هـــمـــه فـــن حـــريف
دوست عزيز، من چيزي را غرب زدگي نخواندم، دليلش هم اين است که اصولا به چنين مفهومي اعتقاد ندارم. داشتم سعي مي کردم تعريفي براي واژه غرب زدگي پيدا کنم. تعريفي که بازگو کننده کاربرد عام آن در ذهن جامعه ايراني باشد.
در آغاز هم گفتم که اگر کسي را بتوان غرب زده خواند شايد خود من نمونه بارز آن باشم چون معتقدم که غربيان (اروپاييان) در تمام ارکان زندگي فردي و اجتماعي از ما پيشرفته تر هستند و حداقل کاري که از دست ما بر مي آيد اين است که استاندارد هاي زندگي آنان را بپذيريم. نگين کامنتي گذاشته و آنجا را که تقليد کورکورانه و از بي هويتي باشد را غرب زدگي خوانده که خوب شايد در همان تعريفي که من کردم بگنجد. شما در جايي (تقريبا سخن جلال را تکرار مي کنيد) که ما بزرگان خود را نمي شناسيم ولي غربيان را همه مي شناسند.
"من ميگم ما تاريخمون و فرا موش کرديم ما هويتمون و گم کرديم ما به شريعتي ٬به فروغ٬به صادق هدايت٬به مصدق٬به بازرگان٬به گلپايگاني٬به شهريار٬به زرتشت٬به ابوعلي سينا به رودکي و به ...افتخار نمي کنيم...آرش کماندار را نمي شناسيم...کنابهاي مولانا رو نمي خونيم...ما امير کبيرو نمي شناسيم...ما آقا محمد خان رو نمي شناسيم...ما افتخارات خودمون رو فراموش کرديم ما فيلسوفهاي قدر خودمون و عرفا مونو فراموش کرديم چون به فياسوفهاي ما مي گن عارف...
به جهان غرب نگاه کنيد...هزار جور فتل و کثافت کاري کسي و مي نويسن تا بگن مثلا اين نکته خوب هم تو زندگيش هست...اما کل زندگي يه نفر رو حذف مي کنيم چون اسمش مثلا فلان بوده ...تمام تاريخمون رو مسخره کردن و همه نکات خوبشو در آوردن و تمامي کاستيها و نکات تاريکش موند...اينطور شد که ما گذشته اي نداريم هويتي نداريم که به اون بباليم افتخار کنيم پيوندمون از گذشتگان گسسته شده.."
اشکال به نظر من در غرب زدگي نيست، اشکال در اين است که نخست ( بر خلاف راي شما) ما ملتي بزرگ با فرهنگ و هنر و با تاريخ درخشان نيستيم. شايد سخن گفتن از حافظ و سعدي مولانا ديگر بس باشد. من خودم بس که از اون ها شنيدم ديگه...
بيشتر آن بزرگاني که شما نام برده ايد خود در آثار خود از همين گلايه داشته اند. همين روز ها برنامه اي از بخش فارسي بي بي سي پخش مي شود تحت عنوان "صادق هدايت پيشگام داستان نويسي جديد در ايران" در تهيه اين برنامه با جمعي از بزرگان ادبيات و هنر ايران مصاحبه شده است. جداي آنچه از خود او بجاي مانده، شنيدن اين سري برنامه ها ديد خوبي در مورد شخصيت، طرز فکر و نگراني هاي هدايت به دست مي دهد. او با تمام عشقي که به ايران داشت، روزي گفت، "هر آنچه که وطني است را بايد دور افکند".
حسين تهراني استاد تنبک، در مصاحبه اي که با راديو بي بي سي انجام داده بود، يک بار تعريف مي کرد که چطور تنبک خود را قايم مي کرده و به کلاس درس مي رفته و اگر او را در خيابان مي ديدند با سنگ کلوخ بر سرش مي کوفتند و چگونه پدر از او ناراضي بوده و ...
"هنر نزد ايرانيان است و بس"
اين در حالي است که موزارت 150 سال قبل از او در بچگي کنسرت مي داده و در 14 سالگي اولين سنفوني خود را بدون دست زدن به ساز نگاشته است.
اگر ما هنرمندان خود را نمي شناسيم، دليلش غرب زدگي نيست، دليلش اين است که در اين برهوت ايران، اگر کسي هم کاري از دستش برآيد، از ترس حسودان و متحجران بايد آن را مخفي کند که به خانه اش نريزند و او را تکفير نکنند. اما در غرب و فقط در غرب هر آنچه که نشان از نوآوري و هنر داشته باشد گرامي داشته مي شود.
همين است که ايرانيان موزيک خود را از لوس آنجلس مي شوند (هر چند نا پخته) و ما بايد با تاريخ و فرهنگ خود از طريق راديو بي بي سي آشنا شويم.
و آن مربوط به اين 25 سال، اين حکومت و اين طرز فکر نيست. اين در خون ايرانيان جريان دارد.
همانطور که بازرگان جايي گفت: "روح استبداد در وجود ما جاي دارد."
عبيد زاکاني که بود؟ قبرش کجاست؟ جز آن بود که بزرگ ترين طنز پرداز در طول تاريخ اين کشور شناخته شده است؟ پس بگوييد که کجاست؟ مصدق که بود؟ بجز کمک ايرانيان و دسيسه چيني عليه او مي توانستند او را بردارند؟ مجله تايمز او را مرد سال اعلام کرد، اما در ايران کسي جرات نکرد از او حمايت کند.
دهخدا که بود؟ مگر آن نبود که يک روز نوشت، "من مي ترسم، و از ترس خود خجالت نمي کشم"، فکر مي کنيد او از که مي ترسيد؟ از انگليسي ها؟ نه او از مردم ايران مي ترسيد.
پس اينطور نيست که ما بزرگان خود را ول کرده ايم و به غربيان پناه برده ايم. در ايران کسي جرات بزرگ شدن ندارد که مورد تقدير آنان قرار گيرد که دنبال بزرگان مي گردند.
به نظر من، اين در غرب زدگي ما نيست، بلکه امروز که غربيان افتخارات بي حد خود را به رخ جهانيان مي کشند، و ما خود را هزاران سال عقب تر يافته ايم، باز از روي حسادت، راه نفي را در پيش گرفته ايم که آنان اينگونه نيستند که ديده مي شود و هرچه داشته اند از خود ما داشته اند و بعد هم که همه چيز را از ما ياد گرفتند دست و پاي ما را بستند که عقب بمانيم و هرچه در اين کشور اتفاق مي افتد کار خارجي هاست و ... و هرکه هم بخواهد تغيير ايجاد کند، غرب زده است و دارد تقليد مي کند و مي خواهد به تاريخ ما پشت کند. مي خواهد ما را از خود بي خود کند و اين جور چيزها.
دانشمندان بريتانيايی يک نوع جديد از داروی ضد ايدز را تهيه کرده اند که به باور آنها می تواند مانع از سرايت ويروس اچ آی وی (عامل انتقال ايدز) به ميليون ها نفر در سراسر جهان شود.
برای خواندن متن کامل خبر از وب سايت بخش فارسی بی بی سی اينجا را کلیک کنید.
براي آشنايي بيشتر با اين هنرمند اينجا رو کليک کنيد.
و آدرس هايي ديگر:
Sony Classical
Harvard University
Harvard Gaztte
Vail Series Brings Bobby McFerrin Back
To Denison for Residency and Concert
همينطور که پايين تر هم اشاره کردم، بحث هاي ماهوي و خير و شري معمولا به نتيجه هاي ملموسي نمي رسند. اصولا خوب يا بد بودن، کاملا به نظريات شخصي افراد بر مي گردد. من فکر مي کنم، براي جلوگيري از خسته کننده و تکراري شدن بحث، بجاي بحث از کيفيت هايي مثل، خوب، بد، و ماهيت. به خصوصيات، کنش ها و واکنش ها، تاثيرات و ريشه هاي اين واژه و طرزفکر پشت سر آن در جامعه بپردازيم.
به اين صورت، جداي از اينکه استفاده، يا وجود داشتن آن را خوب يا بد بدانيم، با ريشه ها، و تاثيرات آن در جامعه و بر خودمان آشنا مي شويم. از طرف ديگر، با شرکت افراد ديگر در بحث، گستره پندار جمعي، و تابو هاي پيرامون اين نگرش را بيشتر آشکار خواهيم کرد.
به نظر من، با توجه به تعاريفي که شيف از غرب زدگي داده، و نوشته هاي جلال و آنچه روزانه بکار مي رود. پيشنهاد مي کنم. اين واژه را به صورت کلي تر آن تعريف کنيم، تا معناي عام استفاده از آن، به کاربردي کاملا اختصاصي بدل نشود.
غرب زدگي: عبارت است از هرگونه شيفتگي، خودباختگي، و تقليد از رفتار غربيان در زندگي جمعي و خصوصي به صورتي که ايراني بودن فرد را در رفتارهايش کم رنگ نمايد.
اين تعريف پيشنهادي من است. و بنابر نوشته هاي بالا پيشنهاد مي کنم، بجاي اظهار نظرهاي شخصي در مورد خوب يا بد، بجا يا نابجا بودن اين مفهوم، به دلايل به ذهن آمدن آن و لزوم رفتار يا پرهيز از رفتارهاي غير ايراني (اينجا غربي) و همچنين دلايل مقابله افراد جامعه (از جمله روشنفکران) با هنجار هاي غير ايراني بپردازيم. و ببينم چرا اين شيفگي و خودباختگي به وجود آمد و چرا برخي با آن مخالفند؟
جناب شيفت سعي در تعريف واژه غرب زدگي دارد. به نظر من مي شه اين تعريف رو به عنوان پايه بحث در نظر گرفت اما به ماهيت اون چند اشکال وارده.
1. اين تعريف رو همونطور که خود شيفت اشاره کرده، فقط به زمامداران مي توان نصبت داد.
2. به نظر من به منظور اوليه جلال نزديکي ندارد.
3. چرا ما به نقليد کور کورانه و بدون مطالعه و تحقيق، غرب زدگي بگوييم و به آن حساس باشيم، اما به تقليد هاي ديگر بي تفاوت؟
به نظر من بايد در تعريف اين واژه به نکات بالا توجه کنيم، تا بحث ما در مورد آن، بحث در مورد مفهومي باشد که در جامعه ايراني کاربرد عام پيدا کرده است. البته بايد به ياد داشته باشيم که بحث هاي ماهوي معمولا بي پايان و بي نتيجه هستند و منظور من از تعريف واژه، وارد همچين بحثي شدن نيست، بلکه فقط توافقي است بين طرفين شرکت کننده در بحث، که زباني مشترک بيابيم و تمرکزمان بر مفهموي مشترک باشد.
گرچه حضورا از دوست خوبم رضا تشکر کردم، اما اينجا مي خوام دوباره هم از اون تشکر کنم، چون من رو با فيلم خيلي قشنگي به نام "Cabaret" آشنا کرد. فيلمي که شايد پدر فيلم هاي موزيکال و بسيار پر فروشي مانند "Chicago" يا "moulin rouge" به حساب بياد. در حالي که بر خلاف اين آخري ها ظاهرا "Cabaret" با موفقيت تجاري روبرو نشد. فيلم از نظر موزيک و اجرا به نظر من در سطح خيلي بالايي است، طوري که گذشت زمان، از تازگي و جذابيت اون چيزي نکاسته.
فيلم، توليد 1972 به کارگرداني Bob Fosse، و بازيگري Liza Melleni است.
خلاصه داستان،
Sally Bowles، خواننده امريکايي سال هاي 1930 برلين، عاشق Brian که مردي دو جنس گرا(Bi-Sexual) است مي شود. هر دو آنها بوسيله Max جوان خوش گذاري و پولداري اغوا مي شوند. Sally حامله مي شود و Brian از او درخواست ازدواج مي کند..
تمام کاراکتر هاي داستان به نوعي، با کلوپ Kit-Kat، کلوپ شبانه اي که Sally در آن آواز مي خواند مرتبط هستند.
ريشه هاي ساخت فيلم،
Cabaret نمايش موزيکالي بود که در 1966 در Broadway بر پايه اجرايي از John Van Drutenبه نام "I Am a Camera" به صحنه رفت. اجرايي که بنيانش، بر داستان هايي از Christopher Isherwood، و کتابي از Joe Masteroff، اشعاري از Fred Ebb و موزيکي از John Kander گذاشته شده و به وسيله Hal Prince کارگرداني و با هنر نمايي Bert Convy, Jack Gilford, Jill Haworth, Lotte Lenya و Joel Grey اجرا شده است. داستان موزيکال آن مجموعه اي است از وقايع که در برلين سال هاي 1930-1929 و در دوره قدرت گرفتن نازي ها به رهبري Adolf Hitler در آلمان اتفاق مي افتند.
اجرا هاي اوليه آن در نيويورک بين سال هاي 1969 – 1966 بود، که در 1967 برنده جوايز بهترين موزيک، بهترين آهنگ سازي و تصنيف، بهترين بازيگر مرد در نمايش موزيکال، بهترين بازيگر زن در نمايش موزيکال، بهترين طراحي صحنه و بسياري جوايز ديگر در جشنواره Tony Award شد.
تا به امروز، در سال هاي 1987 و 1998 اين نمايش دوبار ديگر بر صحنه رفته است.
براي شرکت در اين بحث ها در صورتي که صاحب وبلاگ هستيد، لطفا نظر خود را در يک Post در وبلاگ خود نوشته، لينک آن را به صورت Comment در زير مطلبي که به آن پاسخ مي دهيد اضافه کنيد، در آغاز مطلب نوشته شده خود هم يک لينک به مطلبي که به آن پاسخ مي دهيد بياوريد، در اين صورت خوانندگان هر دو وبلاگ قادر به پيگيري بحث ها خواهند بود.
در صورتي هم که از خود وبلاگي نداريد، مي توانيد، به صورت Comment زير مطلب مورد نظر خود اظهار عقيده کنيد.
ميگن، چرا آدم کند کاري ... ، حالا ما هم يک حرفي زديم، شيف هم انداخت گردن خود من. بابا جان به خود شما گير دادن، منم خواستم ابتکار به خرج بدم.
خوب حالا من شروع مي کنم.
راستش رو بخواين من از اولين باري که اين اسم رو شنيدم ازش بدم اومد (غربزدگي رو مي گم) دليلش هم اين بود که اگر کسي رو بشه غربزده دوست، قطعا خود من هستم. از روز هاي اولي که تاريخ مي خوندم از صيد ضيا خوشم مي اومد که مي گفت، "ما بايد تا مغز استخوان خود غربي شويم"، شايد دليلش شرق زدگي چامعه ايراني بود از وقتي که من چشم باز کردم. معنيش اينه که، از وقتي من يادم مي اومد، همه مردم همه چيزشون غربي بود، اما موقع بحث کردن که مي شد. ملي گراييشون گل مي کرد و شرق زدگيشون مي گرفت.
شلوار جين، تلويزيون رنگي، راديو، مدرسه و دانشگاه، انتخابات، اتومبيل، صف، شير پاستوريزه، آب تصفيه شده، صابون، حوله حمام، کفش ورزشي، فوتبال، باروني، چتر، عينک هاي طبي و آفتابي، بيمارستان، عمل جراحي، تب سنج، مسواک و خمير دندان، اتو و هر چيز ديگه اي که من به غير از اشعار حافظ ، سفره هفت سين، و نماز جمعه ميديدم، غربي بود. اما اون هايي که با غرب زدگي مخالف بودند مي گفتند که ما با اين ها مخالف نيستيم بلکه با جنبه هاي بد زندگي غربي مخالفيم، خوب در اون صورت هم بايد مي گفتند که مثلا چه جنبه هايي، دزدي؟ روسبي گري؟ دروغ گويي؟ ... خوب اينها هم که اگر ريشه در خاک پاک خودمون نداشتند لااقل خاص غرب هم نبودند.
از همون دوران دبيرستان به عمه و خاله که مي گفتند شما داريد غرب زده مي شيد مي گفتم که خوب شما که غرب زده نيستيد بفرماييد توي کپر زندگي کنيد که ايراني باشيد و مي گفتند، تو هنوز خامي و بعدا مي فهمي، تو جاسوس مي شي، تو ( يادم رفته عرق ملي رو همينطوري مي نويسند يا نه احتمالا اين هم از غرب زدگي ماست) عرق ملي نداري و از اين جور صحبت ها.
اين مقدمه طولاني رو نوشتم، تا به اين سوال اساسي برسم.
غرب زدگي يعني چي؟
اگر جواب اين سوال از اول معلوم نشه، ادامه بحث معني نخواهد داشت، به اين دليل که هر کدام از چيزي دفاع مي کنيم يا به چيزي حمله مي کنيم که در ذهن خود داريم و الزاما همان چيزي نيست که در ذهن طرف مقابل تعريف شده است. پس، بياييد اول تعريفي براي غرب زدگي بيابيم.
انسان احتمالا مغز بزرگ خود را مديون يک جهش ژنتيکی است که دو ميليون و چهارصد هزار سال قبل روی داد.
برای خواندن متن کامل خبر از وب سايت بخش فارسی بی بی سی اينجا را کلیک کنید.
کوفی عنان، دبير کل سازمان ملل متحد، گفته است که جامعه بين المللی هم می توانست و هم بايد برای جلوگيری از نسل کشی سال 1994 در رواندا بيشتر تلاش می کرد.
برای خواندن متن کامل خبر از وب سايت بخش فارسی بی بی سی اينجا را کلیک کنيد.
در طول راه طولاني، ظاهرا به دليل کم خوابي شب قبل، و با وجود سر و صداي بچه ها، اکثر همراهان و خود من خواب بوديم. در جمع ما، دو بلاگر ديگر هم بودند، رختکن خاطرات، و شهرفرنگ.
حدود ساعت 11:30 براي اولين توقفگاه ايستاديم.
پس از تهيه بليط 11:40 دقيقه وارد غار شديم. داخل آن شباهت زيادي به غارهاي طبيعي که تا به حال ديده بودم نداشت. با نورافکن ها و خاکبرداري هاي راهروهاي داخلي، نماي آن بيشتر شبيه قلعه هاي قرون وستايي مي نمود تا يک غار طبيعي.
گشت و گذار ما، دو ساعتي طول کشيد. مسئولان نگهداري غار بخش هاي مختلف آن را بر مبناي اشکلي که احجام و سنگ هاي رسوبي ساخته بودند، نام گذاري کرده اند. نام هايي مانند "دو جادوگر"، "پاي فيل"، "سفره عقد" و ...
براي غار در آهني ساخته اند که ورود و خروج بازديدکنندگان را از يا به درون کنترل کنند. بازديدکنندگان به گروه هاي 60-50 نفري تقسيم مي شوند و هر گروه به همراه يک مامو (تحت نام راهنما) وارد غار مي شود. در طي بازديد بيشتر از 80 عکس گرفتم. براي ديدن عکس هاي غار اينجا را کليک کنيد.
تلاش کارکنان غار در حفظ نظافت محيط داخل، قابل تقدير است، ضمنا مسيربندي هاي غار طوري انجام شده که بازديد کنندگان اعم از پير و جوان بدون خطر يا مشکلي در راه پيمايي مسافت نزديک به دو کيلومتر را به راحتي طي مي کنند. نورپردازي هاي درون غار، جلوه هاي باور نکردني از زيبايي هاي درون آن را جلوي چشم بيننده نمايان مي کند.
از طرفي ديگر، طولاني بودن مسيرهاي دروني و کثرت بازديدکنندگان باعث شده، هواي درون غار( که عاري از هيچ مکانيزم تهويه هوا است)، خفه، با اکسيژن بسيار کم، سنگين، گرم و مرطوب شود. به نظر من، اگر اين روند براي مدت طولاني ادامه پيدا کند، دير زماني نخواهد پاييد، که بخش هاي دروني تر غار غير قابل تنفس شود. به علاوه، تعداد بسياز زياد بازديدکنندگان، با وجود تمام تدابير انديشيده شده، تاثيرات مخرب خود را بر طبيعت غار نهاده است.
در راه بازگشت، به دليل کنجکاوي و همچنين سنگيني هوا، با فاصله زيادي جلوي گروه حرکت مي کردم که ناگهان، شبه سياهي، در جا ميخکوبم کرد. شبه قد بلند سياهي که دستان خود را کاملا در بالاي سر باز کرده بود، چيزي نبود جز، خانم چادر سياهي که جلوتر از گروه خود که تازه وارد غار مي شدند حرکت مي کرد، و پشت به من در حال درست کردن چادر خود ايستاده بود.
با گذشتن از اين گروه، يکي ديگر از زيبايي هاي وصف ناپذير غار را تجربه کردم، سکوت، مدتي بي حرکت ايستادم، و از سکوت کرد کننده لذت بردم. آمدن مهدي و سامان، سکوت را شکست، و به دنبال آنها بقيه گروه بودند که مي آمدند.
موقع نهار، که در محوطه خارج از غار صرف شد، به دو گروه تقسيم شديم، من، مهدي و سامان روي ميزها و تخت هاي ديزي سراي محل بوديم و بقيه زير آلاچيق هاي دورتر نشستند.
بعد از نهار، مستقيم به سمت گنبد سلطانيه راه افتاديم. حدودهاي ساعت 4:30 به گنبد سلطانيه رسيديم. در راه رسيدن، بعضي مشغول بازي پر يا پوچ بودند که در حين آن، با روش معجزه گونه "مبينا" دختر کوچک گروه آشنا شديم.
نمي دونم چرا، محيط طبيعي اطراف گنبد و کوه هاي دور و بر من رو ياد اردبيل و سبلان مي انداختد.
گنبد سلطانيه، با ارتفاع 50 متر و قطر دهانه 25 متر، گنبدي هشت ضلعي است. اين گنبد اولين گنبد تمام آجري و سومين گنبد مرتفع در جهان است.
براي ديدن عکس هاي گنبد اينجا را کليک کنيد.
بازديد از اين گنبد زيبا و حمام کنار آن که اکنون به سفره خانه سنتي تبديل شده است، حدود 2 ساعت طول کشيد.
با اينکه در اين سفر فرصتي براي ديدن شهر زنجان مهيا نشد، اما در مجموع، براي من يک روز کامل به همراه ديدني هاي بي پايان به حساب مي آيد. فکر مي کنم از همين الان، بايد به فکر مسافرتي ديگر براي بازديد بقيه ديدني هاي استان زنجام باشم.
اما 29 اسفند ماه روز ديگري نيز هست. شايد به دليل اينکه امسال 29 اسفند، اتفاقا به روز جمعه افتاد، مردم تعطيل رسمي بودش رو هم از ياد بردند.
بله 29 اسفند ماه روز ملي شدن نفت در ايران است. طي مبارزه اي که داستان ها بر سر آن گفته شده، آخر در اين روز محمد مصدق، نخست وزير وقت صنعت نفت را در ايران ملي اعلام کرد، که حداقل نتيجه اش براي او خلع از نخست وزيري و محاکمه بود.
برای خواندن متن کامل مقاله از وب سايت بخش فارسی بی بی سی اينجا را کلیک کنید.
برای سر زدن به سفره هفت سین نبوی اینجا را کلیک کنید.
برای خواندن متن کامل خبر از وب سايت بخش فارسی بی بی سی اينجا را کلیک کنید.
مردم ايران امسال برای نخستين بار پس از انقلاب اسلامی، مراسم چهارشنبه سوری را آزادانه و بدون دخالت پليس و افراد موسوم به لباس شخصی در کوچه ها، خيابان ها برگزار کردند.
برای خواندن متن کامل خبر از وب سايت بخش فارسی بی بی سی اينجا را کلیک کنید.
Bring in the dancers
Bring in the clouds
Bring in the magic in the air and now
Sing you a song
I’m calling all dreamers
Won’t you ever wake up
My Sweetheart
Sweetheart…
One out of a million
Became one out of three
One out of the thousands in world became
One heart of me
And if you ever leave me
I’ll hope I, I’ll never wake up
Sweetheart
Sweetheart…
Sweetheart
Oewhoehoeeeee
It’s a crazy world
Everything changes but our love forever stay’s
Oewhoehoeeeee
It’s a crazy world
So bring in the dancers
Bring in the clouds
Bring in the magic in the air owh won’t you
Give me your smile
And I’m calling you dreamer
Ahh don’t you, don’t you ever wake up
No, my sweetheart
Sweetheart
Sweetheart
oehoehoehoeaahaaahaaaaaah
Sweetheart
(Guusje Nederhorst, Rest In Peace) :(
براي ديدن اين صفحه اينجا را کليک کنيد.
آقاي ابطحي بر خلاف ديگر دست اندر کاران رژيم جمهوري اسلامي ايران، راهي مستقيم براي ارتباط با مردم انتخاب کرده اند. ايشان بطور روزانه از طريق وبلاگ شخصي نظرات خود را با مردم در ميان ميگذارد. اما برخلاف ديگر وبلاگ نويسان راهي براي اظهار نظر خوانندگان اختيار قرار نداده اند.
در اينجا لينک به دوتا از آخرين نوشته هاي "وب نوشت" وبلاگ شخصي آقاي ابطحي را قرار مي دهم تا اگر نظري داشتيد کامنت بدبد، شايد به گوش خودش هم برسد.
آقاي ابطحي در يکي از نوشته هايش بطور تلويحي از سانسور اينترنتي حمايت کرده است، اميدوارم لااقل وبلاگ خودش از تيغ مميزي در امان بماند.
براي خواندن هرکدام از اين مطالب روي عنوان آن کليک کنيد.
نگراني هاي متفاوت
نخبه ها توده ها شده اند
واقعا شنيدن صداهاي ناموزوني که اين روزهاي از همه جا پخش مي شود و عزاداري عاشورا ناميده مي شوند، بيش از عزا داري، عذاب آور است. چند صد سال تمام آهنگ سازان کلاسيک، چون باخ، موتزارت، و ... بزرگ ترين آثار موسيقي جهان را در مدح خداوند، مسيح و ... ساختند، اما در قرن بيست و يکم، اربده کشي کج سليقگان، موسيقي عزا ( شايد عزا داري موزيک) به حساب مي آيد و تق و پوق کردن گروهي هم، موسيقي عرفاني ناميده مي شود. حال اگر چند نفر بچه قرطي با اين سرو صدا ها هم آواز شوند و اگر آنها با اتومبيل هاي شيک خود لباس هاي هم رنگ ماجرا به تن کنند و ... باز هم برادران را تاب نمي توان آورد. همان طور که قبلا گفتم، روز عاشورا، هرجا که من ديدم، ته صف ها دختران و پسران، با هم قرار داشتند، حال تجمع ميدان محسني ظاهرا تنها فرقي که با ديگر جاها داشت اين بود که تازه بود، و ديگر بودن در اين ديار هميشه بزرگ ترين جرم هاست. همانطور که مسعود بهنود مي نويسد:
"شاهدي مي گويد غريب تر از همه، نگاه سربازان شهرستاني و روستائي بود که انگار فيلمي سينمائي در مقابل آنها ظاهر شده بود. بيش از آنکه به وظيفه و دستور فرمانده عمل کنند، تماشا مي کردند، آنان چنين عاشورائي نديده بودند."
Shiite Muslim Mohammed Jomahaa cuts the head of his son with a sword during the annual ritual to mark Ashoura Day in the southern Lebanese town of Nabatiyeh, Tuesday March 2, 2004. Ashoura day marks the Shiite Muslim's commemoration of the 7th century killing of their most revered Saint Imam Hussein. Al Hussein was a grandson of Islam's prophet Mohammed and is a symbol of martyrdom for Shiites. (AP Photo/Mohammed Zaatari)
ديروز عاشورا بود، ظاهرا پانصد سالي است که مردم ايران در اين ايام عزاداري مي کنند. ديروز براي اولين بار بعضي از مراسم آن را از نزديک نظاره گر بودم. بر خلاف آنکه به نظر مي رسيد، بجز شايد در بعضي ساعات در روضه خواني ها، مراسم شباهتي به عزاداري نداشت، صداي نوحه خواني به هوا بود ولي مردم با روي خوش، و لبخندي از نشاط در مراسم حاضر بودند، نزري مي خوردند و مشغول بودند، راننده تاکسي ما به مردي که خود را براي بلند کردن الم آماده کرده بود گفت، "خوش تيپ ها رو مي برند" و خانمي که داخل تاکسي نشسته بود با شوخي از آقاي راننده پرسيد، "کجا مي برند؟". با خودم فکر مي کردم که نمي توان اين رسوم را از مردم گرفت، همانطور که نمي شود، چهارشنبه سوري و سيزده بدر را از ميان برداشت. بعضي مهمان هاي خارجي، با نگاهي متعجب مي پرسند که اين رفتارهاي ساديسميک همه از روي ناراحتي است؟ اگر هست چرا ته صف ها دختر هاي جوان با پسرهاي محله( که بطور عادي حق ندارند با هم بودن را تجربه کنند) خوش و بش مي کنند. ديشب، پليس هاي راهنمايي و رانندگي در تمام خيابان ها بودند، کسي را جريمه نمي کردند و کارشان راه گشايي بود، خلاف هاي رانندگي عادي بود اما کسي عصباني به نظر نمي رسيد. مردم تجمعات بسيار در خيابان ها داشتند، اما اجازه اي از وزارت کشور لازم نبود، نيرو هاي انصار، و برادران ديگر، نه کاري به تجمعات داشتند و نه به جواناني که يک سال منتظر عاشورا و تاسوعا بودند که آزاد باشند و با هم باشند و سينه اي بزنند و زنجيري.
This detail photograph shows the diamond-studded dress from Randi Rahm worn by Maria Menounos, 'Entertainment Tonight' host for the Oscar Arrivals telecast, on the red carpet at the 76th annual Academy Awards (news - web sites) in Hollywood, California February 29, 2004. The one-of-a-kind dress is emblazoned with 3,000 hand-sewn round, princess and marquis-cut colored stones totaling two thousand carats, weighs 2.5 lbs and is worth $2.5 million. REUTERS/Mike Blake
برای خواندن متن کامل خبر از وب سايت بخش فارسی بی بی سی اينجا را کليک کنید.
براي خواندن متن کامل خبر از وب سايت بخش فارسي بي بي سي اينجا را کليک کنيد.
ديشب شب عجيبي بود، ساعت 6:30 دم در مجتمع تجاري پايتخت بودم، در کمتر از چند دقيقه Flash RAM رو که قبلا ازش نوشته بودم، فرمت کردند. ساعتت 6:45 با ستار دوست قديمي که چند سالي بود که خبري ازش نبود قرار داشتم، يکم ديرتر همديگر رو ديديم و معلوم شد که اون هم زودتر از قرار اونجا بوده. يکي دو ساعتي رو توي يکي از کافه هاي ساختمان اسکان در مورد همه چيز صحبت کرديم، تا جايي که به موزيک کلاسيک و قضاوت هنري کشيده شد، اون موقع بود که يک بحث کشدار طولاني و البته جذاب بين ما شکل گرفت و تا نزديکي هاي ساعت 1 صبح که پياده به سر خيابان تخت طاووس رسيده بوديم طول کشيد. اصولا، ستار اعتقاد داره که نمي شه قضاوت هنري داشت و فرهنگ روزمره عامه است که بايد در مورد آثار قضاوت کنه، به اين دليل، مثلا شايد آثار خوانندگان پاپي، چون مايکل جکسون، به دليل ارتباط بيشتري که با مخاطب عام برقرار مي کنند، و فروش بيشتري دارند، بسيار معتبرتر از آثار کساني چون پاوروتي يا سارا برايتمن به حساب ميان. به هر حال بدون توافق نسبي از هم جدا شديم و نيم ساعت بعد خونه بودم. اون موقع شروع به نصب Norton Internet Security کردم که مجبور شدم 22 مگابايت براي Update اون download کنم و همين کار تا ساعت 5 صبح طول کشيد. امروز صبح که از خواب بيدار شدم، داشتم به ديشب فکر مي کردم که ياد ترانه Last Night از Chris De Burg افتادم. گفتم شايد بد نباشه که ترجمه اون رو اينجا بذارم.
Last Night,
Last night I was walking through the harbour,
Where the fishing boats are lying on the shore,
The news had travelled fast and everyone went to be,
Where the mayor was making a speech,
And the crowd started cheering,
When he talked about the glory of it all,
And the boys coming home from the war;
Last night, they were dancing in the streets,
And making music in the alleyways and bars,
From a house down in the old town came the sound of guitars,
Margarita was waiting inside,
With her long black hair hanging down beneath the red light,
And she smiled, for the boys coming home from the war,
The boys coming home from the war;
And they said we were heroes, they said we were fine,
We were kings in command, we had God on our side,
And we said "nothing will make us change in any way,
Since yesterday - we're just the same,
Since yesterday - nothing has changed,
Since yesterday - we're just the same,"
But I can feel there's a new kind of hunger inside,
To be satisfied, I saw it there last night;
Last night I was walking through the shadows,
Far away from all the music and the girls,
When I saw a soldier waiting with a woman in black,
And they stood without any word,
Just staring at a photograph of someone, and she began to cry,
For a boy left behind in the war,
Some boy left behind in the war;
And they said we were heroes, they said we were fine,
We were kings in command, we had God on our side,
And we said "nothing will make us change in any way,
Since yesterday - we're just the same,
Since yesterday - nothing has changed,
Since yesterday - we're just the same,"
But I can feel there's this new kind of hunger inside,
To be satisfied, I saw it there last night...
ديشب
ديشب داشتم کنار بندم قدم مي زدم،
جايي که قايق هاي ماهيگيري لب ساحل کنار يکديگر صف کشيده بودند،
اخبار به سرعت پيچيده بود
و همه خود را به جايي رسانده بودند، که شهردار مشغول سخنراني بود،
و جمعيت شروع به هورا کشيدن کردند،
آنگاه که او از پيروزي و همه اين چيز ها سخن گفت،
و فرزندان بودند که از جنگ باز مي گشتند
دشيب، همه در خيابان مشغول رقصيدن بودند،
و در کوچه ها و بار ها، ترانه مي سرودند،
از خانه اي در پايين تر صداي گيتا مي آمد،
مارگريتا، تنها منتظر بود،
با موهاي مشکي بلندش زير نور چراغ هاي قرمز پرسه مي زد وانتظار مي کشيد،
و به پسر هايي که از جنگ باز مي گشتند لبخندي مي زد،
پسر هايي که از جنگ باز مي گشتند،
و آنها مي گفتند، ما قهرماناني بوديم از آن خود، ما عالي عمل کرديم،
ما پادشاهاني تحت فرمان بوديم، و خدا با ما بود،
و ما بوديم که گفتيم، "هيچ چيز نمي تواند ما را تغيير دهد"
همچون ديروز - همان بوديم که هستيم
همچون ديروز - هيچ چيز تغيير نکرده
همچون ديروز - همان بوديم که هستيم
خوب که مي نگريستم، عتش تازه اي رو مي ديدم،
که بايد ارضا مي شد، و اون رو ديشب مي شد حس کرد.
ديشب، در ميان تاريکي ها قدم مي زدم،
بسيار دورتر از تمام موزيک و دختران،
جايي، سربازي را ديدم که با زني سياه پوش
بي کلامي ايستاده بودند،
به عکس کسي نگاه مي کردند، که او شروع به گريستن کرد،
براي پسري که در جنگ از دست داده بود،
ما پسراني را در جنگ از دست داده ايم،
و آنها مي گفتند، ما قهرماناني بوديم از آن خود، ما عالي عمل کرديم،
ما پادشاهاني تحت فرمان بوديم، و خدا با ما بود،
و ما بوديم که گفتيم، "هيچ چيز نمي تواند ما را تغيير دهد"
همچون ديروز - همان بوديم که هستيم
همچون ديروز - هيچ چيز تغيير نکرده
همچون ديروز - همان بوديم که هستيم
خوب که مي نگريستم، عتش تازه اي رو مي ديدم،
که بايد ارضا مي شد، و اون رو ديشب مي شد حس کرد.
دربــاره همه فن حريف
بــا تـشـكــــــر از
