پيش) تفاوت زيادي نکرده است.
هنوز تئوري توطئه قوي ترين ساختار فکري اين مردم را شکل مي دهد. هنوز هم، همه فکر مي کنند که انگليسي ها همه چيز را دست دارند. هنوز هم تهاجم، توطئه، نقشه، و ... از طرف دشمن خارجي ما را تحديد مي کند. و آقاي بلر و جرج بوش شب ها قبل از خواب ساعت ها به مسائل ايران فکر مي کنند.

شايد به همين دليل هم هست که بعد از همه اين سال ها محبوب ترين (و البته با محتوي ترين) مجموعه طنز در اين مملکت دائي جان ناپلئون است، و باز هم البته، برهوت فعاليت فرهنگي و هنري در اين سرزمين، در بقاي موفقيت اين سريال بي تاثير نيست.

پيش بيني زمين لرزه،
يکي از دوستان هم در مورد مطلب قبلي، کامنت گذاشته بودند که نمي توان زلزله را پيش بيني کرد.
بله اين موضوع درست است، از نظر علمي نمي توان زلزله را پيش بيني کرد، اما مي توان با کمک داده هاي زمين شناسي و زلزله شناسي و فن آوري هاي مدرن ساختمان سازي، بنا ها را به گونه اي، و در جائي ساخت که در هنگام وقوع زلزله کمترين خسارت ممکن را ببينند. در سال هاي اخير( و آخرين بار در سال گذشته و چند وقت بعد از زلزله بم) در ژاپن زلزله اي بسيار قوي تر از زلزله بم به وقوع پيوست اما به دليل آمادگي هاي قبلي تلفاتي به جا نگذاشت و خسارات ناشي از آن هم (در مقايسه با بم) بسيار ناچيز بودند.
همانطور که قبلا هم اشاره کرده بودم، در مورد همين دريالرزه اي که در جنوب آسيا اتفاق افتاد، با کمک سيستم هاي هشدار دهنده مي شد جان هاي زيادي را نجات داد. به هر حال، به ياد داشته باشيد که مشابه اين دريا لرزه ها و در اقيانوس آرام زياد اتفاق مي افتد.

لينک ها :

گزارش زمین لرزه 26 دسامبر 2004 میلادی خارج از ساحل سوماترا، اندونزی

دريالرزه،

2004-12-28T18:08:00.000+01:00

ظاهرا قرار بر اين شده که پديده هاي زميني هر سال قبل از سال نوي ميلادي حال مردم جهان را بگيرد.
پارسال زلزله در بم، و امسال دريالرزه در اقيانوس هند.
در چند روز گذشته قصد داشتم در مورد مسائل مختلفي مطلب بنويسم که وقوع اين آخرين پديده طبيعي چنان من رو شک زده کرده بود که فقط پاي تلويزيون و در اينترنت به دنبال اخبار و اطلاعات در مورد آن بودم.
به نظر مي رسه که در چند روز گذشته همه اونهايي که به مسائل علمي و طبيعي يا اخبار و اتفاقات علاقمند هستند در اين زمينه به قدر کافي ياد گرفته اند و من چيز جديدي براي ارائه نداشته باشم. در اينجا فقط به دو نکته اشاره مي کنم.
اول اينکه از اسم دريالرزه خيلي خوشم اومده هر چند که از خودش چندان خوشحال نيستم. به هر حال همان شعار قديمي "زلزله (يا در اينجا دريالرزه) بلا نيست، بلکه يک پديده طبيعي است، عدم آگاهي و پيشگيري بلا است و فاجعه مي آفريند".
دوم اينکه در قرن حاضر و با قوي شدن ارتباطات بين قاره اي به نظر مي رسد که بشريت به هم نزديک تر شده اند و طبيعتا درد ها و شادي هايشان را راحت تر با هم تقصيم مي کنند. چه در مورد زلزله بم که خيلي از مردم دنيا از تعطيلات خود صرف نظر کرده و به کمک مردم زلزله زده بم شتافتند و چه در مورد جنوب آسيا که مردم خيلي از ثروتمند ترين کشور هاي جهان در موقع وقوع زلزله آنجا حاضر بودند و حتي قرباني دادن و امروز خود از بلا ديدگان به شمار مي آيند.

پول + باد + هنر در ايران،

باز هم دوست دارم آن تکه شعر قديمي را که با معني غلط بسيار به کار مي رود، دوباره تکرار کنم.

هنر نزد ايرانيان است و بس.

بله اگر شما يک روز صبح از خواب بيدار شويد و متوجه شويد که بانک خارجي به طور اشتباهي، مبلغ 40000 دلار را بجاي 4000 دلار در حسابتان ريخته، و اگر مطلع شويد که بازگشت پول به حساب اوليه نيازمند اجازه شما مبني بر برداشت پول از حسابتان است چه مي کنيد؟
آيا قبل از جاري شدن مراحل قانوني (و در فرصت باقيمانده) پول را به حساب ديگري منتقل کرده يا از بانک خارج مي کنيد يا اينکه امکان بازگشت پول به بانک مبدا را فراهم مي آوريد؟
به هر حال، در بين دوستان و آشنايان همه فن حريف، هيچ کس راه دوم را پيشنهاد نکرد. صادق ترين هم، هادي بود که گفت با اينکه اين کار دزدي است، اما خيلي خري که پول را بر نداري!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Dllhost.exe،

2004-12-24T13:07:00.000+01:00

ظاهرا يکي از فايل هاي اسرارآميز ويندوز به حساب مياد! تو اينترنت هم که جستجو کردم چيز با ارزشي در موردش پيدا نکردم (ظاهرا ديگران هم در موردش بي اطلاعاتند).
وقتي به اينترنت وصل شديد، دکمه هاي Ctrl + Alt +Esc رو روي صفحه کليد کامپيوتر خودتون فشار بديد. با انجام اينکار، برنامه Task Manager بالا مياد که احتمالا با اون آشنا هستيد. با کمک اين برنامه که هنگام نصب ويندوز روي کامپيوتر شما نصب شده، امکان اين را خواهيد داشت که تمام برنامه هايي که در پيش زمينه و پس زمينه کامپيوترتان فعال هستند، و ميزان استفاده آنها از حافظه و پردازنده را ديده و برنامه مورد نظر را خاموش نماييد. از تب هاي مختلفي که اين برنامه در اختيارتان قرار مي دهد Processes را انتخاب نماييد. در فهرست برنامه هاي فعال، احتمالا dllhost.exe را پيدا مي کنيد. جالب اينجاست که در موقع اجرائي اين برنامه است که بسياري از Adware ها و Spyware ها (برنامه هايي که برخلاف ميل شما و معمولا از طريق اينترنت روي کامپيوترتان نصب شده و از کامپيوتر شما اطلاعات به خارج فرستاده يا صفحاتي را به شما نشان مي دهند که مورد نظرتان نيستند.) موقعي که dllhost.exe در حال اجرا است فعال مي شوند.

به هر حال، مي توانيد dllhost.exe را در فهرست انتخاب نموده و با فشار دادن دکمه سمت راست ماوس، و انتخاب End Process آن را ببنديد، اما به خاطر داشته باشيد که احتمالا با هر صفحه جديدي که باز مي کنيد اين برنامه دوباره اجرا خواهد شد. بستن اين برنامه هيچ زياني به کار سيستم شما نمي رساند، اما باز بودن آن علاوه بر امکان اجراي Adware ها و Spyware ها، خود نيز حافظه زيادي را اشغال کرده و سرعت سيستم تان را پايين مي آورد.

اگر در مورد dllhost.exe اطلاعات بيشتري داريد خوشحال مي شوم که من را نيز در جريان بگذاريد.

داستان هاي Google،

2004-12-22T20:08:00.000+01:00

يکي از ابتکارهاي طراحان موتور جستجوگر گوگل، تغيير لگوي اصلي وب سايت، متناسب با وقايع مهم روز است. ابتکار جديد گردانندگان اين وب سايت داستاني کردن اين تغييرات است. براي تماشان اين داستان تصويري هر روز به سايت سر بزنيد و روي آرم Google کليک کنيد.

بلندي شب،

2004-12-21T10:52:00.000+01:00

معمولا مي گن شب يلدا بلند ترين شب ساله!!!
فکر مي کنم اين هم يکي از اشتباهات معمول باشه که ساليان سال است که بين مردم رواج يافته.
اگر شما شب اول مهر ماه ساعت 8 شب به رختخواب بريد و ساعت 8 صبح از خواب بيدار شيد، در اين ساعات شما 13 ساعت خوابيديد و هيچ شب ديگري در سال، اينقدر طولاني نيست.
باز هم فکر مي کنيد شب يلدا بلند ترين شب ساله؟؟؟؟؟

شب يلدا،

2004-12-20T18:41:00.000+01:00

اميدوارم امشب به همه يک جورايي خوش بگذره. اول مي خواستم به پدر و تمام اونهايي که تولدشون امشب بوده تبريک بگم.
بعد توضيح بدم که شب يلدا رو مردم ايران از قرن ها پيش جشن مي گرفتند، اما معمولا کسي اون رو به ديگران تبريک نميگه بلکه آرزوهاي خوب مي کنند. امروز کلي SMSگرفتم که شب يلدا رو تبريک گفته بودند. به هر حال از همه اون ها هم متشکرم.

يکي از عادات فکر مي کنم بيشتر مردم دنيا اينه که در مراسم و مخصوصا جشن ها، هر سال داستان تکراري اون رو براي همديگر تعريف مي کنند، و شايد دلائلش هم معلوم باشه، اينطوري اون مراسم به ياد مي مونه و جوان تر ها هم با اون آشنا مي شن.

اما در مورد مراسم ايراني يک نکته خاص وجود داره. از وقتي که به ياد دارم، تو راديو ها (و تازگي تلويزيون ها) هر سال مراسمي مثل شب يلدا، عيد نوروز و ديگران مراسم مهم رو گرامي مي داشتند و داستان اونها رو از دانشمندان و محققان مي پرسيدند و جالب اينکه در تمام اين سال ها، حتي يک داستان تکراري هم نشنيدم. امسال هم راديوي بي بي سي با دکتر محمود خوشنام مصاحبه کرده، و داستان هاي جديدي از شب يلدا رو در اون مصاحبه شنيدم (لينک اين مصاحبه رو در پايين صفحه بخونيد).

يکي ديگه از نکات جالب اينکه، با وجود ممنوعيت هاي دولتي در اين سال ها، در برگذاري مراسم ايراني مردم ايران اين مراسم رو فراموش نکرده اند، اما امسال به نظرم ميومد توي تهران شور و حال ديگري بود.
فکر مي کنم، زمان هايي که سخت گيري ها و دشمني ها با رسوم مردم بيشتر مي شه و يا خطوط قرمز رو پر رنگ تر مي کنند، مردم هم علاقه بيشتري به رد شدن از اين خطوط نشان مي دهند.

يک پيام SMS هم امشب خيلي رد و بدل شد با اين مضمون:

چند ساعتي بيشتر تا پايان پاييز باقي نمانده، آيا جوجه هاي خود را شمرده ايد؟؟

به هر حال اگر قبل از ساعت دوازده امشب اين متن رو مي خونيد هنوز وقت باقي است!!!!!

لينک ها:

يلدا: جشن تولد خورشيد، جشن آغاز خلقت

بازگشت همه فن حريف،

2004-12-18T20:15:00.000+01:00

بالاخره تلسم شکست و من نوشتم، نزديک به يک هفته اي بود که حرفم نمي اومد.

ديشب يک اتفاق جالب افتاد، براي اولين بار متوجه شدم که تارنتينو کارگردان Kill Bill همون کارگردان Pulp Fiction هم هست. در واقع اين رو مي دونستم و اون زماني که Pulp Fiction به نمايش در اومد کلي در مورد اون خونده بودم و در مورد ساخت فيلم و چيزهاي ديگه اما اسمش رو يادم رفته بود و بعد ها هم از اون فيلم ديدم اما وقتي Kill Bill رو مي ديدم اصلا متوجه اين موضوع نشده بودم. به هر حال، دوباره و اينبار با خيال راحت Pulp Fiction رو ديدم و باز هم خيلي حال کردم.

يک سري مطلب هم در مورد نوشيدني هاي معروف دنيا دارم آماده مي کنم که در روزهاي آينده مي تونيد منتظرشون باشيد.

اين شعر رو هم من نگفتم اما با ايميل دريافت کردم، خوندنش خالي از لذت نيست. البته اميدوارم به کسي بر نخوره و به قول انگليسي ها فقط Fun است.

مانتو
ديد مأموري زني را توي راه
«کو همي‌گفت اي خدا و اي اله»
تو کجايي تا شوم من همسرت
وقت خواب آيد بگيرم در برت
تاپ پوشم بهر تو با استريچ
جاي مي نوشم به همراهت سن‌ايچ
پا دهد، صندل برايت پا کنم
تا خودم را در دل تو جا کنم
زانتيايت را بشويم روز و شب
داخلش بنشينم از درب عقب
در جلو آن‌که نشيند، آن تويي
در حقيقت صاحب فرمان تويي
گر تو گويي، شال بر سر مي‌نهم
گر تو خواهي، موي را فر مي‌دهم
موي سر مش مي‌زنم از بهر تو
يک‌سره حتي به وقت قهر تو
از براي تست کوته آستين
پاچه‌ي شلوار من هم همچنين
غير يک‌کيلو النگو توي دست
پاي من بهر تو پر خلخال هست
بهر تو مالم به صورت نيوه‌آ
يک گرم، يا دو گرم ... يا اين‌هوا !
اودکلن بر خود زنم پيشت مدام
تا که بوي گل بگيرد هر کجام
مي‌روم حمام گرم کوي تو
مي‌زنم سشوار، رو در روي تو
گر که حتي مو نباشد بر سرم
من کله‌گيس از دبي فوراً خورم!
اي فدايت ريمل و بيگودي‌ام
وي فدايت لنز و عينک دودي‌ام
من براي تست گر «روژ» مي‌زنم
گر جز اين بوده است، کمتر از زنم!
از براي تست اين روژ گونه‌ام
ورنه بهر غير، ديگر گونه‌ام
خاک پاي تست خط چشم من
تا درآيد چشم هر مرد خفن
لاک ناخن‌هام ناز شست تو
ناخن مصنوعي‌ام در دست تو
بهترين‌ها را پزم بهر غذا
پيتزا و شينسل و لازانيا
با دسر بعدش پذيرايي کنم
همرهش يک استکان چايي کنم
اي به قربان تو هر چه باکلاس
مي‌شوم خوش‌تيپ بهرت از اساس
بهر تو تيپ جوادي مي‌زنم
گر نجواهي، تيپ عادي مي‌زنم
«گر که گويي اين کنم يا آن کنم»
من دقيقاً اي عزيز آن‌سان کنم
من برايت مي‌شوم اِند ِمرام
گر که باشد سايه‌ي تو مستدام
کاش مي‌شد من ببينم رويکت
واکنم گل‌سر، زنم بر مويکت
***
گفت مأمورش که: اي زن، کات کن!
کمتر از اين خلق عالم مات کن
چيست اين لاطائلات و ترّهات؟
حاسبوا اعمالکن، قبل از ممات
بوي کفر آيد ز کل جمله‌هات
اين چه ايماني است؟ ارواح بابات!
تيپ تو بوي تساهل مي‌دهد
نفس آدم را کمي هل مي‌دهد
حرف‌هاي تو خلاف عفت است
بدتر از اي‌ميل و يک‌صد تا چت است!
آن‌چه کلاً عرض کردي، نارواست
«مفسدٌ في العرض» بودن هم خطاست
با خدايت مثل آدم حرف زن
گر که قادر نيستي، اصلاً نرن!
از خدا چي چي تصور مي‌کني
کاين چنين با او تغيير مي‌کني؟
شل حجابا! دين ادا اطوار نيست
جاي مانتو کوته سرکار نيست!
بايد آموزي کمي علم کلام
حق همين باشد که گويم، والسلام!
چون به پايان آمدش مأمور حرف
از خجالت آب شد زن مثل برف
گفت: اي مأمور، حالم زار شد
از مرام خود دلم بيزار شد
حرف تو هر چند توي خال زد
در نگاهم ليک ضدّ حال زد
از سخن‌هاي تو من دپرس شدم
گر طلا بودم دوباره مس شدم
من پشيمان گشتم از ايمان خود
مي‌روم اکنون به کفرستان خود
بعد از اين ريلکس مي‌گردم دگر
کاملاً برعکس مي‌گردم دگر
پس سر خود را گرفت و گشت دور
با دلي آشفته و چشمي نمور
***
ناگهان در توي ره، مأمور را
تلفن همراه آمد در صدا
يک نفر در پشت خط از راه دور
گفت با مأمور: کاي مرد غيور
اين چه برخوردي است که مورد پرد؟
مرده‌شور اين طرز ارشادت برد!
از چه زن را ول نمودي در فراق؟
أنکر الأشخاص عندي ذوالچماق
تو براي وصله کردن آمدي
ني براي مثله کردن آمدي
ما برون را بنگريم و قال را
منتها يک‌خورده‌اي هم حال را
اين زني که تو چنين پراندي‌اش
فاسد و فاسق پس آن‌گه خواندي‌اش
هيچ مي‌داني که خيلي زود زود
او «فرار مغزها» خواهد نمود؟
اين فضاي اجتماع حاليه
گر چه هر چه بسته‌ترتر(!) عاليه
مصلحت مي‌باشد اما بعد از اين
باز گردد يک‌کمي ماند چين
پس به محض قطع اين تلفن بدو
دامن زن را بگير و گو مرو
( دامنش را گر گرفتي در مسير
در حد شرعيش اما تو بگير! )
رفت مأمور از پي زن با دليل
گر چه در ظاهر بسان زن ذليل
ديد زن را در خيابان صفا
رفت پيشش، گفت او را: خواهرا!
بعد از اين‌ها ترک قيل و قال کن
با خدا هر طور خواهي حال کن
توي هيچ آداب و ترتيبي مکوش
هر چه مي‌خواهد دل تنگت بپوش!

يک اتفاق جالب،

2004-12-11T17:19:00.000+01:00

اولين روزي که توي لندن مي گشتيم، Ellie من رو به مرکز شهر برد. در بين اين سفر درون شهري به ميدان عظيم Trafalgar رسيديم. ميدان بزرگ و بسيار زيبايي که مجسمه بزرگ نلسون رو در وسط خود دارد. در قسمتي از ميدان و درست جلوي پله هاي National Gallery، يک گروه مشغول فيلم برداري بودند، و مردم هم جمع شده بودند و تماشا مي کردند. جايي که مارسيديم، قرار بود يک پسر جوان حلقه اي را به دختر جواني هديه بدهد و او را ببوسد. که البته سر همين قسمت کارگردان کلي کات مي کرد و پسره هم به نظرم بدش نمي اومد. به هر حال من از اونها عکس گرفتم که اينجا مي بينيد.

امروز داشتم دنبال يک چيزهايي تو اينترنت مي گشتم که ناگهان يک صفحه تبليغاتي باز شد و قبل از اينکه تصميم بگيرم اون رو ببندم متوجه يک چهره آشنا در فيلم داخل اون صفحه شدم. بله همون فيلمي بود که ما تو Trafalgar ديده بوديم. براي ديدن اون صفحه اينجا رو کليک کنيد و اگر باز نشد فيلم رو اينجا نگاه کنيد.

باز هم RSS،
در راستاي گسترش تکنولوژي RSS وب سايت بخش فارسي بي بي سي هم اخبار و اطلاعات خود را با اين روش منتشر مي کند. براي اطلاعات بيشتر به لينک زير سر بزنيد.

دريافت خودکار اخبار از سايت فارسی بی بی سی با استفاده از آر اس اس

لينک ها:

نيک ميسون از گروه پينک فلويد به پرسشهای شما پاسخ داد

در محضر پير،(3) (بازديد از پارک ملي خجير)،

2004-12-10T17:27:00.000+01:00

در ادامه سفر هاي اين اواخر در رکاب استاد علي پارسا (پيرنا)، اين بار سر از پارک خجير در آورديم. از آنجا که لازم است هرکجا مراد پاي نهد مريدان نيز، به دنبالش روان باشند ما نيز ز رسم ادب سخن نگفتيم و برنامه اسکي را از سر بيرون رانده به دنبال پير روان گشتيم. جهالي (جمع جاهل) نيز بودند که مريدان منتظر را منتظر تر نهاده همه را سرکار گذاشتند و از معيت استاد جا بماندند. سخن کوتاه کنم که مريدان لازم دانستند که در ادب فارسي فرهنگي تحت نام "پيرنامه" بايد تدوين نمود، تا واژگان کهن را که در اين وادي کاربردي نو يافته اند تقرير نموده، جاهلان و تازه جاهلان را با صفات پير آشناتر نمايد.

از آن جمله اند، اين الفاظ:

گشت مايه : به معني هزينه تور.
راه توشه: به معني کوله پشتي و اصولا هر آنچه مريدي در سفر با بياورد.
گشت بر: به معني تور ليدر (از نوع خوب، مانند آنکه ما را راهبري مي کند)
گشت کش: به معني تور ليدر (اما کسي که مريدان را خوب راهنمايي نکند، يا هزينه، بسيار ستاند)
پير: همه مي دانند.
پيربانو: شهرزاد خانم.
جاهل (مريد): اعضاي تور.
تازه جاهل (نو مريد) : متاخريني که به اين برنامه ها مي پيوندند.

و اما لغات آنقدر بسيارند، که در حوصله اين بحث نگنجد.

ما بقي داستان.
با دو عدد ميني بوس به سمت پارک حرکت نموديم. نخست، توقفي داشتيم در موزه حيات وحش که بسيار آموزنده بود. هدف اصلي از برپا نمودن اين موزه، آشنا کردن بازديد کنندگان با شرايط زيست محيطي و جانوران موجود در پارک است. بيشتر حيوانات موجود در موزه مريض يا سالمند بوده اند يا اينکه توسط شکارچيان غيرقانوني شکار شده اما جسدشان توقيف شده است.
در تابلوهاي موزه نيز همچون غالب تابلوهاي موجود در سازمان ها و ادارات امروز مملکت غلط املائي موجود است.

لازم به گفتن مي باشد، که توضيحات مسئولين موزه بسيار آموزنده و کامل بود، و باعث شد که ما قبل از ورود به پارک با انواع جانوراني که ممکن بود با آنها روبرو شويم آشنا گرديم.

پارک خجير،
پارک خجير يکي از بزرگ ترين پارک هاي ملي کشور به شمار آمده و قديمي ترين آنها نيز است. اين پارک در زمان قاجار قرق پادشاهان بود و در دوران پهلوي نيز چنين ماند، تا سال 1354 که به عنوان پارک ملي خجير رسما تحت حمايت سازمان محيط زيست قرار گرفت. اين پارک، تا سال ها توانسته بود، خود را از نظر طبيعي بکر و دست نخرده نگه داشته و جانوران مقيم آن در قلمروهاي خود زندگي مي کردند.

بعد از انقلاب، نهاد هاي نظامي و امنيتي درون اين پارک، پايگاه، کارخانه و ديگر تاسيسات به راه انداختند و از جمله جاده اي که مانند پارک گلستان، آن را به دو نيم مي کند که باعث مي شود محيط طبيعي زندگي جانوران به دو نيم شده، جانوران مقيم در دو سوي پارک از يک ديگر جدا بيافتند، کارشناسان محيط زيست اين، را براي بقاي نسل خيلي از گونه ها مضر مي دانند. همه اينها به علاوه امکانات بسيار کم سازمان حفاظت محيط زيست، در اين سالهاي اخير و قدرت کمتر اين سازمان از نظر اجرائي باعث شده که زندگي بسياري از گونه هاي جانوري در معرض خطر نابودي قرار بگيرد. در اين بين، فرهنگ عامه و شکارهاي غيرقانوني نيز بي تاثير نبوده است.

به هر حال، به پارک رفيتم و بيش از همه ميش و قوچ ديديم و پرندگان بسيار و در رکاب استاد بوديم و از او درس ها گرفتيم، از جمله آنکه، ما عادت داشتيم به درون طبيعت مي رفتيم و مناظر را مي ديديم و گاه، عکس مي گرفتيم، اما او بود که به ما آموخت، دوربين صاايران بخريم و بر دل طبيعت نظر کنيم و جزئيات را به دقت بنگريم و در آن درس هاي بسيار بود. ما نيز ساعاتي از استاد درس گرفتيم، و در آخر مريدان به سلامت به شهر برسيدند و استاد در ميني بوس، آسوده چرتي بزد.

نماز،

2004-12-09T18:16:00.000+01:00

ميگن يک ترکه ميميره و ميره بهشت، داشتن خوبي ها و بدي هاشو حساب مي کردن مي رسن به نمازهاش. بعد از انجام محاسبات بهش يک کاغذ مي دن که روش نوشته شده بوده 14327.342 ميگه خوب اون اعشار واسه چيه؟ و جواب ميشنوه که اين تعداد رکعت نمازهايي که خونده ضرب در کوسينوس زاويه اي است که موقع نماز خوندن با قبله داشته!!!!!

ميخ،

عکس راديولوژي بالا يک ميخ 5 سانتيمتري را نشان مي دهد که در جمجمه فردي که هويتش فاش نشده از کره جنوبي فرو رفته است. پنج شنبه گذشته دوم دسامبر، مردي به بيمارستان شهر سئول مراجعه کرد در حالي که از درد شديد در سر خود شکايت مي کرد. بعد، معلوم شد که ميخ 4 سال پيش در يک حادثه در سر مرد فرو رفته درحالي که او از اين ماجرا باخبر نبوده است. پزشکان با کمک عمل جراحي که شنبه گذشته انجام شد ميخ را از سر بيمار بيرون کشيدند.

اخلاق انگليسي،

2004-12-08T18:43:00.000+01:00

يکي از اخلاق هاي خوب مردم انگلستان حس انسان دوستي و کمک به ديگران است. وقتي به عنوان يک تازه وارد به لندن ميرسيد اين رو توي خيابان و همه جا حس مي کنيد. خود انگليسي ها در مورد خودشون مي گن، اگر يک انگليسي نون شب نداشته باشه بخوره، اما براي خيريه ازش کمک بخواين حتما يک چيزي رو کمک ميکنه و اين رو من تو لندن به چشم ديدم.

چرا ما اينگونه نباشيم، لطفا به اين خبر، از سايت اينترنتي خبرگزاري ايسنا توجه کنيد:

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس حوادث
اجساد 10 نفر كارتن خواب ديگر طي دو شب گذشته در خيابانهاي تهران كشف شد.
به گزارش خبرنگار گروه «حوادث» ايسنا، طي دو شب گذشته اجساد 10 نفر كارتن خواب مجهول‌الهويه كه بر اثر سرماي شديد در خيابان‌هاي تهران جان باختند از سوي مأموران نيروي انتظامي كشف شد.
گفتني است اجساد پنج تن از اين كارتن خوابها طي شب گذشته كشف شد.
بدين ترتيب با ادامه روند مرگ بي‌خانمانها طي 19 روز گذشته شمار اجساد كشف شده آنها به 33 نفر رسيد.
به نظر من نبايد منتظر سازمان هاي مسئول کمک رساني، شهرداري و ديگران شد. همه ما لباس هاي گرم، پتوي اضافه و ... در خانه داريم و خيلي از ما ها توان مالي کمک کردن به اين انسان ها را، حداقل تا حدي که زنده بمانند را هم داريم. به اين کار نداشته باشيد که دريافت کننده کمک شما، معتاد است يا نيست يا اينکه شايسته کمک کردن است يا نه، به اين فکر کنيد که او يک انسان است و در درجه اول لازم است که زنده بماند.

زندگي او ارزش دارد و ما مي توانيم او را زنده نگهداريم.

پس به کمک خيابان خواب هاي تهران بشتابيد.

سازمان يا نهاد هماهنگ کننده اي لازم نيست. همه ماها، موقع رفتن به خانه اين افراد را مي بينيم کافي است، اولين نفري را که ميشناسيد به او کمک کنيد. لباس گرمي بدهيد يا پتوي گرمي و او را از يخ زدن نجات دهيد.

خليج فارس،

آقا يک سوال، ما ميگيم خليج فارس هميشه خليج فارس بوده. اين رو که البته همه قبول دارند و شکي هم درش نيست، اما خودمونيم هم خليج کلمه عربيه هم فارس (پارس فارسيشه) اما ترکيب اين دو کلمه عربي يک کلمه فارسي درست کرده که معنيش اينه که اين خليج فارسه نه عربي؟؟؟؟؟؟؟؟

لينک ها:

اجساد 10 نفر كارتن خواب ديگر در خيابانهاي تهران

16 آذر،

2004-12-06T18:07:00.000+01:00

امروز روزيه که خيلي ها در موردش مي نويسند. رئيس جمهور هم امروز سخنراني داشت و براي اولين بار با دانشجويان رو در رو شد. اما امروز روز ديگه اي هم است. امروز فرداي همون شب بارونيه که خيلي ها دوست دارند من در موردش بنويسم. اين طبيعت بشريه که دوست داره در اين موارد حرف بزنه چون حرف زدن در اين زمينه ها براي مردم لذت بخش و مفرح است. از طرف ديگه وقتشون رو پر ميکنه و اون ها رو از نظر دروني راضي مي کنه. به همه اين دلائل و خليل دلائل مشابه من در مورد اين روز نمي نويسم.

بجاي اون مي خوام در مورد يک موضوع نسبتا بي ربط حرف بزنم.

POP3 در GMail،
اگر از سرويس GMail استفاده مي کنيد. بدانيد و آگاه باشيد که مدتيه که مي شه با کمک POP3 هم به GMail وصل شد و ايميل ها رو چک کرد. فقط بايد در قسمت Settings در بالاي صفحه GMail چيزهايي رو تنظيم کنيد و همينطور در برنامه اي که براي خواندن ايميل هاتون از اون استفاده مي کنيد هم تنظيماتي رو انجام بديد.

نخست تنظيمات GMail،

براي اين کار، وارد صفحه ايميل هاي خودتون در GMail شده و دکمه Settings را در بالاي صفحه فشار دهيد. سپس Forwarding and POP را انتخاب نموده و يکي از آيتم هاي Enable POP for all mail يا Enable POP only for mail that arrives from now on را انتخاب نماييد.

تنظيمات مربوط به نرم افزار POP3.

اگر براي خواندن ايميل ها از نرم افزار Outlook 2003 استفاده مي کنيد اينجا و اگر براي ديگر نرم افزار ها اينجا را فشار دهيد. دستورالعمل هاي لازم براي تنظيمات با عکس و شرح کامل را مي يابيد.

شب باراني،

2004-12-05T19:02:00.000+01:00

15 آذر 1382 هوا ابري بود و شب رگبار تندي مي زد. طبق عادت اون روزها ساعت پنج و نيم و يا کمي زود تر، درست بعد از پايان وقت اداري شرکت به سمت بيمارستان راه افتادم. حال دخترک خوب نبود.

بيمارستان که رسيدم کاملا خيس شده بودم. شهري جون و مامان و باباش هم اونجا بودند.
پزشکي جواني به من گفت: "چرا نمي گذاريد راحت بشه (منظورش اين بود که بميره)"؟
جواب دادن به اين سوال ساده نبود. دخترک دوست داشت زنده بماند! با اينکه معني درد را خوب مي فهميد اما دوست داشت جشن تولد 28 سالگيش را ببيند، اين را خود به من گفته بود.

بودن يا نبودن اينجا مسئله فقط همين بود!
اين سوال هميشگي در ذهن من بود! کدام درست است. بودن و تجربه کردن يا نبودن (يا به عادت امروزي ها راحت شدن)؟

به هر حال دخترک بعد از چند روزي که در اغما به سر برده بود از نظر مغزي کاملا تعطيل شده بود و در دنياي تخيلات به سر مي برد (البته چند ليتر مورفين و هزاران قرص آرام بخش ديگر نيز بي تاثير نبودند).

اين حرف ها در خانواده او تازه بودند.
خانواده اي کوچک از شهري بسيار کوچک اما سوالي بزرگ!!!

آيا اجازه مي دهيد دختران را راحت کنيم؟؟ او هيچ گاه خوب نخواهد شد اما شايد کمتر درد بکشد!

شهري مهربان در اين بين گير کرده بود. بايد با فاميلي شهرستاني کنار مي آمد که از سرطان هيچ نمي دانستند، همانطور که از عفونت و ديگر قضايا. و بايد کنار مي آمد با مادري عصبي و خود باخته و با بيماري و با احساسات خود و با خيلي چيزهاي ديگر. اما او مهربان بود و آرام.

پزشکان و کارکنان بيمارستان انسان بودند. آنان رنج مريض زياد ديده اند و آب ديده شده اند. اما به هر حال انسان هستند. بايد باشند و بايد کار کنند، اما بيماران مي روند و مي توان آنان را رواند.

شهري مي گفت زياد اميدي نيست، من گفتم اگر بميرد که از دست ما خارج است، اما اگر بماند نبايد کمکي را نکرده باقي گذاريم. او يک انسان که براي زندگي مي جنگد، اين مقدس نيست اما دوستش داريم و اگر نمي توانيم رنجش را کمتر کنيم، مي توانيم جلوي بيشتر رنج کشيدنش را بگيريم.

آن شب هم از نيمه گذشت و فردا آمد. و ما همه بر بالين مريض بوديم.

وبلاگي ديگر،

2004-12-03T21:24:00.000+01:00

وبلاگ هم کم کم داره جاي خيلي چيزها رو تو زندگي ما ايراني ها پر مي کنه. ظاهرا روند وبلاگ نويسي داره به سمتي ميره که وبلاگ ها روز به روز تخصصي تر بشن. به هر حال، وبلاگ جديد، اين دفعه ژئوماتيک است که ظاهرا افشين با چند تا از دوستان راه انداختن و موضوع اون هم GIS و اين حرف هاست. ببينيم چکار مي کنند!!!!!

Blogger يا Blogspot،

2004-12-02T19:26:00.000+01:00

اگر براي وبلاگ نويسي از Blogger استفاده مي کنيد به خاطر داشته باشيد:

1 حتما در قسمت Settings مربوط به وبلاگ تان، در بخش Commenting ، در جلوي آيتم
Who can comment?

گزينه Anyone را انتخاب نماييد. گزينه هاي ديگر کار کامنت گذاري را براي خوانندگان تان سخت مي کند، و از طرف ديگر فايده خاصي هم براي شما ندارد.

ضمنا بدانيد که با استفاده از ابزارهاي کمکي نرم افزار Blogger مي توانيد علاوه بر متن، صدا و عکس را نيز به وبلاگ خود اضافه نماييد. به اين معني که با عضويت در وب سايت AudioBlogger.com مي توانيد با هر تلفني در هرجاي جهان که باشيد صحبت هاي خود را به Blogger پست نماييد. از طرف ديگر، با download کردن فرم افزار Hello مي توانيد عکس هاي خود را با ديگران شريک شده و در صورت لزوم آنها را نيز به وبلاگ خود پست کنيد.
با کمک اين ابزار هاي مي توان وبلاگ هاي متنوع تر و با محتوي تري راه اندازي کرد.
مخصوصا دوستاني مانند پرصدا، و HerLifeGoesOn دو تا از وبلاگ هايي هستند که از سيستم کامنتينگ Blogger استفاده مي کنند و به نظرم اگر به نکات بالا توجه کنند کار را براي خوانندگان خود راحت تر مي نمايند.

متن مصاحبه امام جمعه اروميه با خبرگزاري ايلنا (به نقل از وب سايت روزنامه آفتاب شرق),

2004-12-01T17:57:00.000+01:00

براي خواندن متن مصاحبه اينجا را کليک کنيد.

قال الله حکیم,

2004-11-30T14:24:00.000+01:00

لطفا برای خوندن کامنتی که يکي از خوانندگان همه فن حريف برای مطلب "عاطفه ای ديگر" گذاشته اينجا را کليک کنيد.